“ถูกต้อง!”
“เซียนหญิงท่านนี้ต้องการซื้อโอสถวิญญาณชนิดใดหรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้บำเพ็ญหญิงก็หัวเราะเสียงหวาน
“ข้าอยากได้โอสถวิญญาณทั้งสองชนิดเลย แต่เกรงว่าศิลาวิญญาณที่พกมาจะไม่พอ เถ้าแก่ลดราคาให้หน่อยได้ไหมเจ้าคะ?”
ฉู่หยวนส่ายหน้าอย่างไร้อารมณ์
“เซียนหญิงโปรดสำรวม! กิจการของข้าเป็นเพียงร้านเล็ก ๆ สมุนไพรที่ใช้หลอมโอสถวิญญาณหนึ่งเตาต้องใช้ศิลาวิญญาณหนึ่งก้อน!”
“ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า หลอมสิบเตาได้สำเร็จสักสามหรือสี่เตาก็นับว่าโชคดีแล้ว”
เมื่อเห็นฉู่หยวนไม่หวั่นไหว เสิ่นอู้ก็โน้มตัวเข้ามาใกล้อีกครั้ง ลมหายใจหอมกรุ่นเอ่ยวาจา
“เถ้าแก่อย่าใจร้ายเช่นนี้สิ ร้านของท่านเพิ่งเปิด ข้าก็นับว่ามาช่วยอุดหนุน ลดราคาให้สักหน่อยเถอะนะเจ้าคะ?”
“นี่...”
เมื่อสังเกตเห็นฉู่หยวนเริ่มลังเล เสิ่นอู้ก็รีบเข้ามาคล้องแขนเขา ดวงตาพราวระยับ
“เถ้าแก่เจ้าคะ~ ข้าขอร้องล่ะ”
สัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มอุ่นละมุนที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม ฉู่หยวนอดหันหน้าหนีไม่ได้
“ได้! ได้! ได้! ข้าลดให้ก็ได้ โอสถรวมปราณกับโอสถชำระจิตลดให้หนึ่งศิลาวิญญาณ”
“ลดให้แค่หนึ่งศิลาวิญญาณเองหรือเจ้าคะ? ลดให้อีกหน่อยไม่ได้หรือ?”
“ต่อไปข้าจะมาหาท่านทุกวันแน่นอน แล้วยังจะพาพี่น้องมาด้วย รับรองว่ากิจการของท่านจะรุ่งเรืองเฟื่องฟู”
เมื่อเห็นว่าลูกไม้นี้ได้ผล เสิ่นอู้ก็ออกแรงรัดแขนฉู่หยวนแน่นขึ้นอีกสามส่วน จนแขนของเขาจมลึกลงไปในความอวบอิ่ม
เป็นช่วงฤดูร้อนพอดี เสิ่นอู้สวมอาภรณ์บางเบา ฉู่หยวนจึงสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลเนียนละเอียดอย่างชัดเจน
ซี๊ด!
ก่อนหน้านี้ไม่เห็นเคยได้ยินเลยว่า ผู้บำเพ็ญหญิงในตลาดชิงเหลียนจะกระตือรือร้นถึงเพียงนี้!
เขาไม่ใช่หลิ่วเซี่ยฮุ่ยผู้สงบนิ่งต่อสตรีเสียหน่อย เมื่อเผชิญกับสตรีงามล่มเมืองเช่นนี้ เลือดลมย่อมพลุ่งพล่านขึ้นมาเป็นธรรมดา
ไม่ได้! ต้องใจเย็นไว้!
ฉู่หยวนฝืนเบนสายตาหนี ก่อนเอ่ยเสียงเคร่งขรึม
“อย่างมากข้าลดให้อีกครึ่งศิลาวิญญาณ นี่ก็แทบจะขายขาดทุนแล้ว!”
หากไม่ใช่เพราะอายุขัยของเขาเหลือไม่มาก และกลัวว่าลูกค้าที่หามาได้ยากผู้นี้จะจากไป เขาจะยอมลดราคาถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
ไม่ใช่ว่าเขาทนต่อสิ่งยั่วยวนไม่ไหวเสียหน่อย!
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาเสิ่นอู้ก็เป็นประกาย นางกำลังจะฉวยโอกาสไล่ต้อนต่อ แต่ฉู่หยวนกลับคว้าจังหวะดึงแขนออกมาเสียก่อน
“เอาละ ข้าจะไปเอาโอสถให้ แต่ตกลงกันก่อนว่าห้ามเอาราคานี้ไปบอกใครเด็ดขาด”
“แล้วคราวหน้าที่เจ้ามา ก็ไม่มีทางได้ราคานี้อีก!”
“ได้เลย~”
เสิ่นอู้ตอบเสียงอ่อนหวาน จากนั้นก็ไม่คิดหลบเลี่ยง เดินตามฉู่หยวนไปหลังเคาน์เตอร์เพื่อรับโอสถ
“เจ้าจะเอากี่ขวด?”
“ท่านมีเท่าไร ข้าก็เอาเท่านั้น!”
โอสถวิญญาณราคาถูกถึงเพียงนี้ ต่อให้ซื้อมาขายต่อให้คนอื่น นางก็ได้กำไรแน่นอน
เมื่อได้ยินดังนั้น ฉู่หยวนก็อดเหลือบมองเสิ่นอู้ไม่ได้
“อย่างมากข้าขายให้เจ้าได้ชนิดละหนึ่งขวด”
ไม่ใช่เพราะหวงศิลาวิญญาณอย่างเดียว แต่โอสถที่เขาหลอมได้มีไม่มากจริง ๆ
ยิ่งขายให้ผู้คนได้มากเท่าไร ก็ยิ่งสร้างสายสัมพันธ์กับคนอื่นได้มากขึ้นเท่านั้น จากนั้นจึงจะได้รับพลังสร้างสรรพสิ่งเพิ่มขึ้น
“ขวดเดียวจะพอได้อย่างไร อย่างน้อยต้องขายให้ข้าชนิดละสามขวด เถ้าแก่ต้องมีของเก็บไว้อีกแน่!”
เมื่อเห็นเสิ่นอู้มองเขาด้วยดวงตาหยาดเยิ้ม ฉู่หยวนก็อดตัวสั่นไม่ได้ แต่ยังคงส่ายหน้า
“ไม่ได้!”
“โอสถรวมปราณที่ข้าหลอม คุณภาพเทียบเท่าหอปรุงโอสถเหล่านั้นได้ แถมราคาก็ถูกกว่าอยู่หนึ่งศิลาวิญญาณแล้ว
ยังมีค่าใช้จ่ายในการกระตุ้นค่ายกลกับค่าเช่าร้านอีก
หนึ่งขวดสามศิลาวิญญาณ ข้าได้กำไรไม่มากอยู่แล้ว ขายให้เจ้าขวดละหนึ่งศิลาครึ่ง ก็ถือเป็นของขวัญเปิดร้านแล้ว”
“ถ้าขายโอสถทุกชนิดให้เจ้าด้วยราคานี้ แล้วร้านโอสถของตาแก่อย่างข้าจะเปิดต่อได้อย่างไร?”
ที่จริงสำหรับเขาแล้ว มีถางเซียนสร้างสรรพสิ่งช่วย ต่อให้ขายขวดละหนึ่งศิลาครึ่งก็ไม่ถึงกับขาดทุน
แต่ใครเล่าจะรังเกียจศิลาวิญญาณที่ได้มาง่าย ๆ?
“เถ้าแก่เจ้าคะ ข้าขอร้องล่ะ ขายให้ข้าเพิ่มอีกสองขวดได้ไหม?”
ยังไม่ทันที่ฉู่หยวนจะปฏิเสธ เสิ่นอู้ก็ใช้นิ้วเกี่ยวแขนเสื้อเขา ดวงตาฉ่ำวาวชวนหลงใหล
จากนั้นนางก็ทำท่าราวกับเท้าพลาด ร่างทั้งร่างพลันถลาลงสู่อ้อมอกฉู่หยวน
ฉู่หยวนยื่นมือโอบเอวคอดของเสิ่นอู้ไว้โดยไม่รู้ตัว ทว่าเสิ่นอู้กลับอาศัยจังหวะนั้นซุกเข้ามาในอ้อมแขนเขา
“ถ้าท่านขายโอสถให้ข้าเพิ่มอีกสักสองสามขวด คืนนี้ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนท่าน ดีไหมเจ้าคะ?”
“จ...จริงหรือ?”
“ข้าจะหลอกท่านได้อย่างไร? แต่มีข้อแม้ว่าท่านต้องไม่รังเกียจที่ข้าเป็นคนของสำนักหรรษาคู่”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉู่หยวนก็รีบปล่อยเสิ่นอู้ ดวงตากระจ่างใสขึ้นในทันที
“สำนักหรรษาคู่? เจ้าเป็นปีศาจหญิงที่ฝึกวิชาร่วมบำเพ็ญหรือ?”
“ข้าไม่ใช่ปีศาจหญิงเสียหน่อย วิชาร่วมบำเพ็ญเป็นมหาวิถีอันเที่ยงแท้ ท่านอยากลองสัมผัสดูไหมเจ้าคะ?”
ลองสัมผัสดูหรือ?
เกรงว่าจะมีชีวิตได้สัมผัส แต่ไม่มีชีวิตลุกจากเตียงแล้วกระมัง
ฉู่หยวนกลับมาสงบนิ่งแล้วเอ่ยว่า
“เซียนหญิงท่านนี้คิดจะอาศัยอำนาจสำนักหรรษาคู่บีบบังคับเอาของหรือ?”
“ข้าบอกว่าขายให้หนึ่งขวดก็หนึ่งขวด มากกว่านั้นไม่ขาย!”
“เถ้าแก่ล้อข้าเล่นแล้ว ที่นี่คือตลาดชิงเหลียน ข้าไม่กล้าบีบบังคับเอาของหรอกเจ้าค่ะ
แต่ที่ข้าพูดก็เป็นความจริง การร่วมบำเพ็ญกับข้ามีประโยชน์ต่อท่านนะ”
“ไม่แน่ว่าอาจช่วยให้ท่านอายุยืนขึ้นด้วย~”
ซี๊ด!
ปีศาจหญิงผู้นี้รู้วิธียั่วยวนคนจริง ๆ
เมื่อเห็นเสิ่นอู้ตรงหน้ามีแววตาหยาดเยิ้มชวนหลงใหล ฉู่หยวนก็ขบฟันข่มใจที่เริ่มหวั่นไหว
“สามขวด! ได้แค่สามขวดเท่านั้น!”
“แต่เจ้าต้องช่วยแนะนำลูกค้าให้ข้า และต่อไปจะไม่มีทางได้ราคานี้อีก”
“ได้ ๆ ๆ ข้าจะทำตามที่ท่านบอกทุกอย่าง”
เมื่อได้ยินฉู่หยวนตอบตกลง เสิ่นอู้ก็ยิ้มยั่วเย้าทันที
เสน่ห์เย้ายวนที่เผยออกมาเพียงชั่วขณะทำให้ฉู่หยวนเผลอใจลอยไปชั่วครู่
“โอสถรวมปราณสามขวด คิดเจ้าแค่สี่ศิลาครึ่ง”
เสิ่นอู้ล้วงศิลาวิญญาณสี่ก้อนออกจากอก แล้วยัดใส่อ้อมแขนฉู่หยวน
จากนั้นก็ฉวยโอสถวิญญาณทะยานจากไป ก่อนที่ฉู่หยวนจะทันได้ตอบสนอง ร่างของนางก็กลายเป็นหมอกสีน้ำเงินสลายหายไปบนถนน
ฉู่หยวนสัมผัสความอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่บนศิลาวิญญาณในมือ แล้วส่ายหน้าพลางหัวเราะอย่างจนใจ
“สมกับเป็นปีศาจหญิงจริง ๆ”
หากไม่กลัวว่าจะกลายเป็นผีหื่นหิวตาย เขาก็อยากลิ้มลองมหาวิถีแห่งการร่วมบำเพ็ญดูสักครั้งจริง ๆ
เมื่อเห็นว่าราตรีล่วงลึกแล้วและไม่มีลูกค้ามาอีก ฉู่หยวนจึงนั่งขัดสมาธิ เดินพลังบำเพ็ญอย่างเงียบ ๆ
วิชาที่เขาฝึกเรียกว่าวิชาชิงหยวน เป็นวิชาบำเพ็ญขั้นลมปราณเบื้องต้นของสำนักชิงอวี้
แม้ระหว่างเดินทางเขาก็ไม่เคยละเลยการฝึกฝน ทว่าความก้าวหน้ากลับเชื่องช้ายิ่งนัก เรียกได้ว่ายังห่างไกลจากขั้นลมปราณชั้นสองอย่างมาก
ด้วยพรสวรรค์ในการบำเพ็ญของเขา ต่อให้ผ่านการขยายเส้นชีพจรมาแล้ว ความเร็วในการฝึกฝนก็ยังน่าเวทนายิ่ง
ถึงกระนั้นฉู่หยวนก็ไม่เคยละทิ้งการฝึกฝน กลับยิ่งพากเพียรหนักขึ้นกว่าเดิม
แม้ถางเซียนสร้างสรรพสิ่งจะช่วยเพิ่มพูนพลังบำเพ็ญได้ แต่การตีเหล็กยังต้องอาศัยความแข็งแกร่งของตนเอง
หากไร้หัวใจแสวงหามรรคาที่เข้มแข็งพอ เขาก็คงมาไม่ถึงตลาดชิงเหลียนเช่นกัน
ในเวลาเดียวกัน
เหนือเทือกเขาหลงเยว่ ซึ่งอยู่ห่างจากตลาดชิงเหลียนเพียงหลายสิบลี้
ร่างของเสิ่นอู้ค่อย ๆ ร่อนลงจากท้องฟ้าสู่ยอดเขาเซียนอันสูงตระหง่านแห่งหนึ่ง
ยอดเขาเซียนครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่เหนือหมู่เมฆ กระเรียนเซียนโผบิน สัตว์วิญญาณควบทะยาน เป็นภาพทิวทัศน์ดุจแดนเซียน
ใครก็ตามที่มาเยือนที่นี่เป็นครั้งแรก ย่อมคาดไม่ถึงว่าสถานที่แห่งนี้จะเป็นที่ตั้งสำนักหรรษาคู่
เมื่อกลับถึงสำนัก เสิ่นอู้ก็เดินตรงเข้าไปในหอพักอันงดงาม
ภายในหอมีหญิงงามหลายคนซึ่งล้วนมีโฉมโดดเด่น กำลังนั่งล้อมเตาผิงพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
เมื่อเห็นเสิ่นอู้เดินเข้ามา สตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งซึ่งมีดวงตาหงส์แฝงเสน่ห์และรูปร่างอวบอิ่ม ก็ยิ้มพลางกล่าวว่า
“ศิษย์น้องเสิ่นกลับมาแล้ว”