ใบหน้าของอินุคามิจูซาบุโรแดงสลับซีดเพราะแสงไฟ
เขาวางแผนในจวนอันอ๋องมาหลายวัน อาศัยยาจี้เล่อควบคุมกู้ม่อเฉิน จากนั้นใช้ท่าเรือ เสบียงเงินทอง และอำนาจทางทหารบีบบังคับให้อันอ๋องลงนามในข้อตกลง
ขาดอีกเพียงขั้นตอนสุดท้าย ก็จะทำให้เชื้อพระวงศ์แห่งต้าเหยี่ยนผู้นี้กลายเป็นหุ่นเชิดในมือของสองแคว้นได้
แต่กู้ม่อเฉินกลับกลืนหนังสือสัญญาหนังแกะลงท้องไปเสีย
นี่มิใช่แค่การปฏิเสธ
แต่นี่คือการกดใบหน้าของพวกเขาจมลงในโคลน
พัค แรจังถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือเอื้อมไปยังแขนเสื้อ
ทหารเก่าทางซ้ายยกดาบขึ้น
สันดาบกระทบประตูหิน ส่งเสียงดังแกร๊ง
“ขยับอีกนิด ข้าจะฟันมือก่อน”
พัค แรจังหยุดฝีเท้า
หันไปมองอินุคามิจูซาบุโร
ทั้งสองต่างรู้ดีว่าภายในจวนยังมียอดฝีมือคุ้มกันอยู่อย่างน้อยสิบคน
หากลงมือที่นี่ในวันนี้ พวกเขาอาจไม่มีชีวิตออกไป
อินุคามิจูซาบุโรขบกรามแน่น จ้องกู้ม่อเฉินที่อยู่บนพื้น
“อันอ๋อง องค์ชายจะต้องเสียใจ”
กู้ม่อเฉินพิงเสาหิน เลือดบนใบหน้าไหลลงมาถึงคางแล้ว
เขาปรือเปลือกตาขึ้น ในปากยังคงมีรสคาวของหนังแกะหลงเหลืออยู่
“เจ้ารอดกลับไปให้ได้ก่อน แล้วค่อยมาวิตกแทนข้า”
อินุคามิจูซาบุโรกำหมัดแน่น
“ญี่ปุ่นกับซิลลาจะไม่ปล่อยเจ้าไป”
“ดีเลย”
กู้ม่อเฉินยกมือเช็ดเลือดตรงมุมปาก
“ข้าก็ไม่ได้คิดจะปล่อยพวกเจ้าไปเช่นกัน”
โจวหวยหลี่เบือนหน้าไปด้านข้าง
“ส่งแขก”
ทหารเก่าสามนายก้าวไปข้างหน้าพร้อมกัน
เมื่อคมดาบรุกคืบเข้ามา อินุคามิจูซาบุโรจึงทำได้เพียงพาพัค แรจังถอยเลียบกำแพง
ทั้งสองถอยออกไปจนถึงนอกห้องใต้ดิน แสงคบไฟส่องให้เห็นรองเท้าที่เปื้อนโคลนและน้ำของพวกเขา