กู้ม่อหร่านเมื่อครู่ยังเตรียมจะช่วยพูดแก้ต่างให้นางสักคำ แต่พอได้ยินสองคำท้าย มือที่ยกถ้วยชาก็หยุดค้างกลางทาง
ถึงกับพูดติดขัดออกมาแล้ว
หากตระกูลม่อมีแบบแปลนกลไกการให้กำเนิดจริง วันนี้แม่หนูนี่คงแกะให้ทุกคนดูตรงนั้นไปแล้ว
ใบหูของเซี่ยวั่นชิงแดงก่ำ แต่กลับนั่งหลังตรงยิ่งกว่าเดิม นางก้มลงจัดขอบแขนเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเจินเหมยหลี
“ติดตรงไหน เจ้าก็วาดออกมาให้ข้าดูสิ”
เจินเหมยหลีถือผ้าเช็ดหน้าอยู่ เดิมทีก็เตรียมใจรับมือกับการปะทะคารมไว้แล้ว พอได้ยินว่าจะให้วาดภาพ กลับเป็นฝ่ายพูดไม่ออกเสียเอง
“นี่...นี่จะวาดยังไงเล่า”
“เจ้าเชี่ยวชาญเรื่องกลไก แถมยังพูดถึงข้าได้ชัดเจนถึงเพียงนี้ กระทั่งตรงไหนจะติดขัดก็ยังรู้ แล้วจะวาดไม่ออกได้อย่างไร”
เซี่ยวั่นชิงเลื่อนกระดาษเปล่าไปให้ ทั้งยังวางพู่กันลงตรงหน้าด้วยมือตนเอง
เจินเหมยหลีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือดันกระดาษกลับไป
“ข้าก็แค่บอกว่าเจ้าผอม ให้เลิกคอยเป็นห่วงอ๋องอยู่เรื่อย ควรกินก็กิน ควรนอนก็นอน แล้วไยต้องเอาจริงกับข้าด้วยเล่า”
เซี่ยวั่นชิงกดมุมกระดาษไว้ ไม่หยอกนางต่อแล้ว
“เอาละ ดูเจ้าสิ เก่งเสียเหลือเกิน หรือว่าเจ้าจะพูดถึงทุกคนได้อย่างละเอียดยิบจริง ๆ”
ในที่สุดเจินเหมยหลีก็ได้จังหวะพูดอีกครั้ง นางใช้ผ้าเช็ดหน้าชี้ไปทางซูเหยา
“แน่นอนอยู่แล้ว”
“ดูพี่สาวคนนี้สิ ร่างกายก็ต้องบำรุงเหมือนกัน”
“ตอนข้าเข้ามา นางกำลังดีดลูกคิด พอออกไปแล้วกลับมาอีกที นางก็ยังดีดลูกคิดอยู่ เฟืองหมุนทั้งวันยังต้องเติมน้ำมัน แล้วคนจะทนทานยิ่งกว่าเหล็กได้หรือ”
ซูเหยากำลังจะหยิบรายการทองแดงที่ต้องการออกมา พอได้ยินประโยคนี้ มือที่พลิกสมุดบัญชีก็ช้าลง ก่อนเงยหน้าถามกลับ
“เจ้าว่างมากนักหรือ”
เจินเหมยหลีขยับเข้าไปใกล้นาง เห็นลูกคิดยังไม่ได้เก็บ ก็เอาแบบแปลนวางทับไปครึ่งหนึ่งเสียเลย
“ข้าแค่เตือนเจ้า เลือดลมถูกใช้จนแทบหมดแล้ว หมุนอยู่แบบนี้ทั้งวัน ไม่ช้าก็กลายเป็นเฟืองขึ้นสนิมหรอก”