ประตูหอทะลวงฟ้าปิดสนิท
เยากวงลองเปิดประตูด้วยวิธีต่าง ๆ หลายครั้ง แต่ประตูกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
เหรินเฟิงเจวี๋ยยื่นมือแตะประตู สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกแทรกซึมเข้าสู่กระดูกและผิวหนัง จึงรู้ว่าประตูบานนี้มิใช่สิ่งที่มนุษย์จะควบคุมได้
องครักษ์เงาคนหนึ่งรีบรุดเข้ามารายงานว่า “ใต้เท้า องค์ชายรัชทายาทเสด็จมาถึงแล้ว”
ไม่มาเร็วกว่านี้ ไม่มาช้ากว่านี้ กลับมาเอาตอนนี้พอดี
เหรินเฟิงเจวี๋ยหัวเราะเย็นชา “มาได้จังหวะพอดี กำลังกลุ้มใจว่าไม่มีใครเปิดประตูอยู่เชียว”
เขาหันกลับทันที ยืนเอามือไพล่หลัง
ไม่นานนัก ก็เห็นองค์ชายรัชทายาทในเสื้อคลุมขนนกกระเรียน เสด็จขึ้นบันไดมาพร้อมผู้ติดตามที่รายล้อม
เมื่อเห็นเหรินเฟิงเจวี๋ย เจ้าหน้าที่จ้าวก็ชะงักฝีเท้าอย่างเห็นได้ชัด “ท่านโหวน้อยเหริน?”
เหรินเฟิงเจวี๋ยก้าวเข้าไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าเบา ๆ “ท่านองค์ชาย”
รอยยิ้มของเจ้าหน้าที่จ้าวแฝงแววสืบเสาะ “คืนนี้ลมอะไรพัดรองเจ้ากรมอาญาผู้เลื่องชื่อไปทั่วราชสำนักมาถึงที่นี่กัน? นับว่าหาได้ยากยิ่ง”
เหรินเฟิงเจวี๋ยตอบว่า “พูดไปแล้ว ไม่ว่าจะเรื่องราชการหรือเรื่องส่วนตัว นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ข้ามาที่นี่”
“โอ?”
เจ้าหน้าที่จ้าวค่อย ๆ เดินเข้ามา พลางพินิจเขา “คำพูดนี้ชวนให้คิดอยู่บ้าง ขอถามท่านโหวน้อยว่า เรื่องใดคือเรื่องราชการ แล้วเรื่องใดคือเรื่องส่วนตัว?”
“ย่อมเป็นการสืบคดีเรื่องราชการ ส่วนการดื่มสุราเป็นเรื่องส่วนตัว”
“เราฟังแล้วไม่เข้าใจ”
เจ้าหน้าที่จ้าวแสร้งทำเป็นฉงน “ท่านโหวน้อยหมายความว่า ที่นี่มีคดีให้สืบหรือ?”