ตู้เยว่หมิงเป็นคนชอบผูกมิตร อีกทั้งยังแวะเวียนไปหอฟู่ทุกวัน ไม่ว่าในหอสุราห้องใด เขาก็พอจะทักทายคนที่นั่นได้สองสามคำ
เหรินเฟิงเจวี๋ยตัดสินใจแน่วแน่ อาศัยข้ออ้างว่าจะแนะนำคนให้รู้จัก เดินตามตู้เยว่หมิงไปทั่วรอบหนึ่ง จากนั้นไข่มุกเซวียนยวนทั้งสี่เม็ดในมือก็เข้าที่ครบถ้วน
ต่อมา โคมแก้วทั้งสี่ดวงที่ใช้ส่องสว่างก็เริ่มกะพริบแสงประหลาด แสงโคมจากสว่างใสกลับค่อย ๆ มืดหม่นลง
ไม่นานนัก โถงใหญ่ที่เดิมสว่างไสวด้วยแสงโคมก็จมดิ่งสู่ความมืดในชั่วพริบตา
เสียงเครื่องสายและเครื่องเป่าหยุดลงทันที นางรำที่เดิมยืนร่ายรำอยู่บนประติมากรรมแก้วพลันกลายเป็นโครงกระดูกขาวโพลน ล้มลงกับพื้นอย่างกะทันหัน
“ผี—อ๊าก!”
ไม่รู้ว่าใครร้องขึ้นมาอย่างฉับพลัน
หอฟู่ทั้งหอพลันโกลาหลขึ้นมาทันที
ตู้เยว่หมิงเพิ่งเคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้เป็นครั้งแรก จึงสะดุ้งตกใจ “นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
เหรินเฟิงเจวี๋ยรู้ว่าแผนสำเร็จแล้ว จึงเร่งเขา
“คงเกิดเรื่องขึ้นในหอ ข้าจะพาเจ้าออกไปก่อน”
เสี่ยวกงเหยรักชีวิตยิ่งนัก พอสงสัยว่ามีคนร้ายบุกเข้ามาในหอ ก็รีบวางจอกสุราแล้วคว้าผนังข้างกายไว้
“มืดอะไรขนาดนี้…”
ท่ามกลางความอลหม่าน ทั้งสองเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ดวงตาจึงเริ่มชินกับความมืด ทว่าตรงหัวมุมกลับพบเงาร่างหนึ่งยืนขวางอยู่กลางทาง
ตู้เยว่หมิงที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกเผลอผลักอีกฝ่ายเข้าให้ ผลคือ “คน” ผู้นั้นล้มลงกับพื้นทันที พร้อมส่งเสียงประหลาดออกมา
เขาก้มลงมอง ก็พบว่าพื้นเต็มไปด้วยเศษกระดูก
ภาพเช่นนี้จะไม่ทำให้คนหวาดกลัวได้อย่างไร?
“แม่เจ้าโว้ย!”