เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซ่งเสี่ยวเตาก็นึกถึงคำพูดของพี่ชายเมื่อหลายวันก่อน
พี่ชายบอกว่า หากวันใดเขาไม่อยู่แล้ว และเธอโชคดีได้พบไอ้คนเลวนั่น ก็ให้ติดตามมันไป คอยทำตามคำสั่งของมัน
พี่ชายยังบอกอีกว่า มีแต่ติดตามคนแบบนี้เท่านั้น ถึงจะมีโอกาสรอดชีวิต
“ฉันไม่ไป และก็ไม่กลัวด้วย” ซ่งเสี่ยวเตาพูดเสียงสั่น
โฮก!
ทันใดนั้น วังเฉวียนที่เพิ่งตายไปก็ส่งเสียงคำรามของศพออกมาจากปาก หลังจากนั้นแผ่นหลังของมันก็บิดงอในท่าทางประหลาด ก่อนร่างจะแข็งทื่อ ลุกขึ้นยืนจากพื้น
ในช่องท้องกลวงโบ๋ของวังเฉวียนมีเลือดไหลนอง ลำไส้เส้นหนึ่งลากครูดไปกับพื้น ดวงตาขุ่นมัวราวกับตาปลาตายของมันพบซ่งเสี่ยวเตาที่อยู่ไม่ไกลเป็นคนแรก
โฮก!
“ลุง! มัน... มันฟื้นแล้ว!”
ซ่งเสี่ยวเตาตกใจสุดขีด วิ่งตรงมาหาจ้าวอินอย่างไม่คิดชีวิต
“มันแค่กลายเป็นซอมบี้เท่านั้น”
พูดจบ จ้าวอินก็หยิบมีดผีเสื้อออกมายื่นให้ซ่งเสี่ยวเตา “ไปฆ่ามันซะ”
เดิมทีซ่งเสี่ยวเตาตั้งใจจะหลบอยู่หลังจ้าวอิน แต่พอได้ยินคำพูดนั้นก็ยืนนิ่งงัน
เมื่อครู่จ้าวอินบอกว่า ต่อไปจะให้เธอลงมือฆ่าซอมบี้ด้วยตัวเอง
เธอคิดว่ายังอีกนาน ไม่นึกเลยว่าจะต้องลงมือเดี๋ยวนี้
“ฉัน... ฉันกลัว กลัวว่าจะฆ่ามันไม่ได้”
“ซอมบี้ที่เพิ่งฟื้นตัวจะเคลื่อนไหวติดขัด เธอฆ่ามันได้พอดี จะได้ฝึกมือไว้ ต่อไปถ้าเจอซอมบี้ที่ต้องรับมือคนเดียว จะได้มีประสบการณ์เอาชีวิตรอด”
แววตาจ้าวอินหนักแน่น ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง เขายื่นมีดผีเสื้อให้อีกครั้ง “ไป ฉันจะไม่พูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง”
ซ่งเสี่ยวเตารับมีดผีเสื้อมา กัดฟันแน่น แล้วเดินเข้าหาซอมบี้ที่กลายร่างมาจากวังเฉวียน เธอค่อย ๆ มองเห็นรูปร่างของมันชัดขึ้น