ข่าวที่น่าพรั่นพรึงปรากฏขึ้นทีละเรื่อง ระเบิดความหวาดกลัวในจิตใจผู้คนจนหมดสิ้น!
ชั่วขณะนี้ ในใจของทุกคนไม่มีแก่ใจจะสอบอีกต่อไป พวกเขาคิดเพียงอย่างเดียวคือต้องการออกไปจากโรงแรมกินคนแห่งนี้
“เงียบกันหน่อย!”
ทันใดนั้น หวางหลีก้าวออกมาจากห้องน้ำ พลางตะโกนใส่ฝูงชนเสียงดัง
ทว่าความน่าเกรงขามในฐานะครูฝึกของเขากลับควบคุมผู้คนไว้ไม่อยู่
“ครูฝึก! ผมขอถอนตัว!”
“ผมด้วย ห้องข่าวกรองนี่ใครจะเข้าช่างหัวมัน!”
พวกเขายอมรับความตายได้ แต่ไม่อาจยอมรับผู้คนมากมายที่ตายไปโดยไร้เหตุผลเช่นนี้
แถมดูแล้ว ในฐานะคนภูตวิญญาณ หวางหลีไม่มีความสามารถพอจะจัดการเหตุการณ์ลี้ลับนี้
หากอยู่ต่อ ไม่เกินสามวัน เกรงว่าทั้งร้อยชีวิตคงตายหมด
“หุบปากให้หมด!”
ในตอนนั้นเอง ไป๋เยวียนที่เงียบมาโดยตลอดก็ตะโกนออกมาดังก้อง
แต่เมื่อทุกคนไม่กลัวแม้แต่หวางหลี ก็ย่อมไม่หวั่นเกรงไป๋เยวียนที่เป็นเพียงนักเรียน
ชายหนุ่มคนหนึ่งถ่มน้ำลาย แล้วพูดต่อว่า:
“แกน่ะเป็นใครกันวะ... เอ๊อะ...”
ทว่าคำพูดของเขายังไม่ทันจบ ร่างกายกลับลอยขึ้นจากพื้น สีหน้าเขาแดงก่ำ รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก
ไป๋เยวียนใช้มือเดียวบีบคอชายคนนั้น ยกขึ้นมากดติดกับผนัง
ฉากนี้ทำให้ทุกคนตะลึงงันในทันที!
บ้าเอ๊ย เอาจริงว่ะ...
“ใครปริปากอีก ฉันจะทุบให้ตายคามือ!”
แววตาของไป๋เยวียนมีประกายคลุ้มคลั่งแฝงอยู่ ทุกคนที่ถูกมองต่างยอมก้มหน้าลงอย่างมิอาจขัดขืน
แม้ร่างกายเขาไม่ได้บึกบึนนัก แต่ชั่วขณะนี้กลับสร้างความกดดันอย่างหาที่เปรียบมิได้แก่ทุกคน