ขณะที่ไป๋เยวียนกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น มือถือของโจวหานก็ดังขึ้น
“ฮัลโหล? อาจารย์จ้าว……”
ผ่านไปครู่ใหญ่ โจวหานก็วางสาย แล้วหันมามองไป๋เยวียนพลางพูดว่า
“ทางโรงเรียนให้เรากลับไป”
“กลับไป? ทำไมเหรอ เรียนหรือไง?!”
“ได้ยินว่ามีการจัดการสำคัญ ทุกคนต้องกลับไปให้หมด!”
“ต้องงั้นเหรอ?”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย พึมพำกับตัวเองว่า “หรือจะเป็นการจัดการที่ทางการสั่งลงมา?”
ถ้ามีคนตายขึ้นมาอีก ทางโรงเรียนไม่มีทางรับผิดชอบไหว นอกเสียจากจะมีคำสั่งจากเบื้องบน
“เราจะไปไหม?”
“ไปสิ”
ไป๋เยวียนเอ่ยว่า “ในเมื่อโรงเรียนให้เรากลับไป ผีในหอพักคงถูกผู้เชี่ยวชาญจัดการไปแล้วล่ะ”
“อื้อ”
โจวหานเชื่อฟังทุกคำของไป๋เยวียนอย่างไม่มีข้อแม้
ช่วงบ่าย
ทั้งสองคนออกจากบ้าน มุ่งตรงไปยังโรงเรียนมัธยมห้าผิงอัน
โรงเรียนที่เคยเงียบเหงากลับคึกคักขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าทุกคนล้วนมีสีหน้าหวาดหวั่น ผิดกับวันเก่าก่อนอย่างสิ้นเชิง
ขณะนั้น
อาจารย์จ้าวผู้เป็นครูประจำชั้นมีสีหน้าอิดโรย มารอในห้องเรียนตั้งแต่เช้า
สายตาของเธอเหลือบมองไปยังตำแหน่งหนึ่งในห้องเป็นระยะ แววตาเจือความเศร้าโศก
ไม่นานนัก นักเรียนห้องสามปีหนึ่งก็ทยอยเข้ามาในห้องเรียน มีเพียงที่นั่งแถวที่สามที่ขาดไปหนึ่งคน
แม้เรื่องผีในหอพักจะจบลงแล้ว แต่เจ้าตัวกลับโชคร้ายไปเจอเหตุการณ์ลี้ลับอีกเรื่องหนึ่ง
“หวางซิงวันนี้มีธุระ มาไม่ได้”
น้ำเสียงของอาจารย์จ้าวเจือความเศร้าอย่างชัดเจน ทำให้หลายคนใจหายวาบ และเริ่มมีลางสังหรณ์รางเลือน
ดูท่าคงเจอเหตุการณ์ลี้ลับเข้าให้แล้ว……
ในชั่วขณะนี้ ทุกคนรู้สึกว่าความตายอยู่ใกล้ตัวเหลือเกิน