เช้าวันรุ่งขึ้น
ไป๋เยวียนหาวหวอด เพราะเรื่องเมื่อคืนทำให้เขาไม่ได้พักผ่อนเต็มที่
ตอนนี้ นักเรียนส่วนใหญ่ก็เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า นอกจากจะนอนไม่พอแล้ว ที่สำคัญคือความกลัวในใจ
นี่คงเป็นครั้งแรกของคนส่วนใหญ่ที่ได้เห็นศพ ไม่ต้องพูดถึงว่าเจอเหตุการณ์ลี้ลับแบบนี้
คนที่หลับได้เมื่อคืน โดยพื้นฐานแล้วต้องมีสภาพจิตใจระดับแนวหน้าเท่านั้น
“พี่ไป๋ นายว่าเรื่องของเรานี่จะโด่งดังในเน็ตไหม”
ตอนนี้ เกาอี้เพื่อนร่วมห้องเดินเข้ามาใกล้
พวกเขาดูเหตุการณ์ประหลาดออนไลน์มามากมาย ใครจะคิดว่าเมื่อคืนพวกเขาจะกลายเป็นตัวเอกของเหตุการณ์...
“แล้วแต่ว่ามีใครอัปโหลดขึ้นเน็ตไหม”
ไป๋เยวียนยักไหล่ “แต่ตอนนี้เหตุการณ์ลี้ลับในเน็ตก็เยอะแยะ เรื่องของเราคงไม่สร้างกระแสอะไรได้หรอก”
อวี๋หย่งก็พูดอย่างไม่ใส่ใจ “สนใจอะไร ขอแค่รอดก็พอ”
“นายแน่ใจเหรอว่าเราจะรอด”
ในตาเกาอี้ยังมีความหวาดกลัวอยู่
พอพูดแบบนี้ ทุกคนก็ขนลุกซู่
พวกเขาไม่ได้คิดว่าอยู่ห่างจากหอพักนั้นแล้วจะปลอดภัย ดูจากเหตุการณ์รองเท้าปักดอกก็รู้
นายคิดว่ามันจากไปแล้ว ทั้งที่จริงมันอาจอยู่ข้างกายนาย...
“มองโลกในแง่ดีหน่อย”
ไป๋เยวียนยักไหล่ “อีกอย่าง ในหอพักมีคนตั้งมากมาย มันคงไม่พุ่งเป้ามาที่นายหรอก”