“……”
เด็กหนุ่มเงียบกริบไปทันที……
ขอแค่อีกฝ่ายไม่มีศีลธรรม ก็ย่อมไม่ถูกศีลธรรมมาบีบบังคับ……
“นายมีความสามารถ ทำไมถึงช่วยทุกคนหน่อยไม่ได้……”
“ไม่ใช่นะ ฉันว่าอาการป่วยของนายหนักกว่าฉันอีกนะ!”
ไป๋เยวียนหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วพูดว่า
“งั้นเอาอย่างนี้ เมื่อจะลงเขา ขบวนก็ย่อมต้องมีคนนำทางและคนปิดท้าย ฉันนำทาง นายปิดท้าย เป็นไง?”
“……”
เด็กหนุ่มถูกทำให้เงียบอีกครั้ง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงพึมพำว่า “ผมก็ไม่มีความสามารถนี่……”
“แต่นี่คือชีวิตคนนับร้อยเลยนะ ไม่คุ้มให้นายเสี่ยงหรือไง?”
น้ำเสียงของไป๋เยวียนราบเรียบ ใช้ไม้เด็ดเอาหอกของเขาแทงกลับไปที่โล่ของเขาเอง……
ไม้นี้ ทำให้อีกฝ่ายพูดไม่ออกจริง ๆ……
เห็นอีกฝ่ายไม่มีอะไรจะพูดอีก ไป๋เยวียนจึงเอ่ยเรียบ ๆ ว่า
“ฉันพูดอีกครั้ง พวกนายจะไปหรืออยู่ก็ตัดสินใจกันเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน!”
พูดจบ เขาก็เอนตัวนอนบนโซฟาตามใจตัวเอง แล้วหลับตาพักผ่อน
“อาจารย์……”
ขณะนั้น มีคนหวังพึ่งอาจารย์ประจำชั้นทั้งสามคน เพราะหวางหลีไม่อยู่ พวกเขาจึงเป็นผู้รับผิดชอบการสอบประเมินครั้งนี้
ถ้าพวกเขาเอ่ยปาก ไป๋เยวียนคงยอมฟังกระมัง
“หุบปาก!”
สีหน้าของเฉินชิงหลีเย็นชาลง เธอตวัดตามองคนผู้นั้นแล้วพูดว่า
“ทุกคนอยู่ที่ชั้นหนึ่งของโรงแรม รอฟ้าสางพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน!”
ต่อให้ไม่มีผีอยู่จริง การลงเขากลางดึกก็เกิดอันตรายได้ง่ายมาก
ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างทิ้งความคิดที่จะจากไป แล้วมารวมตัวกันอย่างเงียบ ๆ ในล็อบบี้โรงแรม