อูถงยังไม่ทันได้ตั้งตัว โหยวอินจื่อก็ใช้ศอกสะกิดแขนเธอ พร้อมส่งสายตาบอกให้มองไปทางขวาด้านหน้าไม่หยุด
“แค่ก... แค่ก ๆ”
โหยวอินจื่อมองร่างสูงใหญ่ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ พลางไอสองสามครั้ง สุดท้ายก็ไม่กล้ายืนแช่อยู่ตรงนั้นต่อ “เอ่อ เพื่อนรักจะคอยสนับสนุนเธออยู่ข้างหลังเสมอนะ”
จากนั้นอูถงก็รู้สึกได้ว่าคนข้างกายหายไปเสียแล้ว ให้ตายสิ ที่แท้ก็หนีไปหลบอยู่ทางก่งฉางหยวนโน่น
สรุปตอนนี้ก็คือ เธอต้องเผชิญหน้ากับอสูรหน้านิ่งที่เดินตรงมาหาเพียงลำพัง
นายพลยังคงมีท่าทีเช่นเดิม ขนตาดำสนิท ใต้ตาคล้ำจาง ๆ แววตาเคร่งขรึม ดูท่าจะนอนไม่พอ
สูทสีเทาดำทรงเนี้ยบขับให้เรียวขาตรงแข็งแรงของชายหนุ่มดูยาวขึ้น ไหล่กว้างเอวสอบ แม้ไม่ได้สวมเสื้อคลุมทหาร ก็ยังแผ่รัศมีของผู้มีอำนาจออกมา
“สวัสดีค่ะ ท่านนายพล”
ด้วยมารยาท เธอคงปล่อยให้เงียบไปเฉย ๆ ไม่ได้ อูถงจึงขยับถอยหลังอย่างแนบเนียนสองสามก้าว
...เงียบ
นอกจากสายตาที่ชายหนุ่มเหลือบมองมาเพียงชั่วครู่ ก็มีแต่ความเงียบ
อูถงกระอักกระอ่วน จึงส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากโหยวอินจื่อ
โหยวอินจื่อรีบโบกมือปฏิเสธ ก่งฉางหยวนส่ายหน้าอย่างหวาดผวา
เฮอะ วันนี้ก็เป็นวันที่ดวงซวยอีกแล้วสินะ
บรรยากาศอึมครึมถูกทำลายลงเมื่อคนสุดท้ายมาถึง
“ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะโชคดีถึงเพียงนี้ ได้อยู่กลุ่มเดียวกับท่านนายพลโคลิน!”
โม่ตี๋หม่าแสดงสีหน้าประจบสอพลอตั้งแต่ยังเดินมาไม่ถึง น้ำเสียงลื่นไหลชวนให้ขนลุกจนอูถงต้องเบือนหน้าหนี ในใจแทบจะอาเจียน
นายพลเดินผ่านไปตรง ๆ ก่อนหยุดยืนข้างอูถง แล้วนั่งลงหลับตาพักผ่อน
โม่ตี๋หม่าถูกปล่อยให้ยืนเก้อ สีหน้าสลับเขียวคล้ำแดงก่ำ
สิ่งที่ทำให้อูถงขำก็คือ คราวนี้เค่อหลินเฮ่อซือไม่ได้แม้แต่จะปรายตามองอีกฝ่าย