“แบบนี้ก็จัดการยากแล้วสิ ยังมีเด็กสาวอยู่ตรงนี้อีกคน!” ฉางเหรินเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน
ทั่วเท่อโมเอ่อร์เงยหน้าขึ้น แม้จำใบหน้าไม่ได้ แต่ประสาทการได้ยินอันเฉียบไวทำให้เขาจำเสียงนี้ได้ ชายวัยกลางคนคนนี้ดูเหมือนจะมีลูกสาวอายุไล่เลี่ยกับอูถง ก่อนหน้านี้ตอนอูถงลงแข่ง เขายังนั่งเสียดายอยู่บนอัฒจันทร์ด้วย
เย่หมอรีบตอบว่า “ไม่เป็นไร ให้เธอพักห้องเดี่ยวก็ได้ ผมจะพักห้องเดียวกับลุงฉางเอง”
“เห็นว่าเธอเป็นพันตรี เลยเกรงใจ กลัวจะรบกวนเอา” ฉางเหรินหัวเราะอย่างเขิน ๆ ดูท่าพันตรีที่ชื่อเย่หมอจะเป็นคนมีน้ำใจ ไม่เหมือนทหารที่ชอบวางอำนาจพวกนั้น
เฮ่อฝ่าโนหลานมองทั่วเท่อโมเอ่อร์อย่างสนอกสนใจ ไม่คิดเลยว่าเสือดำตัวน้อยในวันนั้นจะโตขนาดนี้ น่าเสียดายที่โชคไม่ดี ถูกพรากจิตสำนึกส่วนหนึ่งไป
ก่อนทั่วเท่อโมเอ่อร์จะทันสังเกต เขาก็เดินตามสายตาอีกฝ่ายไป แล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “ฝากเนื้อฝากตัวด้วย” จากนั้นจึงเดินเข้าไปในเขตห้องนอน
——
อูถงดูเวลา ตอนนี้บ่ายสองแล้ว หลังจากงีบกลางวัน เธอก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
เพราะต่อจากนี้ เธอมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ
ในเมื่อชื่อด่านคือ《สวนสนุกคาเลส》ก็ต้องไปเดินสำรวจสวนสนุกสักหน่อยสิ ในเมื่อไม่มีคำใบ้ ก็ต้องพึ่งตัวเอง
“ปัง——”
เสียงประตูเปิดพร้อมกันสองบานดังขึ้นกลางอากาศ
คงไม่ซวยขนาดนั้นหรอกมั้ง?
ก่อนผลักประตู อูถงคิดเช่นนี้
หลังเปิดประตู อูถงก็คิดว่า: ยิ้มบาง ๆ ไว้ก่อนแล้วกัน
“ฮะ ๆ บังเอิญจังเลย... ท่านพลเอก สวัสดีตอนบ่ายค่ะ?” อูถงมองดวงตาลึกโหลและเย็นชา ใต้ตาคล้ำจางลงไปบ้าง ดูท่าเขาก็คงงีบมาเหมือนกัน