ทะลุโลกไซเบอร์พังก์ นางเอกฆ่ารัวไม่ยั้ง

ตอนที่ 1 ทะลุมิติสู่โลกไซเบอร์พังก์: นางเอกไล่สังหารไม่ยั้ง

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

【ติ๊ด ๆ ๆ!!!】

【เตือนภัย!เตือนภัย!】

【ห้ามเปิดใช้โหมดระเบิดตัวเองฝ่ายเดียว!!!】

【เตือนภัย!เตือนภัย!】

【ห้ามเปิดใช้โหมดระเบิดตัวเองฝ่ายเดียว!!!】

เสียงแจ้งเตือนทื่อแข็งราวกับเครื่องจักรดังขึ้นในหัวของหญิงสาว เส้นประสาทที่ตึงเครียดจนถึงขีดสุดขาดผึงเพราะเสียงเตือนแสบแก้วหู ก่อนจะตามมาด้วยเสียงไฟฟ้าซ่าขาด ๆ หาย ๆ

น่าเสียดายที่คนคนนั้นมีสีหน้าเรียบเฉยและเย็นชา ดูไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย หลังจากโยนเด็กสาวออกจากพื้นที่แยกแล้ว เธอก็ต้องทำตามคำสั่ง

“ยืนยันการเริ่มต้น ดำเนินการ”

หญิงสาวเอ่ยเสียงขรึม ทว่าสายตายังคงจับจ้องไปยังทิศทางที่เด็กสาวหายตัวไป ดวงตาสั่นไหว ก่อนจะค่อย ๆ เย็นชาจนสิ้นหวัง

ความรู้สึกเช่นนั้นคืออะไรกันนะ…

คงเหมือนพายุคลั่งซัดกระหน่ำขึ้นจากทะเลดำมืดที่เงียบงัน หลังมหาอุทกภัยล้างโลก ในดวงตาของหญิงสาวก็เหลือเพียงแอ่งน้ำตายเน่าเหม็น ซึ่งถูกคลื่นซัดขึ้นมาเกยตื้นบนชายฝั่งเค็มคาว

“ซ่า—ตูม!”

เส้นลมปราณทั่วร่างแตกสลาย ประกายไฟฟ้าแลบแปลบปลาบ กัดกร่อนและเผาผนังสีขาวน้ำนมโดยรอบ กลิ่นเลือดเนื้อที่ลุกไหม้ปะปนกับโลหะคละคลุ้งไปทั่วพื้นที่แยกในพริบตา

เสื้อโค้ตสีเข้มถูกสะเก็ดไฟจุดติด เถ้าถ่านลอยละล่องกลางอากาศราวกลีบกุหลาบดำ…

—ห้านาทีก่อน · พื้นที่แยก

ที่นี่แยกขาดจากปริภูมิสามมิติในโลกจริง การไหลของเวลาช้ามาก จึงกลายเป็นแหล่งเพาะเลี้ยงตามธรรมชาติให้ภาชนะฟักตัวดำรงอยู่

นอกจากหญิงสาวที่ยืนอยู่ที่นี่กับภาชนะฟักตัวตรงหน้าแล้ว พื้นที่แยกก็ไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตใด ไม่มีแม้แต่เสียงลมพัดกระโชกหรือฝุ่นผงลอยฟุ้ง ช่องว่างในอากาศอบอวลด้วยความเงียบงัน

เส้นผมสีขาวทองทอดลงจากแผ่นหลังผอมบาง เจ้าของเส้นผมนิ่งงันราวกับกำลังเหม่อมองบางสิ่ง

หญิงสาวร่างผอมเพรียว กระชับแข็งแรง สวมเสื้อโค้ตคอปกสีเข้มกับรองเท้าบูตสั้นเปื้อนโคลน

เมื่อมองภาชนะโปร่งใสซึ่งถูกล้อมด้วยก๊าซเฉื่อย แววตาของอูถงเปลี่ยนจากตื่นตะลึงและไม่เข้าใจกลายเป็นแอ่งน้ำตายไร้ชีวิตในเวลาเพียงครึ่งนาที

“ช่างคิดเผื่อฉันจริง ๆ ไม่ขาดไม่เกินสักนิด…”

“นี่คือ…วิธีที่พวกคุณพูดถึงสินะ?”

ในภาชนะมีเด็กสาวนอนอยู่ เป็นเด็กสาวที่เหมือนกับหญิงสาวทุกประการ ทั้งหน้าตา อายุ และส่วนสูง ไม่มีอะไรแตกต่างกันเลย นอกจาก…บรรยากาศรอบตัว

เพราะทั้งสองมีพันธุกรรมร่วมกัน เด็กสาวจึงเป็นร่างโคลนที่สร้างขึ้นจากพันธุกรรมของหญิงสาวเมื่อยี่สิบปีก่อน

ในภาชนะเต็มไปด้วยน้ำเลี้ยงเพาะเลี้ยงขุ่นมัวคล้ายหมอก โอบล้อมผิวกายของเด็กสาวอย่างอ่อนโยน เงียบสงบ ราวกับเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ซึ่งหลับใหลอยู่ในปราสาทตามตำนานนอร์ส

ร่างโคลนสวมชุดผู้ป่วยสีขาว ใบหน้าเล็กซีดเย็นดูเหม่อลอยและบริสุทธิ์ นอนนิ่งเงียบอยู่เช่นนั้น เกล็ดสีฟ้าเรืองแสงตรงข้างแก้มขยับไหวเล็กน้อยตามกระแสน้ำ เส้นผมสีขาวทองแนบอยู่ข้างไหล่อย่างเรียบร้อย

ช่างเป็นสิ่งที่งดงามและเปราะบางเหลือเกิน…

อูถงฝืนยิ้มบาง ๆ ก่อนมองตัวเองด้วยแววตาเยาะเย้ย

เสื้อโค้ตสีเทาหม่นเปื้อนโคลนและคราบเลือด มือทั้งสองหยาบกร้าน แก้มแห้งแตกเป็นขุย และเบ้าตาข้างหนึ่งที่ถูกสัตว์กลายพันธุ์ควักลูกตาออกไปจนไม่อาจฟื้นฟูได้

คนที่บอบบางราวกับดอกฝอยทอง จะเกิดจากพันธุกรรมของตัวเองได้อย่างไรกัน?

หญิงสาวเอนกายนั่งพิงภาชนะ ล้วงจดหมายยับย่นออกมาจากซับในเสื้อโค้ต แล้วก้มมองถ้อยคำทุกคำบนกระดาษ จนหยดน้ำตาจากขอบตาร่วงลงมาเปียกเกล็ดข้างแก้ม

“ได้ ฉันจะทำตามที่พวกคุณบอกทุกอย่าง”

เธอหยิบไฟแช็กที่สะท้อนประกายโลหะขึ้นมา เสียง “กริ๊ก” ดังขึ้น ไส้ไฟไหวระริกอย่างพลิ้วไหว ก่อนเปลวไฟจะเลื้อยขึ้นลงพันเกี่ยว แล้วเผาผลาญจดหมายสีเหลืองกรอบอย่างบ้าคลั่ง

หญิงสาวลุกขึ้น สวมอุปกรณ์กระตุ้นการทำงานที่วางอยู่ข้างภาชนะอย่างเงียบงัน รับรู้ถึงความทรงจำที่ถูกคัดลอกและถ่ายทอดทีละน้อย ก่อนจะเชื่อมต่อเข้ากับสมองของเด็กสาวในที่สุด

อูถงหยิบแผ่นแม่เหล็กชิ้นหนึ่งยัดใส่กระเป๋าซับในเสื้อของเด็กสาว แล้วพึมพำถ้อยคำขาด ๆ หาย ๆ

“จำไว้ว่าต้องฉลาดขึ้นนะ สู้ไม่ไหวก็หนี…ความทรงจำจะค่อย ๆ ฟื้นกลับมา แล้วก็…”

“ใช้ชีวิตแทนฉันให้ดี”

—ดินแดนที่ไม่ทราบชื่อ

【หน่วยทดลองหมายเลข 01 เปิดใช้โหมดระเบิดตัวเองฝ่ายเดียว!!!

หน่วยทดลองหมายเลข 01 เปิดใช้โหมดระเบิดตัวเองฝ่ายเดียว!…】

ไฟแสดงสถานะสีแดงกับสัญญาณเตือนทำงานสลับกัน เสียงผู้หญิงสังเคราะห์ประกาศคำเตือนแหลมบาดหูซ้ำไปซ้ำมา

“เกิดอะไรขึ้น?เธออยู่ในสถานะเฝ้าระวังมาตลอดไม่ใช่หรือ?” ชายคนหนึ่งรีบรุดเข้ามา ขมวดคิ้วแน่นพลางตวาดเจ้าหน้าที่ตรวจสอบที่อยู่ข้าง ๆ

ชายผู้นั้นดูมีอายุราวสี่สิบกว่า รูปร่างผอมบาง สวมแว่นตาไร้กรอบ

“ด็อกเตอร์หลิว ผมก็ไม่ทราบครับ ชิปตรวจพบแค่ว่าหมายเลข 01 ไปยังเขตติดต่อระหว่างทุรกันดารแดนมรณะกับดินแดนอาคิลลีสเหมือนทุกครั้ง ผมคิดว่า…คิดว่าเธอไปค้นหาเสบียง ก็เลย…เผลอหลับไปครับ” เจ้าหน้าที่ตรวจสอบที่อยู่ข้าง ๆ ตอบอย่างหวาดกลัว พลางเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก

ชายคนนั้นรีบร้อนเคาะแป้นควบคุม พยายามยุติโหมดระเบิดตัวเอง แว่นตาเลื่อนลงมาอยู่ตรงสันจมูกด้านล่าง เขาก็ยังไม่รู้ตัว

แสงสีแดงชาดจากไฟแสดงสถานะกะพริบวูบวาบ สะท้อนร่างจำลองบนหน้าจอ ราวกับกำลังขับขานถึงความตายอันเกรี้ยวกราดและอิสรภาพไร้ขอบเขต

“สายไปแล้ว ช่วยไม่ทันแล้ว เลิกเคาะเถอะ”

เสียงผู้หญิงอ่อนโยนเอ่ยขัดการกระทำของชายคนนั้น เธอน่าจะอายุราวสี่สิบกลาง ๆ เช่นกัน รูปร่างบอบบางสง่างาม

“กระบวนการดำเนินไปแล้วครึ่งหนึ่ง ดูหน้าจอเองสิ”

หญิงสาวไล่เจ้าหน้าที่ตรวจสอบที่ยังตัวสั่นออกไป ก่อนมองแผ่นหลังของชายคนนั้นอย่างด้านชา แล้วหัวเราะเยาะขึ้นมาอย่างน่าขนลุก

“หลิวเซินซง นายคิดหาทางอธิบายกับเบื้องบนเถอะ…หึ…ฉันบอกแล้วไงว่าเป็นผลกรรมที่ทำตัวเองทั้งนั้น…”

หญิงสาวหัวเราะเยาะพลางส่ายหน้า ทันใดนั้นก็นึกบางอย่างขึ้นได้และชะงักค้าง สีหน้าเจ็บปวด ก่อนจะหัวเราะอย่างคลุ้มคลั่ง ร่างกายสั่นเทาควบคุมไม่อยู่

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ…เรื่องในตอนนั้น!เรื่องในตอนนั้น ในที่สุดก็จะ…”

“ซีเหอ!อย่าพูดให้พวกเขาได้ยิน!”

ชายที่ชื่อหลิวเซินซงรีบขัดขึ้นมาก่อนเธอจะพูดต่อ ไหล่ห่ออย่างสิ้นหวัง แล้วพึมพำกับตัวเองว่า “ดูท่าคงต้องหาวิธีอื่นแล้ว”

—เขตติดต่อระหว่างทุรกันดารแดนมรณะกับดินแดนอาคิลลีส

“แค่ก…”

เมื่ออูถงฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง กลิ่นก๊าซจากหนองโคลนปะปนกับกลิ่นเลือดเน่าเหม็นฉุนพุ่งเข้าปะทะจมูก แต่ร่างกายกลับชาครึ่งซีก

เธอพยายามฝืนกระพริบตา รูม่านตาหดวูบ ก่อนจะค่อย ๆ มองเห็นโลกที่แทบจะพลิกความเข้าใจเดิมของตัวเองไปสิ้นเชิง

ผืนทะเลถูกสาหร่ายสีครามกลายพันธุ์รัดพัน พืชและสัตว์ขนาดมหึมาขยายใหญ่ขึ้นนับไม่ถ้วน สิ่งมีชีวิตกึ่งเป็นกึ่งตายขยับเขยื้อนเล็กน้อย รอคอยจังหวะล่า…สีสันสดจัดอิ่มตัวสูงตัดสลับระหว่างแดงกับเขียว แย่งชิงพื้นที่กลางสายตาไปในพริบตา

ห่านป่าที่ถูกแช่แข็งตายก่อนจะบินกลับใต้ ก็ไม่น่าแปลกใจท่ามกลางสภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลงสุดพิสดาร พืชพรรณเขียวชอุ่มเย็นเยียบดูคล้ายเต็มไปด้วยชีวิต แต่แท้จริงแล้วกลับอันตราย ดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์แฝดปรากฏขึ้นอย่างประหลาดในห้วงเวลาเดียวกัน แม้แต่ตำแหน่งก็อยู่ไม่ห่างกันนัก…

เธออยู่ที่ไหน?!

เธอรู้สึกขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุว่าตนเคยมาที่นี่หลายครั้ง แต่ตอนนี้กลับนึกไม่ออกเลยว่าที่นี่คือที่ใด

“ซี๊ด—”

ความเจ็บปวดรุนแรงขัดจังหวะความคิด เธอก้มมองขาขวาของตัวเอง ในที่สุดก็เข้าใจว่ากลิ่นคาวเลือดนั้นมาจากไหน บาดแผลยาวกว่าสิบเซนติเมตรมีรอยกัดฉีกขาด เลือดสีแดงสดไหลนองไปจนถึงพุ่มหญ้า

เธอนอนอยู่ตรงนี้มานานแค่ไหน?

ที่นี่ที่ไหน?

ตัวเองเป็นใคร?

คำถามมากมายทำให้เธอปวดหัวแทบระเบิด โดยไม่รู้เลยว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา…เธอได้กลิ่นคาวเลือด ส่วนสิ่งอื่นก็ได้กลิ่นเช่นกัน

!!!

“ฟึ่บ—”

ทันทีที่ได้ยินเสียงหอบหายใจแหบพร่า เด็กสาวก็วิ่งออกไปตามสัญชาตญาณ ข้างหูมีเพียงเสียงลมกรรโชกดังสนั่น แต่ร่างกายที่หลับใหลมานานยี่สิบปีกลับเหมือนเครื่องยนต์ขึ้นสนิม วิ่งเท่าไรก็ไม่เร็วขึ้น!

สัญชาตญาณอันเฉียบคมบอกเธอว่าใกล้ ๆ นี้ต้องมีสัตว์ยักษ์อยู่แน่ สิ่งเดียวที่ทำได้คือหนีไปทางเหนือ!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป