ทะลุโลกไซเบอร์พังก์ นางเอกฆ่ารัวไม่ยั้ง

ตอนที่ 2 งั้นก็...เมตตาสักหน่อยแล้วกัน?

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ทุรกันดารแดนมรณะ!

ที่นี่คือทุรกันดารแดนมรณะ!

ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของเธอโดยอัตโนมัติ—ดินแดนอาคิลลีส!

สัญชาตญาณบอกให้เธอกลับเข้าไปในเขตลุ่มน้ำ ที่นั่นถึงจะเป็นที่ปลอดภัย

เสียงหอบหายใจใกล้เข้ามาทุกที ขณะเดียวกันเธอก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ร่างกายถึงเริ่มเบาหวิว ประสาทสัมผัสทั้งห้าก็เฉียบคมขึ้นกว่าเมื่อครู่ จนไม่ต้องหันกลับไปมองก็รู้ว่าสัตว์ยักษ์ด้านหลังอยู่ห่างจากเธอไม่ถึง 10 เมตร หากหยุดวิ่งเมื่อไรก็ต้องถูกฉีกร่างเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแน่!

ความเจ็บปวดจากบาดแผลแทบไม่รู้สึกแล้วเมื่อร่างกายทำงานถึงขีดจำกัด สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดบอกเธอว่า ตอนนี้สิ่งเดียวที่ทำได้คือวิ่ง!

……

ท้ายที่สุดแล้ว ขาสองข้างย่อมวิ่งสู้ขาสี่ข้างไม่ได้

เด็กสาวร่างบอบบางถูกสิ่งมีชีวิตที่ตัวใหญ่กว่าสัตว์ปกติถึงสองเท่ากระโจนใส่จนล้มลง ผิวหนังขรุขระเต็มไปด้วยตุ่มนูน น้ำลายชวนคลื่นเหียนหยดจากปากที่เรียงรายด้วยฟันแหลมสีเหลืองเป็นจุด

เธอไม่รู้ว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดใหม่อะไร แต่กรดในกระเพาะที่ตีปั่นขึ้นมาไม่หยุดก็เร้าประสาทสมองของอูถงให้ปั่นป่วน

มันคือสัตว์กลายพันธุ์ที่ไม่ทราบระดับ อยู่ในวงศ์สัตว์เทเกลาม

“ฟึ่บ—!”

อูถงไม่ยอมแพ้ ใช้มือทั้งสองข้างผลักพาร่างถอยหลังอย่างรวดเร็ว ใครจะคิดว่าการถอยครั้งนี้จะทำให้เธอทิ้งระยะห่างจากสิ่งมีชีวิตตัวนั้นได้ถึงสามช่วงตัว!

ในวินาทีนั้น เธอรู้ตัวว่าร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างไม่อาจอธิบายได้—

เกล็ดเรืองแสงปรากฏขึ้นบนแก้มด้านข้างที่เคยเรียบเนียน แผ่นเล็บทั้งห้านิ้วคมกริบผิดปกติและดูเหมือนจะยาวขึ้นเรื่อย ๆ

เธอรู้ว่าหนีไม่พ้น จะถอยหรือรุกก็มีแต่ตายทั้งนั้น สู้ชิงลงมือก่อนดีกว่านั่งรอความตาย!

อาศัยความได้เปรียบด้านรูปร่างและความว่องไวที่ค่อย ๆ ฟื้นคืนมา เธอม้วนตัวไปทางซ้ายแล้วลุกขึ้นทันที ก่อนวิ่งไปยังต้นไม้โบราณทางขวาด้านหลังของสัตว์เทเกลาม

ร่างผอมเพรียวของเธอกระโจนไปมาท่ามกลางผืนป่าทึบ เส้นผมสีขาวทองปลิวสะบัดอย่างบ้าคลั่ง

แม้สัตว์เทเกลามจะมีร่างกายใหญ่โต แต่การเคลื่อนไหวเชื่องช้าอุ้ยอ้ายและอวัยวะการมองเห็นที่เสื่อมถอยคือจุดอ่อนร้ายแรงของมัน ระหว่างที่มันกำลังค้นหาเหยื่อ อูถงก็ปีนขึ้นไปบนกิ่งไม้โบราณอย่างสุดชีวิต เธอกะระยะ—

สองเมตร……

หนึ่งเมตร……

กระโดด!

เธอกระโดดลงบนแผ่นหลังของสัตว์เทเกลามโดยตรง!

เจ้าตัวมหึมาเดือดดาลเมื่อถูกยั่วยุ มันกระโดดโหยงเหยงไม่หยุด

แรงสั่นสะเทือนกระแทกจนปอดและอวัยวะภายในของเด็กสาวเจ็บปวด เลือดข้นคล้ำพุ่งออกจากลำคอ แต่เธอยังคงเกาะผิวหนังน่าสะอิดสะเอียนนั้นไว้แน่น ขณะที่ใกล้จะถูกสะบัดหลุด มือทั้งสองข้างก็มีเล็บคมงอกยาวอย่างรวดเร็ว จากนั้น—

“ฉึก!”

แทงทะลุลูกตาของมันเข้าไปตรง ๆ!

“โฮก—!”

การสูญเสียการมองเห็นกับความเจ็บปวดทำให้สัตว์เทเกลามคลุ้มคลั่ง เสียงคำรามแหบพร่าแหลมบาดหูดังออกมาจากลำคอดำมืด ศีรษะที่มีตะไคร่ปกคลุมและปุ่มนูนระเกะระกะสั่นสะเทือนจนเศษตะไคร่ร่วงกราว

สิ่งที่รออูถงอยู่ต่อจากนั้นคือการกระโดดที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม

“โครม!”

เคราะห์ร้ายยิ่งกว่าคือเธอถูกสะบัดตกลงมา ร่างผอมแห้งจากการขาดสารอาหารถูกเหวี่ยงกระแทกเข้ากับต้นไม้โบราณอย่างแรง ก่อนจะร่วงลงบนพื้นโคลนเลน อูถงที่ตาพร่ามัวฝืนทนความเจ็บปวดแสนสาหัส ตอนนี้สิ่งเดียวที่เธอคิดได้คือหนีออกจากป่าลึกแห่งนี้ หนีให้พ้นเจ้าสิ่งประหลาดนี่!

แต่แรงกระแทกถึงสองครั้งทำให้เธอลุกไม่ไหวแล้ว ยิ่งซี่โครงหักไปหลายซี่ด้วย

เลือดข้นคาวหวานปนกลิ่นสนิมทะลักออกมาไม่หยุด เธอทำได้เพียงพยายามสูดอากาศผ่านช่องในโพรงจมูก การหายใจได้อย่างสะดวกกลายเป็นเรื่องเกินเอื้อมสำหรับเธอ อาการไออย่างรุนแรงกลายเป็นสัญญาณมรณะที่น่าเวทนาของเด็กสาว

สัตว์เทเกลามตามกลิ่นคาวเลือดมา แม้ตาบอดก็ยังระบุตำแหน่งของอูถงได้จากกลิ่น แต่ดูเหมือนมันไม่ได้คิดจะกลืนกินเธอ—

สัตว์ร้ายที่กำลังโกรธมีแต่จะบดขยี้แมลงตัวจ้อยที่เพิ่งก่อกวนอยู่บนหลังของมันให้แหลกคามือ

ช่างเถอะ

อูถงคิดในใจ อย่างไรเสียเธอก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นตัวอะไรกันแน่ และยิ่งไม่รู้ว่าต่อไปจะไปที่ไหน ตายไปก็เป็นเรื่องปกติ

ตอนนี้เธอลืมตาไม่ขึ้น แต่สัมผัสได้ถึงขาหน้าของสัตว์เทเกลามที่ยกขึ้น

ทันใดนั้น ภาพพร่าเลือนกระจัดกระจายก็วาบขึ้นมาในหัว เต็มไปด้วยจุดดำขาวเล็กจิ๋วพร่างพราย วินาทีนั้นเวลาราวกับเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า……

เงามืดทาบทับลึกขึ้นเรื่อย ๆ—

……

“ปัง!—”

ความเจ็บปวดแสนสาหัสอย่างที่จินตนาการไว้ไม่ได้เกิดขึ้น กลับได้ยินเสียงเนื้อกระแทกกันทึบหนัก และสิ่งที่พุ่งเข้าชนก็น่าจะมีขนาดเล็กกว่าสัตว์ยักษ์ครึ่งหนึ่ง

เงามืดค่อย ๆ จางลงอีกครั้ง อูถงสัมผัสได้ว่าสัตว์ยักษ์เปลี่ยนทิศทาง แต่กลับจับร่องรอยของสิ่งมีชีวิตอีกตัวไม่ได้

อะไรนะ?! ยังมีตัวอื่นคิดจะกินฉันอีกหรือไง?!

ฉันอยู่ในสภาพนี้แล้วนะ!!!

ยังจะมาแย่งส่วนแบ่งอีกหรือ?!

อูถงพยายามลืมตาขึ้น แต่ตรงหน้าพร่าซ้อนกันไปหมด เห็นเพียงสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายเสือดำตัวหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวหลบหลีกสัตว์ยักษ์อย่างคล่องแคล่ว

แม้รูปร่างของมันจะเสียเปรียบ แต่ดูเหมือนไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด มันเคลื่อนไหวลื่นไหลสบาย ๆ ราวกับแค่หยอกเย้าเหยื่อแก้เบื่อเท่านั้น

อูถงสะบัดศีรษะแรง ๆ แล้วพบว่าลูกตามีจุดเลือดขึ้นเพราะฝืนใช้แรงมากเกินไป ภาพตรงหน้าพร่าเลือนเป็นหย่อม ๆ

อีกด้านหนึ่ง—

เสือดำผู้ปราดเปรียวและเปี่ยมกลิ่นอายสังหารล่อสัตว์เทเกลามไปอีกฟาก ก่อนจะพุ่งขึ้นไปบนกิ่งไม้ราวกับงู แล้วเอนกายอย่างเกียจคร้านท่ามกลางใบไม้หนาทึบ ดวงตากลมสีเขียวเรืองรองเหลือบมองความเคลื่อนไหวของเด็กสาวมนุษย์อยู่ตลอด

สัตว์เทเกลามคิดว่าอูถงเปลี่ยนทิศทางไปแล้ว จึงพุ่งชนลำต้นไม้อีกฟากอย่างบ้าคลั่ง

อูถงฉวยโอกาสที่สิ่งมีชีวิตทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันหอบหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนออกแรงลากตัวเองไปด้านหลังต้นไม้โบราณ

สายตาค่อย ๆ ชัดขึ้น เธอบังเอิญเหลือบเห็นบาดแผลที่ขาขวา ซึ่งจากเดิมยาวกว่าสิบเซนติเมตรกลับเหลือเพียงรอยข่วนสั้น ๆ ไม่ถึงห้าเซนติเมตร! ความเจ็บปวดก็ลดลงจากเมื่อก่อนมากด้วย!

ความหวังที่จะรอดชีวิตของเด็กสาวพลันงอกงามราวกับวัชพืช แต่สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือจะเคลื่อนตัวอย่างไรไม่ให้ทิ้งร่องรอย

อูถงค่อย ๆ โผล่หน้าออกจากข้างต้นไม้โบราณ มองไปยังอีกฟาก—

เอียงหัว?!

มันกำลังเอียงหัวมองฉันอยู่หรือ?!

เธอจับตามองอย่างระแวดระวัง นี่คือเสือดำโตเต็มวัยที่มีกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง แนวกล้ามเนื้อเรียบลื่น กระดูกสันหลังแน่นกระชับ ดวงตากลมโตสีเขียวเข้มจ้องตรงมาที่เธอ ท่ามกลางความเย็นชาเจือความฉงนใจที่ไม่คิดปิดบัง และ……

คล้ายมีแววเยาะเย้ยอยู่จาง ๆ?

แต่ในสายตาของเด็กสาวมนุษย์มือเปล่า นี่ก็คือแววตาของนักล่าที่จับจ้องเหยื่อผู้ต้องตาย

……

ชิ

โง่ชะมัด ทั่วเท่อโมเอ่อร์คิดในใจ

สัตว์เทเกลามยังคงพุ่งชนอย่างไม่รู้จักเข็ด ทั่วเท่อโมเอ่อร์หรี่ตาจ้องอย่างดุดัน แววเย้ยหยันและขบขันในดวงตาไม่คิดปิดบัง

งั้นก็……เมตตาสักหน่อยแล้วกัน?

“หึ่ง—”

“ครืนครั่น—!”

นั่นคือเสียงสะท้อนกึกก้องที่เกิดขึ้นเมื่อพลังจิตอันลึกล้ำเชื่อมประสานกับธรรมชาติ คลื่นความถี่สูงทำลายล้างราวกับกวาดทุกสิ่งให้ราบคาบ เพียงพอจะสะกดสิ่งมีชีวิตทุกชนิดบนทุรกันดารให้ลดท่าทีและยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง

สิ่งย้อนแย้งและลึกลับคือ แม้เสียงนั้นจะดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก แต่กลับไม่มีใครได้ยินแม้แต่น้อย มีเพียงนักโทษประหารที่ถูกส่งขึ้นแท่นตัดหัวเท่านั้น ซึ่งจะมีโอกาสได้ฟังเพลงกล่อมวิญญาณอันไพเราะนี้ก่อนสิ้นใจ

พลังดิบเดิมแท้จากห้าขั้วเริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางพงไพรเขียวชอุ่ม ก่อนจะรวมตัวเป็นลำแสงสีทองศักดิ์สิทธิ์หลายสาย แล้วพุ่งขึ้นจากพื้นดินอย่างไร้สุ้มเสียง

“ฉึก—”

ลำแสงแทงทะลุร่างสัตว์ยักษ์อย่างหมดจดและไร้ความยากเย็น

เลือดเหม็นคลุ้งไหลแผ่และซึมลงสู่ผืนดิน ก่อนจะจมหายไปในพงไพรเขียวชอุ่มแห่งนี้

ส่วนผู้ลงมือกลับหรี่ตาลง เงียบหายไปไร้ร่องรอย กระทั่งไม่ชายตามองร่างที่ล้มลงสักแวบ

เสียงสวบสาบดังขึ้น พืชยักษ์และสิ่งมีชีวิตกึ่งตายที่อาศัยอยู่ใกล้ ๆ พลันยื่นหนวดหรืออวัยวะคล้ายปากออกมาอย่างรวดเร็ว ดูดกินซากที่เหลือของผู้พ่ายแพ้อย่างละโมบ

ยังไม่ถึง 15 นาที ซากสัตว์ขนาดมหึมาก็ถูกกินจนเกลี้ยง สิ่งมีชีวิตปรสิตชั้นล่างที่อิ่มหนำสำราญหุบอวัยวะกินอาหารกลับอย่างเงียบเชียบ แล้วหมอบอยู่ใต้ร่มเงาของสิ่งมีชีวิตต้นกำเนิดอย่างว่าง่าย รอคอย “งานเลี้ยง” ครั้งต่อไป

จักรวาลนี้ก็เป็นเช่นนี้ ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตชนิดใดต่างดำเนินไปตามกฎการอยู่รอดของผู้ที่เหมาะสมที่สุดเสมอ ไม่ว่าจะเป็นโลกโบราณก่อนยุคหงส์ปั่นป่วน หรือห้วงกาลอันพิกลในยุคหงส์ปั่นป่วนปัจจุบัน—

“ทุกสิ่งก็เพื่อความอยู่รอด”

เผ่าพันธุ์ที่อยู่รอดมาได้ไม่ใช่เผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุด และไม่ใช่เผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญาสูงที่สุด หากแต่เป็นเผ่าพันธุ์ที่ตอบสนองต่อความเปลี่ยนแปลงได้รวดเร็วที่สุด

อูถงมองทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า แล้วนึกถึงบาดแผลที่สมานตัวเองกับความทรงจำที่กลับมาเพียงเล็กน้อย เธอค่อย ๆ ยอมรับเรื่องราวต่าง ๆ ก่อนหน้านี้ที่ยังไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้ความทรงจำที่ฟื้นคืนมามีเพียงชื่อ ที่อยู่ ศตวรรษ และพลังพิเศษเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นเธอไม่รู้อะไรเลย

เธอหันไปมองอีกฟาก แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย!

สิ่งที่รอเธออยู่มีความเป็นไปได้สองอย่าง หนึ่งคือเธอไม่อยู่ในขอบเขตการล่าของมัน สองคือ……

!!!

มันอยู่ใกล้ฉันนี่เอง!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป