ริมฝีปากแนบชิดคลอเคลียกัน เสิ่นหมิงถังรู้สึกเพียงเสียง “หึ่ง” ดังขึ้นในหัว ความคิดทั้งหมดพลันแตกกระจายเป็นเสี่ยง
แรกเริ่มนางหวาดกลัวอย่างยิ่ง ทว่าเมื่อไอร้อนจากบุรุษแผ่ผ่านเข้ามาไม่ขาดสาย นางกลับพลันสัมผัสได้ว่าร่างกายเกิดความเปลี่ยนแปลงประหลาดขึ้น
ความซาบซ่านแปลกถิ่นและลึกลับสายหนึ่ง ราวกับเลื้อยจากริมฝีปากที่แนบชิดกันของทั้งสองเข้าสู่แขนขาและอวัยวะภายในของนาง
ร่างกายที่เย็นเยียบและสั่นเทาอยู่แต่เดิมค่อย ๆ อ่อนนุ่มลง แม้แต่กลางอกยังเกิดความร้อนรุ่มและว่างเปล่าขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
ราชันผีผู้นี้... หรือจะมีวิชามารสะกดจิตอันใดอยู่?
แววตาของเสิ่นหมิงถังพร่าเลือน นัยน์ตากลมดุจผลซิ่งที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและทำอะไรไม่ถูก
เห็นชัดว่านางควรผลักเขาออกไป ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด ยามความร้อนรุ่มจากกายบุรุษค่อย ๆ แผ่เข้าสู่ร่างนางและหักล้างความเย็นยะเยือกในกาย นางกลับมิได้รู้สึกรังเกียจแม้แต่น้อย ลึกลงไปในใจยังเกิดความปรารถนาอันน่าละอายขึ้นราง ๆ ถึงขั้นอยากแนบชิดเรือนกายที่ร้อนดุจเตาไฟของเขาโดยสัญชาตญาณ
เสิ่นหมิงถังไหนเลยจะรู้ว่า นี่คือความร้ายกาจของลายคำสาปเทพซือยวี่
ความปรารถนาท่วมท้นที่เซียวเฉิงจิ้นแบกรับไว้เพียงลำพัง อาศัยหยกโบราณเป็นสื่อกลาง ถ่ายทอดผ่านจุมพิตนี้มาแบ่งปันบนร่างนาง
เมื่อสัมผัสได้ว่าสตรีน้อยใต้ร่างมิได้ต่อต้านอีกต่อไป แม้แต่หัวไหล่ที่เกร็งแข็งยังค่อย ๆ ผ่อนคลายลง แววตาของเซียวเฉิงจิ้นก็ยิ่งมืดลึกล้ำ
กายหอมอ่อนนุ่มในอ้อมอกช่างสมจริงเหลือเกิน กลิ่นหอมหวานสดชื่นของดอกพุดซ้อนที่คลอเคลียอยู่ระหว่างริมฝีปากยังทำให้เขายากจะถอนตัว
ที่สำคัญที่สุดคือ เมื่อจุมพิตลึกล้ำขึ้น ลายคำสาปสีดำบริเวณใต้ท้องน้อยซึ่งเดิมแทบจะทำให้เขาคลุ้มคลั่ง กลับสงบความแสบร้อนอันบ้าคลั่งลงทีละน้อย ราวเปลวเพลิงร้อนแรงที่ได้รับสายฝนชุ่มฉ่ำ
ลูกกระเดือกของเซียวเฉิงจิ้นขยับขึ้นลง มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยบอบบางของนางไว้ ก่อนก้มหน้าลงบดคลึงริมฝีปากแดงระเรื่ออ่อนนุ่มคู่นั้นอย่างอดทน แล้วจุมพิตพันเกี่ยวเนิ่นนานอยู่ครู่หนึ่ง
เมื่อเพลิงปรารถนาที่พลุ่งพล่านอยู่ในกายสงบลงอย่างสิ้นเชิง เขาจึงหอบหายใจแรง พลางผละออกเล็กน้อยอย่างอาลัยอาวรณ์
หน้าผากของทั้งสองแนบชิดกัน ลมหายใจคลอเคล้าพัวพัน ร้อนผ่าวและกระชั้นถี่ไม่ต่างกัน
เสิ่นหมิงถังถูกจูบจนทั่วร่างอ่อนระทวย แม้แต่ปลายนิ้วยังสั่นน้อย ๆ
นางหอบหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าเล็กซีดขาวที่เดิมบัดนี้แต้มด้วยสีแดงระเรื่อเย้ายวน ริมฝีปากถูกบุรุษจูบจนบวมแดงชุ่มฉ่ำ เปล่งประกายวาววับชวนลุ่มหลง
นางอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี หลับตาปี๋ไม่กล้ามองเขา ทว่าในหัวกลับคิดฟุ้งซ่านไปต่าง ๆ นานา
ตั้งแต่วัยเยาว์ แม่เลี้ยงจงใจเลี้ยงดูนางอย่างทะนุถนอม ให้อยู่แต่ในเรือนลึก อ่านเพียงบทกวีและตำราปราชญ์ ไม่รู้เรื่องทางโลกแม้แต่น้อย
ครั้งนี้นางออกเรือนเพราะต้องแต่งกับป้ายวิญญาณของคนตาย จวนโหวมิได้เตรียมภาพสังวาสไว้ให้นางสักแผ่น แม้แต่แม่สื่อกับแม่นมก็ไม่เคยสอนเรื่องลับในห้องหอระหว่างชายหญิงแก่นางแม้แต่คำเดียว
ในความเข้าใจอันไร้เดียงสาของเสิ่นหมิงถัง เรื่องใกล้ชิดที่สุดระหว่างชายหญิงคงเป็นการประกบริมฝีปากจูบกันเช่นเมื่อครู่
เขาจูบนางเนิ่นนานถึงเพียงนี้ ทั้งยังจูบจนนางร้อนวูบวาบและอ่อนระทวยไปทั้งร่าง... เช่นนี้คงนับว่าเข้าหอแล้วกระมัง?
เมื่อนึกถึงพระราชโองการของไทเฮาที่กล่าวว่า “สืบทอดทายาทให้อ๋องเจิ้นเป่ย” ขนตายาวของเสิ่นหมิงถังก็สั่นไหว ในใจทั้งอับอายทั้งหวาดหวั่น ไม่รู้ว่าหลังจูบกับวิญญาณเช่นนี้แล้ว ในท้องของนางจะมีซื่อจื่อน้อยถือกำเนิดขึ้นมาจริงหรือไม่...
เซียวเฉิงจิ้นไม่รู้เลยว่าสตรีน้อยในอ้อมอกกำลังคิดถ้อยคำเหลวไหลอันน่าตกตะลึงเช่นไร
หลังความเจ็บปวดจากลายคำสาปบรรเทาลง เขาก้มมองสตรีใต้ร่างซึ่งแก้มแดงระเรื่อและว่าง่ายอย่างเหลือเชื่อ ใจพลันอ่อนยวบลงจนหมดสิ้น
เขายื่นปลายนิ้วที่ค่อนข้างหยาบกร้านออกไป เช็ดคราบน้ำตาที่หลงเหลือบริเวณหางตาของนางอย่างแผ่วเบา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันตนเองระคนพึงพอใจโดยไม่รู้ตัว
จนถึงบัดนี้เขายังคงไม่เชื่อว่าตนจะข้ามระยะทางนับพันลี้กลับมายังเมืองหลวงได้จริง คิดเพียงว่าทั้งหมดนี้เป็นภาพลวงตาที่เกิดจากคำสาปของเทพซือยวี่
แต่หากนี่คือคำสาปที่เทพประทานลงมา...
ให้เขาได้เห็นสตรีที่เฝ้าคะนึงหาอยู่ในความฝันยามใกล้สิ้นใจ สวมชุดมงคล นางมิได้แต่งให้ผู้อื่น หากแต่งให้เซียวเฉิงจิ้นผู้นี้ ทั้งยังทำให้เขาโอบนางไว้ในอ้อมอกและจุมพิตได้อย่างชอบธรรม
คำสาปเช่นนี้ช่างทำให้ความฝันงดงามกลายเป็นจริง
เซียวเฉิงจิ้นผ่อนลมหายใจยาว พลิกกายนอนลงด้านในของเตียง ก่อนรวบแขนยาวโอบเสิ่นหมิงถังที่ยังมึนงงอยู่เข้ามาในอ้อมกอดอย่างเอาแต่ใจแต่แฝงความอ่อนโยน ปล่อยให้นางนอนฟุบตัวนุ่มนิ่มอยู่บนอก
“อย่ากลัวไปเลย” เขาวางคางบนเรือนผมดำขลับนุ่มสลวยของนาง น้ำเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำเจือความเหนื่อยล้าหนักอึ้งจากการออกรบติดต่อกันหลายวัน “เปิ่นหวังไม่กินคน และไม่พาเจ้าไปไหน... อยู่เป็นเพื่อนเปิ่นหวังนอนสักครู่”
เพื่อไล่ตามกองทัพศัตรูและเสาะหาทางรอดในทะเลทราย เขาไม่ได้หลับตาพักผ่อนมาหลายวันแล้ว
บัดนี้เพลิงปรารถนาที่ทรมานเขาสงบลง ทั้งยังได้โอบกอดคนที่เฝ้าคิดถึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันไว้ในอ้อมอก ปลายจมูกอบอวลด้วยกลิ่นหอมชวนให้สบายใจ ความง่วงงุนดุจคลื่นยักษ์ก็ถาโถมเข้ามาในพริบตา
เพียงชั่วครู่ ลมหายใจของบุรุษก็ยาวสม่ำเสมอ เขากอดเอวนางไว้แน่นเช่นนั้น ก่อนผล็อยหลับลึกไป
เสิ่นหมิงถังแข็งค้างอยู่ในอ้อมอกเขา ฟังเสียงหัวใจแข็งแรงมั่นคงข้างหู รออยู่เนิ่นนาน เมื่อเห็นว่าราชันผีผู้นี้ไม่มีความเคลื่อนไหวอื่นจริง ๆ หัวใจที่แขวนอยู่ในลำคอจึงค่อย ๆ กลับลงไปอยู่ในอก
ไม่ต้องลงไปยมโลกแล้ว ช่างดีเหลือเกิน
วันนี้นางตื่นมาแต่งตัวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ทั้งได้รับความคับแค้นและตกใจกลัว ร้องไห้ไปหลายครา เรี่ยวแรงจึงเหือดหายจนถึงขีดสุดแล้ว
ยามนี้เมื่อถูกอ้อมกอดอบอุ่นดุจเตาไฟของบุรุษโอบคลุม ความร้อนรุ่มเล็กน้อยในกายก่อนหน้านี้กลับแปรเป็นไออุ่นเนิบเนือย
เสิ่นหมิงถังหาวน้อย ๆ เปลือกตาหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ ท้ายที่สุดก็ไม่อาจต้านทานความง่วงได้ นางกำสาบเสื้อบริเวณอกของเซียวเฉิงจิ้นไว้ แล้วหลับตาลงอย่างสะลึมสะลือจนหลับสนิท
เทียนแดงมอดดับ ทั้งห้องเงียบสงัด