เบื้องหน้าไม่ใช่ทะเลทรายกว้างใหญ่ที่มีทรายเหลืองปลิวว่อนอีกต่อไป และไม่ใช่วิหารเทพซือยวี่อันพังทลายมืดมนอีกแล้ว
เซียวเฉิงจิ้นยืนนิ่งอยู่กับที่ กวาดตามองไปรอบด้าน
ที่นี่คือห้องหอนอนกว้างขวางโอ่อ่าและงดงามยิ่ง คล้ายกับห้องในจวนอ๋องของตนเป็นอย่างมาก เพียงแต่เสาคานพันด้วยผ้าแพร บนโต๊ะวางเทียนแดงคู่หนึ่งขนาดรอบวงเท่าข้อมือ เปลวเทียนไหววูบ ส่องสว่างทั่วทั้งห้อง อากาศอบอวลด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ของกำยานหลงเสียนและกลิ่นแป้งหอมหวานละมุน
เห็นได้ชัดว่านี่คือห้องหอที่เพิ่งจัดเตรียมเสร็จเรียบร้อย
เกิดอะไรขึ้นกันแน่? หยกโบราณชิ้นนั้นกับคำสาปของเทพซือยวี่ ถึงกับทำให้เขาเกิดภาพลวงตาที่สมจริงถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
เซียวเฉิงจิ้นขมวดคิ้วแน่นโดยไม่รู้ตัว ก่อนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สายตาทอดผ่านม่านมุ้งที่ห้อยระย้าไปหยุดอยู่ที่เงาร่างบอบบางซึ่งนั่งอยู่ข้างเตียงแบบก้าวขึ้น
ดูเหมือนบ่าวรับใช้ในห้องจะถูกไล่ออกไปหมดแล้ว ภายในห้องหอเงียบสงัดผิดปกติ
เจ้าสาวที่นั่งอยู่ริมเตียงถอดผ้าคลุมหน้าแดงออกด้วยตนเองแล้ว นางก้มคอลงเล็กน้อย
บนร่างนางสวมชุดแต่งงานสีแดงสดปักลวดลายหรูหรา ผมดำขลับเกล้าเป็นมวยเมฆ ประดับปิ่นระย้าทองคำแต้มขนนกกระเต็น แสงเทียนสาดลงบนใบหน้าด้านข้างที่ซีดขาวแต่ประณีตงดงามจนแทบโปร่งใส
หยาดน้ำตาใสกระจ่างหยดหนึ่งไหลผ่านขนตายาว ก่อนร่วงลงบนลายปักดิ้นทองของชุดแต่งงานอย่างไร้เสียง ทิ้งรอยเปียกสีเข้มเป็นวงเล็ก ๆ
ทันทีที่มองเห็นใบหน้านั้นชัดเจน ลมหายใจของเซียวเฉิงจิ้นพลันสะดุด ร่างสูงใหญ่แข็งค้างอยู่กับที่โดยสิ้นเชิง
เสิ่นหมิงถัง?
เหตุใดจึงเป็นนาง!
ความทรงจำที่ถูกกดทับไว้ลึกสุดในใจพลันถาโถมขึ้นมา
เมื่อสองปีก่อน เขารับพระบัญชาเดินทางกลับเมืองหลวงเพื่อรายงานราชการ ในงานชมวสันต์ที่จัดขึ้นในวังหลวง เขาซึ่งไม่ชอบความครึกครื้นเดินไปยังป่าไผ่อันเงียบสงบในอุทยานหลวงตามลำพัง บังเอิญพบคุณหนูใหญ่เสิ่นหมิงถังแห่งจวนโหวหย่งชางกำลังวาดภาพในศาลาตามพระบัญชาของไทเฮา
วันนั้นสายลมวสันต์พัดแผ่ว กลีบดอกท้อร่วงโปรย หญิงสาวจับพู่กันจดจ่ออยู่กับภาพวาด คิ้วตางดงามราวภาพวาด บริสุทธิ์ผุดผ่องไร้มลทินทางโลกแม้แต่น้อย
เพียงสบตาครั้งเดียว ก็ทำให้แม่ทัพหนุ่มผู้คุ้นชินแต่การเข่นฆ่าด้วยดาบกระบี่หัวใจเต้นผิดจังหวะ
หลังกลับจวน เขาส่งคนไปสืบข่าวทันที คิดอยู่เต็มอกว่าจะขอให้ไทเฮามีพระบัญชาประทานสมรสให้ตนได้ ทว่าผลที่สืบมาได้กลับราวกับถูกสาดน้ำเย็นใส่จนหนาวสะท้านไปทั้งใจ—
คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเสิ่นผู้นี้มีคู่หมั้นที่ผู้ใหญ่หมั้นหมายไว้ตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์แล้ว เป็นบัณฑิตตกยากแซ่ลู่คนหนึ่ง
เขาถึงกับเคยเห็นสาวใช้คนสนิทข้างกายเสิ่นหมิงถังแอบนำเงินกับเสื้อกันหนาวไปมอบให้บัณฑิตยากจนผู้นั้นด้วยตาตนเอง
นางรักใคร่บัณฑิตผู้นั้นอย่างลึกซึ้ง แล้วเขาจะอาศัยอำนาจแย่งชิงคนรักของนางได้อย่างไร?
ต่อมาไทเฮาทรงประสงค์จะเลือกสตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงให้เขา เขาจึงปฏิเสธโดยอ้างว่า «ในใจมีสตรีที่พึงใจอยู่แล้ว รอให้สงบศึกชายแดนก่อนค่อยเจรจาเรื่องแต่งงาน» จากนั้นก็หันหลังมุ่งหน้าสู่สนามรบอีกครั้ง พร้อมความกล้าหาญอันโดดเดี่ยวและความขมขื่นเต็มหัวใจ
เขาคิดว่าชั่วชีวิตนี้คงทำได้เพียงเก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจจนเน่าเปื่อย
ใครจะคิดว่าในภาพลวงตาของทะเลทรายมรณะ เทพซือยวี่กลับทำให้เขาได้เห็นภาพเสิ่นหมิงถังออกเรือนกับตาตนเอง!
เมื่อเห็นนางในชุดแต่งงาน เซียวเฉิงจิ้นก็รู้สึกราวกับมีบางสิ่งอุดแน่นอยู่กลางอก ความขมขื่น ความริษยา และความไม่ยินยอมเติบโตขึ้นอย่างบ้าคลั่งดุจวัชพืช แม้แต่รอยคำสาปสีดำบริเวณท้องน้อยก็พลอยแผดเผารุนแรงขึ้น จนดวงตาทั้งสองของเขาแดงก่ำขึ้นมาราง ๆ
สุดท้ายนางก็แต่งให้บัณฑิตยากจนผู้นั้นจริง ๆ
แต่ในเมื่อนางได้แต่งกับคนที่รักสมใจแล้ว เหตุใดจึงนั่งร้องไห้เงียบ ๆ อยู่ในห้องหอเพียงลำพัง?
บัณฑิตแซ่ลู่ผู้นั้นเล่า? คืนวิวาห์แท้ ๆ กลับกล้าทิ้งนางไว้ที่นี่ตามลำพัง!
เพลิงโทสะไร้ที่มาปะปนกับไฟพิศวาสชั่วร้ายที่แล่นพลุ่งจากท้องน้อย ตรงขึ้นสู่ศีรษะ
เซียวเฉิงจิ้นคิดเพียงว่านี่ยังคงเป็นภาพลวงตาคล้ายภาพเมืองมายาในทะเลทรายที่เห็นยามกลางวัน จึงไม่คิดข่มกลั้นโทสะกับความหึงหวงที่พลุ่งพล่านในใจอีกต่อไป เขาก้าวขายาวตรงไปยังเตียงนอน
เสียงรองเท้าหนักกระทบพื้นดังก้องขึ้นในห้องหออันเงียบงัน
เสิ่นหมิงถังที่กำลังเช็ดน้ำตาสะดุ้งไปทั้งร่าง ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตระหนก
คืนวิวาห์ คนในจวนอ๋องออกไปกันหมดแล้ว เสิ่นหมิงถังกลัวว่าสาวใช้สองคนจะหวาดกลัว อีกทั้งพวกนางเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยตลอดทาง จึงให้ไปพักผ่อน ส่วนนางอยู่เฝ้าตามลำพัง
ในห้องมีเพียงป้ายวิญญาณเป็นเพื่อน นางขี้ขลาดมาแต่กำเนิด ทั้งกลัวความมืดและกลัวผี จึงตกใจจนน้ำตาร่วง
เมื่อมองเห็นชายที่เดินออกมาจากเงามืดผ่านม่านน้ำตาพร่ามัว ใบหน้าของนางก็ซีดเผือดไร้สีเลือดในพริบตา ราวกับถูกฟ้าผ่า!
ชายผู้นั้นมีรูปร่างสูงใหญ่สง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาจนแทบชวนให้รู้สึกถึงความงามเย้ายวน ทว่าผิวหน้ากลับซีดขาว ริมฝีปากบางแห้งแตก สวมชุดเกราะสีดำสนิทเปื้อนคราบเลือดคล้ำและทรายเหลือง ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายอำมหิตเย็นเยียบชวนให้ผู้คนหวาดหวั่น
นั่นคือ…อ๋องเจิ้นเป่ย เซียวเฉิงจิ้น!
เสิ่นหมิงถังเคยเห็นเขาจากไกล ๆ ครั้งหนึ่งในงานเลี้ยงในวังเมื่อสองปีก่อน ไม่มีทางจำใบหน้านี้ผิดแน่!
แต่รายงานด่วนจากชายแดนเมื่อครึ่งเดือนก่อนระบุชัดว่าอ๋องเจิ้นเป่ยสิ้นชีพในสนามรบ กระทั่งศพก็ไม่เหลือ!
«อ๊า—!»
เสิ่นหมิงถังเปล่งเสียงหอบสั้น ๆ อย่างน่าสะพรึงขวัญ ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ นางคลานกระเสือกกระสนไปยังด้านในสุดของเตียงแบบก้าวขึ้น แผ่นหลังแนบชิดกับกรอบเตียงแกะสลักแน่น ร่างสั่นเทาราวใบไม้กลางสายลมสารท ดวงตากลมชุ่มน้ำเบิกกว้างด้วยความหวาดผวา ถึงกับพูดไม่เป็นประโยคว่า
«ผี…ผี!»
นางมองเห็นเขาได้หรือ?
เซียวเฉิงจิ้นชะงักฝีเท้า มองท่าทางหวาดกลัวจนตัวสั่นราวกับเห็นภูตผีของนาง คล้ายอยากหนีห่างจากเขาไปให้ไกลถึงแปดจั้ง เพลิงริษยาและโทสะในใจก็ยิ่งลุกโชน สติแทบถูกไฟพิศวาสชั่วร้ายที่แล่นพล่านอยู่ในท้องน้อยเผาผลาญจนขาดสะบั้น
แม้แต่ในภาพลวงตาของเขาเอง นางก็ยังกลัวที่จะพบหน้าเขาถึงเพียงนี้ ไม่อยากพบเขาถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
เซียวเฉิงจิ้นก้าวเข้าไปข้างหน้า ยกฝ่ามือเรียวยาวเปี่ยมพละกำลังค้ำลงบนเสาเตียง เงาร่างสูงใหญ่พลันปกคลุมหญิงสาวที่หดตัวอยู่ตรงมุมเตียงไว้ทั้งร่าง
เขาก้มมองนางจากเบื้องบน น้ำเสียงแหบต่ำเพราะกระหายน้ำและความปรารถนาที่ถูกกดข่ม แฝงความเย็นชาเสียดกระดูก «อะไร คุณหนูใหญ่เสิ่นเห็นเปิ่นหวังปรากฏตัวในห้องหอของเจ้าแล้วประหลาดใจหรือ?»
เขาแค่นเสียงหัวเราะ สายตากวาดผ่านชุดแต่งงานสีแดงสดบนร่างนางอย่างคุกคาม ทุกถ้อยคำแฝงความขมขื่นและโทสะเข้มข้น «เจ้าบ่าวที่เจ้าเฝ้าคิดถึงคะนึงหาอยู่ที่ใด? เจ้าคอยช่วยเหลือเขามาหลายปี วันนี้กว่าจะได้เข้าหอร่วมเรียงเคียงหมอน เขากลับทิ้งเจ้าให้ร้องไห้อยู่ที่นี่เพียงลำพังได้อย่างไร?»
เสิ่นหมิงถังถูกแรงกดดันอันน่าหวาดหวั่นของเขาทำให้ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม ฟันกระทบกันกึก ๆ นางฟังไม่เข้าใจเลยว่าวิญญาณร้ายตนนี้กำลังพูดจาเหลวไหลอะไร
«ท่านอ๋อง…» เสิ่นหมิงถังสะอื้นจนเสียงสั่น ความปรารถนาจะเอาชีวิตรอดทำให้นางยกนิ้วชี้ขึ้นอย่างสั่นเทา ชี้ไปยังโต๊ะกลมไม้แดงที่อยู่ไม่ไกล «ขอ…ขอท่านอย่าสังหารหม่อมฉัน… หม่อมฉันแต่งเข้ามาตามพระบัญชาของไทเฮา มิได้ตั้งใจล่วงเกินท่าน…»
พระบัญชาของไทเฮาหรือ?
เซียวเฉิงจิ้นขมวดคิ้วอย่างแรง ก่อนหันไปตามทิศทางที่นางชี้
บนโต๊ะกลมกลางห้องหอ นอกจากสุราร่วมพิธีและเทียนมงคลแล้ว ยังมีป้ายวิญญาณไม้จื่อถานพันผ้าขาวผืนหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่
เปลวเทียนสั่นไหว ส่องให้เห็นอักษรทองคำแสบตาที่สลักอยู่บนป้าย—
【ป้ายวิญญาณของเซียวเฉิงจิ้น อ๋องเจิ้นเป่ยผู้ล่วงลับ】
รูม่านตาของเซียวเฉิงจิ้นหดวูบ ร่างทั้งร่างแข็งค้างอยู่กับที่ในทันใด ราวกับถูกฟาดด้วยกระบองกลางศีรษะ!