ฝ่าบาทฉินสื่อหวง องค์รัชทายาทฝูซูแสดงละครอีกแล้ว!

ตอนที่ 4 เจ้าของเก่าหน้าด้าน

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

วันรุ่งขึ้น

ขุนนางทั้งราชสำนักและทุกคนในวังหลังต่างรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในสวนหลวงเมื่อวานแล้ว

องค์ชายสิบแปดหูไฮ่ ผู้เป็นที่โปรดปรานที่สุดของฝ่าบาท ถึงกับผลักองค์ชายใหญ่ผู้มีร่างกายอ่อนแอตกลงไปในสระน้ำต่อหน้าผู้คน ก่อเหตุพี่น้องเข่นฆ่ากันเอง

ท้ายที่สุด องค์ชายสิบแปดถูกลงโทษกักบริเวณเป็นเวลาสามเดือน และคัดลอก《กฎหมายฉิน》หนึ่งร้อยจบ ส่วนจ้าวเกาก็ถูกปลดจากตำแหน่งอาจารย์ผู้ดูแลการศึกษาขององค์ชาย เพราะอบรมสั่งสอนได้ไม่ดี

ในการประชุมขุนนางเช้าวันนี้ ฉุนอวี๋เยว่ฉวยโอกาสเยาะเย้ยถากถางจ้าวเกาอย่างหนักต่อหน้าผู้คน กล่าวตรง ๆ ว่าเขาไร้คุณธรรมของครู สั่งสอนศิษย์ไม่เป็น

ถ้อยคำถาโถมไม่หยุด จนจ้าวเกาแทบโมโหตาย

หลังเลิกประชุม ฉุนอวี๋เยว่ก็ตรงไปยังตำหนักชั้นในเพื่อเยี่ยมฝูซู

สองวันนี้ฝูซูร่างกายอ่อนแอ จึงพักฟื้นอยู่ในวังเสียนหยางมาโดยตลอด ส่วนจิ๋นซีฮ่องเต้ไปพำนักชั่วคราวที่ตำหนักจางไถเพื่อจัดการราชกิจ

ฉุนอวี๋เยว่ก้าวเข้าไปในตำหนัก เห็นฝูซูเอนกายอยู่บนตั่ง ใบหน้าซีดเซียวอ่อนแรง จึงแสดงสีหน้ากังวลเป็นห่วง ก่อนเดินเข้าไปถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

「ช่วงนี้พระวรกายขององค์ชายดีขึ้นบ้างหรือไม่ เมื่อวานประสบเหตุพลัดตกน้ำ อันตรายยิ่งนัก กระหม่อมได้ยินข่าวแล้วเป็นห่วงจนมิอาจข่มตาหลับตลอดคืน」

「รบกวนให้อาจารย์เป็นห่วงแล้ว ศิษย์ไม่เป็นอะไรมาก」

เมื่อได้รับคำตอบ ฉุนอวี๋เยว่ก็เปลี่ยนเรื่อง สีหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง 「ขันทีจ้าวเกาผู้นั้นช่างไร้ความสามารถ! เป็นถึงอาจารย์ขององค์จักรพรรดิ กลับไม่รู้จักอบรมองค์ชาย ปล่อยให้องค์ชายเอาแต่ใจและวางอำนาจ ไม่เห็นพี่ชายอยู่ในสายตา ไร้มารยาทสิ้นดี!」

เขายืนอยู่กับที่ พร่ำพูดไม่หยุด

ฝูซูฟังแล้วแค่นหัวเราะเย็นชาอยู่หลายครั้ง

เขารีบค้นความทรงจำในหัวอย่างรวดเร็ว แล้วพบว่าตาแก่นี่มีเล่ห์เหลี่ยมไม่น้อยจริง ๆ

อาจารย์เฒ่าผู้เป็นบัณฑิตขงจื๊อคนนี้เห็นแก่ตัวอย่างยิ่ง สั่งสอนร่างเดิมมาหลายปีจนอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความคิดคร่ำครึ ทั้งยังจงใจยุยงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเสด็จพ่ออยู่เนือง ๆ คอยขยายความเห็นต่างทางการเมืองระหว่างพ่อลูกให้บานปลาย

เรื่องนี้ฉันทนไม่ได้เด็ดขาด

ที่ชวนให้ฉันระแวงยิ่งกว่านั้นคือ ในโลกนี้อาจารย์ที่สั่งสอนฉันกลับมีเพียงฉุนอวี๋เยว่ซึ่งเป็นบัณฑิตขงจื๊อคนเดียว

ชาติที่แล้ว ตั้งแต่ฝูซูเริ่มเรียนรู้เมื่ออายุสามขวบ ผู้ถ่ายทอดวิชาล้วนเป็นยอดบัณฑิตจากสำนักต่าง ๆ ผู้ยิ่งใหญ่แห่งสำนักนิติธรรมอย่างหานเฟยจื่อก็ผลัดกันมาสอน เรียนรู้จากทุกแขนงอย่างกว้างขวาง

ส่วนฉุนอวี๋เยว่แห่งสำนักขงจื๊อน่ะหรือ? ฉันไม่ชอบคำพูดคร่ำครึของเขามาแต่ไหนแต่ไร

ฝูซูคิดไม่ตก จึงได้แต่「ใส่ร้าย」ตาแก่นี่

อืม ต้องเป็นเจ้าของเก่านี่ใช้วิธีสกปรกลับ ๆ เพื่อยึดตำแหน่งอาจารย์ของจักรพรรดิไว้คนเดียวแน่ สอนหนังสือก็ยังแอบยัดเยียดความคิดส่วนตัวเข้ามาอีก......

ฉุนอวี๋เยว่พร่ำพูดอยู่ตั้งครึ่งค่อนวันจนคอแห้งผาก ครั้นหันไปก็เห็นฝูซูเหม่อลอย สีหน้าเลื่อนลอย ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของตนแม้แต่น้อย

สีหน้าของเขาพลันเคร่งขรึม ก่อนตำหนิเสียงเข้มว่า 「องค์ชาย! ผู้เป็นอาจารย์กำลังพูดอยู่ ไฉนจึงใจลอย? หากทำตัวเหลวไหลเกียจคร้านเช่นนี้ ก็เท่ากับไม่เคารพอาจารย์ ไม่ให้ความสำคัญแก่หลักคุณธรรม ไร้คุณสมบัติที่บัณฑิตพึงมี—」

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ดวงตาคู่หนึ่งของฝูซูก็เย็นเยียบดุจสระน้ำแข็ง แววตาหนาวเหน็บถึงขีดสุด แรงกดดันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านทั่วร่าง คมกริบและข่มขวัญผู้คน

เมื่อเห็นเช่นนั้น หัวใจฉุนอวี๋เยว่พลันบีบรัด เหงื่อเย็นผุดซึมตามแผ่นหลัง เขาปิดปากลงโดยไม่รู้ตัว

เขาจ้องมองชายหนุ่มบนตั่งอย่างตะลึงงัน ความหวาดหวั่นอย่างถึงที่สุดพลันผุดขึ้นในใจอย่างไร้สาเหตุ

ทว่าชั่วพริบตา แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างฝูซูก็สงบลง เขากล่าวด้วยท่าทีอ่อนน้อม 「ขออาจารย์โปรดอภัย ศิษย์ยังไม่หายดี ร่างกายอ่อนล้า เมื่อครู่จึงใจลอยไปชั่วขณะ เป็นการเสียมารยาทต่ออาจารย์แล้ว」

「ศีรษะของศิษย์มึนงง เกรงว่าจะฟังคำสั่งสอนของอาจารย์ต่อไปไม่ไหว」

ยามนี้ฉุนอวี๋เยว่หมดท่าทีอวดดีเมื่อครู่ไปแล้ว เขารีบพยักหน้ารับ ก่อนค้อมกายขอตัวออกไปอย่างเร่งร้อน

แม้เดินออกมาไกลแล้ว เขาก็ยังคงกระสับกระส่าย

หรือจะเป็นเพราะตนเองแก่ชรา สายตาฝ้าฟางจนเกิดภาพลวงตากันแน่?

องค์ชายใหญ่ผู้ถ่อมตนและว่าง่ายมาโดยตลอด เหตุใดเพียงชั่วขณะหนึ่งจึงแผ่บรรยากาศชวนให้ผู้คนหวาดหวั่นพรั่นพรึงออกมาได้เช่นนั้น......

ภาพลวงตากระมัง ต้องเป็นเช่นนั้นแน่

ภายในตำหนัก ฝูซูมีสีหน้าเรียบเฉย

「เจ้าของเก่าหน้าด้าน」

ระบบดอกไม้น้อยสีขาวที่เฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมด: (สั่นงันงก.jpg)

ฝูซูในโลกต่อยอดแตกต่างจากฝูซูในโลกเดิมมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

......

ยามเที่ยง แสงอาทิตย์อบอุ่นอ่อนโยน

จิ๋นซีฮ่องเต้วางฎีกาที่กองพะเนินในมือลง แล้วเสด็จไปยังวังเสียนหยางเพื่อร่วมเสวยมื้อกลางวันกับพระโอรสองค์โต

หลังเสวยเสร็จ ข้าหลวงก็เข้ามาเก็บโต๊ะอาหาร ฝูซูกำลังจะเอ่ยปากพูด ทันใดนั้นก็มีร่างสีแดงสดพุ่งเข้ามาในตำหนัก

ผู้มาเยือนสวมกระโปรงแดงพลิ้วไหว นางคือองค์หญิงใหญ่แห่งฉินอันยิ่งใหญ่ อิ๋งอินม่าน พระธิดาคนโตผู้เป็นที่โปรดปรานที่สุดของฝ่าบาทในยามนี้

นางพุ่งเข้ามาในตำหนักโดยไม่สนใจแม้แต่จะคำนับ สายตาจับจ้องใบหน้าซีดเซียวอ่อนแรงของพี่ชายเป็นสิ่งแรก เพลิงโทสะพุ่งขึ้นถึงศีรษะ 「หูไฮ่กำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว! ช่างเหลวไหลสิ้นดี!」

อิ๋งอินม่านทั้งโกรธทั้งสงสาร น้ำเสียงสั่นระริกด้วยความร้อนใจ 「อาศัยเพียงเสด็จพ่อโปรดปราน ก็กล้าทำตัวไร้กฎเกณฑ์ถึงเพียงนี้ ถึงกับใจร้ายผลักพี่ชายตกลงไปในสระน้ำ เขากล้าทำได้อย่างไรกัน!」

สิ้นเสียง นางก็หันไปมองบุรุษซึ่งประทับอยู่บนที่นั่งสูง ก่อนกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า 「เสด็จพ่อ! ครั้งนี้พระองค์จะตามใจเขาอีกไม่ได้เด็ดขาด! เด็กคนนั้นยิ่งวางอำนาจเอาแต่ใจขึ้นทุกที หากไม่อบรมอย่างเข้มงวด วันหน้าต้องก่อหายนะใหญ่หลวงแน่!」

อิ๋งเจิ้งมองท่าทางเดือดดาลปกป้องพี่ชายของธิดา สีหน้าเปี่ยมด้วยความเอ็นดู ก่อนตรัสว่า 「เราลงโทษเขากักบริเวณสามเดือน และคัดลอกกฎหมายไปแล้ว นับเป็นการลงโทษเช่นกัน」

แต่การลงโทษนี้เห็นได้ชัดว่ายังไม่อาจดับโทสะในใจอิ๋งอินม่านได้

นางมีสีหน้าไม่ยินยอม 「ยังไม่พอ! แค่นี้ยังไม่พอเลย! เสด็จพ่อควรให้เขาไปแช่น้ำในสระช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิบ้าง!」

ฝูซูมองน้องสาวที่เดือดดาลแทนตน ในใจก็อบอุ่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนเรียกเสียงแผ่วว่า 「อินม่าน」

อิ๋งอินม่านได้ยินเสียงเรียกก็เดินเข้ามา แล้วนั่งคุกเข่าตรงหน้าเขา สีหน้ายังคงบึ้งตึง พลางพึมพำกับตนเองว่า 「พี่ใหญ่ใจอ่อนเกินไป วันนั้นควรสั่งให้คนมัดเจ้าสารเลวนั่น แล้วโยนลงน้ำไปพร้อมกันเสีย......」

ฝูซูยกมือขึ้นลูบมวยผมของเด็กสาว 「อย่าโกรธเลย พี่ชายไม่เป็นอะไรแล้ว」

อิ๋งอินม่านหันไปทางบุรุษผู้นั้น แล้วขึ้นเสียงเรียก 「เสด็จพ่อ!」

รอยยิ้มบนใบหน้าอิ๋งเจิ้งจางลงเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน 「หูไฮ่อายุยังน้อย ประพฤติตนซุกซน เราไม่ปรารถนาให้พวกเจ้าพี่น้องชิงชังกันเอง」

พอได้ยินเช่นนี้ อิ๋งอินม่านก็เบะปากทันที 「ในใจเสด็จพ่อมีแต่ลำเอียงเข้าข้างน้องสิบแปด หรือว่าข้ากับพี่ใหญ่ไม่ใช่ลูกของพระองค์หรือเพคะ?」

อิ๋งเจิ้งถอนหายใจอย่างจนปัญญา สายตากวาดผ่านฝูซูที่ใบหน้ายังซีดเซียว ก่อนหันไปมองพระธิดาคนโตที่กำลังงอน แล้วตรัสเสียงเนิบช้าว่า

「เราเคยลำเอียงเมื่อใด? ไม่ว่าฝ่ามือหรือหลังมือก็ล้วนเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขทั้งสิ้น เพียงแต่เราไม่ปรารถนาเห็นพวกเจ้าพี่น้องห้ำหั่นกัน การลงโทษได้กำหนดไปแล้ว เรื่องนี้ก็ยุติไว้เพียงเท่านี้」

เมื่อได้ยินถึงเพียงนี้ แม้อิ๋งอินม่านจะยังไม่พอใจเต็มอก ก็ทำได้เพียงปิดปากอย่างขุ่นข้อง

นางรู้ดีว่าเสด็จพ่อโปรดปรานและตามใจหูไฮ่มากกว่า เพราะเขาเป็นบุตรคนเล็กที่สุด

ฝูซูที่อยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าเรียบเฉยมาตั้งแต่ต้นจนจบ

หูไฮ่น่ะหรือ? พูดไปก็เป็นแค่คนโง่คนหนึ่ง

ชาติที่แล้วอาศัยประจบเอาใจจนได้ความโปรดปรานจากเสด็จพ่อ สุดท้ายก็ยังตายด้วยกระบี่ของฉันไม่ใช่หรือ?

ฉันทำให้หูไฮ่ตายได้ครั้งหนึ่ง ก็ทำให้เขาตายเป็นครั้งที่สองได้เช่นกัน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป