เมื่อทุกคนถอยออกไปแล้ว เซี่ยอู๋เฉี่ยคุกเข่าตรวจชีพจรอยู่หน้าเตียง เหงื่อผุดซึมบนหน้าผากเป็นชั้น
ชีพจรขององค์ชายใหญ่มั่นคงและมีพลัง ทว่าใบหน้าบนเตียงกลับซีดขาวราวกระดาษ สีริมฝีปากจางจนแทบกลืนไปกับผิว ใครเห็นเข้าก็ไม่มีทางเชื่อว่าไม่เป็นอะไร
เซี่ยอู๋เฉี่ยฝืนใจ ได้แต่กราบทูลว่า “ฝ่าบาท...องค์ชายคงตกลงไปในสระเมื่อต้นฤดูใบไม้ผลิ ไอเย็นจึงเข้าสู่ร่างกายและทำลายรากฐาน แม้ยามนี้จะยังไม่ถึงขั้นเป็นอันตรายต่อชีวิต แต่เกรงว่าจะทิ้งโรคเรื้อรังไว้ ครั้นเปลี่ยนฤดูกาลในภายหน้า อาการอาจกำเริบซ้ำได้พ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อิ๋งเจิ้งก็ขมวดคิ้ว
พระองค์มีรูปโฉมองอาจหล่อเหลาถึงขีดสุด สมกับเป็นจักรพรรดิ ใบหน้าดุจหยกเจียระไน คิ้วคมเข้มพาดเฉียงถึงขมับ สันจมูกสูงตรง แนวกรามได้รูปคมเข้ม
แม้จะมีรูปโฉมงดงามเป็นเลิศจนผู้คนตื่นตะลึง ทว่าตลอดหลายปีมานี้กลับถูกกลบด้วยบารมีอันเกรียงไกร แทบไม่มีผู้ใดกล้าจ้องมองพินิจพิจารณา
ยามนี้พระโอษฐ์บางเม้มแน่น ในดวงตาปกคลุมด้วยความหม่นหมองที่สลัดไม่ออก
สุรเสียงมีความตึงเครียดซ่อนอยู่จนแทบสังเกตไม่พบ “รักษาให้หายได้หรือไม่?”
เซี่ยอู๋เฉี่ยมีเหงื่อซึมบนหน้าผาก รีบประสานมือกราบทูล “ฝ่าบาท องค์ชายเพียงสูญเสียพลังชีวิต มิได้มีโรคร้ายเฉียบพลัน เพียงต้องสงบจิตบำรุงรักษาเป็นเวลานาน พักผ่อนให้ดี ห้ามตรากตรำหรือขุ่นเคืองพระทัยเป็นอันขาดพ่ะย่ะค่ะ”
กล่าวจบ เขาก็รู้กาลเทศะเป็นอย่างยิ่ง จึงขอตัวอย่างรวดเร็วแล้วถอยไปต้มยาในตำหนักข้าง ไม่กล้ารบกวนสองพ่อลูกที่อยู่ตามลำพัง
ภายในตำหนักบรรทมเหลือเพียงสองพ่อลูก
รอบด้านเงียบสงัด ไออุ่นแผ่ซ่าน
ฝูซูเอนกายพิงไหล่พระบิดาอย่างอิ่มเอมและวางใจ ซึมซับความมีชีวิตชีวาและความจริงแท้ที่สัมผัสได้ตรงหน้าอย่างเงียบงัน
มิใช่การมองกันจากไกลโพ้นใต้ปรโลก แต่เป็นพระบิดาที่ยังมีชีวิตอยู่ เป็นบิดาผู้เป็นของเขาเพียงผู้เดียว
อิ๋งเจิ้งก้มพระเนตรมองใบหน้าซีดไร้สีเลือดของคนในอ้อมพระกร ความกริ้วที่สั่งสมมาตลอดช่วงเช้าก็มลายไป
ก่อนหน้านี้ในการประชุมราชสำนัก ฝูซูโต้แย้งพระองค์ครั้งแล้วครั้งเล่า จนทรงกริ้วเสียพระทัย ทว่าพอทอดพระเนตรบุตรชายคนโตในยามนี้ ซึ่งดูเปราะบางราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ความขุ่นเคืองจากความเห็นทางการเมืองที่ไม่ตรงกันก็แปรเปลี่ยนเป็นความปวดใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปจนหมด
เมื่อลองคิดดูแล้ว สองพ่อลูกไม่ได้ใกล้ชิดพิงแอบกันเช่นนี้มานานมากแล้ว
กาลเวลาผันผ่าน บุตรชายคนโตเติบใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ สลัดความไร้เดียงสาในวัยเยาว์ กลายเป็นคุณชายผู้สง่างามและสูงโปร่ง
พระองค์ทรงมีราชกิจรัดตัวทุกวัน จึงละเลยการอยู่เป็นเพื่อนและอบรมบุตร
นานวันเข้า เวลาที่สองพ่อลูกได้อยู่ร่วมกันก็ยิ่งน้อยลง
แววพระเนตรของอิ๋งเจิ้งหม่นลงเล็กน้อย ความอาลัยอาวรณ์ที่ยากจะเอื้อนเอ่ยผุดขึ้นในพระทัยโดยไร้สาเหตุ พระองค์ยังพอจำได้ลาง ๆ ว่าครั้งสุดท้ายที่ได้กอดฝูซูอย่างเต็มอ้อมแขนเช่นนี้ คือตอนที่อีกฝ่ายอายุ 10 ขวบ
ฝูซูตัวน้อยในตอนนั้นมองพระองค์ด้วยแววตาเปี่ยมความชื่นชมและผูกพันอย่างบริสุทธิ์ร้อนแรง ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อใด เด็กที่เคยเฝ้ามองตามพระองค์ไปทุกแห่งกลับค่อย ๆ เปลี่ยนไป
เขาเริ่มมีจุดยืนและแนวคิดเมตตาของตนเอง ความเห็นทางการเมืองจึงขัดแย้งกับพระองค์อยู่ร่ำไป
ระหว่างสองพ่อลูกประหนึ่งมีช่องว่างไร้รูปร่างที่ยากจะข้ามพาดกั้น ความสัมพันธ์ห่างเหินลงทุกวัน
“เสด็จพ่อ ลูกผิดไปแล้ว”
อิ๋งเจิ้งชะงัก ก่อนตรัสถามเสียงต่ำ “เจ้าพูดว่าอะไร?”
ฝูซูก้มตาลง เริ่มแสดงฝีมือโยนความผิดให้ผู้อื่น “แต่ก่อน ลูกมักคิดว่าเสด็จพ่อทรงใช้กฎหมายเข้มงวดเกินไป ปกครองแผ่นดินอย่างเร่งร้อนเกินไป อาจารย์กับเหล่าบัณฑิตลัทธิหรูบอกลูกว่าเมตตากรุณาจึงเป็นหนทางที่ถูกต้อง ลูกจึงคิดว่า...เสด็จพ่อไร้ความเห็นอกเห็นใจผู้คน”
“เมื่อก่อนลูกคิดว่าตนอ่านตำราจนเข้าใจหลักคุณธรรม เอ่ยแต่คำเมตตาชอบธรรมที่ไร้แก่นสาร ทั้งยังล่วงเกินเสด็จพ่อในท้องพระโรงอยู่หลายครั้ง...เป็นลูกเขลาเบาปัญญา ไม่เข้าใจความปรารถนาดีที่เสด็จพ่อต้องแบกรับภาระหนักเพื่อก้าวเดินไปข้างหน้า” กล่าวจบ เอวของเขาก็ขยับหมายจะลุกขึ้นคุกเข่าขอขมา
บุรุษข้างกายไหวตัวว่องไว ยกมือกดไหล่เขาไว้ ไม่ยอมให้ขยับ
เมื่อได้ฟังถ้อยคำเหล่านี้ ความซาบซึ้งก็เอ่อท้นขึ้นในพระทัยของอิ๋งเจิ้ง
เด็กคนนี้ช่างยึดอุดมคติเกินไป
ส่วนเหล่าบัณฑิตลัทธิหรูพวกนั้น...
แววเย็นชาแล่นวาบผ่านดวงพระเนตรอิ๋งเจิ้ง ทว่าตรัสออกมาว่า “เจ้าสำนึกได้เช่นนี้ นับว่าหาได้ยากยิ่ง เรานึกว่า...เจ้าจะยึดถ้อยคำของตนไว้ ไม่ยอมเปลี่ยนไปตลอดชีวิตเสียอีก”
ฝูซูก้มหน้า ตอบว่า “หลังผ่านเคราะห์ภัยครั้งนี้ ลูกย่อมไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
อิ๋งเจิ้งพยักหน้าเล็กน้อย “พักรักษาร่างกายให้ดี เรื่องอื่นชั่วคราวยังไม่ต้องคิดมาก”
สองพ่อลูกสนทนากันต่ออีกครู่หนึ่ง บรรยากาศตึงเครียดที่เคยคมกริบดุจปลายกระบี่ระหว่างบทสนทนาลดน้อยลง ความสัมพันธ์เห็นได้ชัดว่าเริ่มกลับมาดีขึ้น
ไม่นาน เซี่ยอู๋เฉี่ยก็ยกยาต้มมาให้
อิ๋งเจิ้งเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ทอดพระเนตรฝูซูดื่มน้ำยาขมจนหมดด้วยพระเนตรตนเอง จึงค่อยวางพระทัย
ฎีกากองพะเนินยังรออยู่ที่ตำหนักจางไถ หากไม่รีบจัดการ เกรงว่าคืนนี้คงตรวจฎีกาไม่เสร็จ
พระองค์ยื่นพระหัตถ์ลูบศีรษะฝูซูเบา ๆ ตรัสกำชับเสียงเข้ม “พักผ่อนในตำหนักอย่างสบายใจ อย่าครุ่นคิดจนเหนื่อยล้า” ตรัสจบก็หันพระวรกายก้าวออกจากตำหนักบรรทม
ภายในตำหนักเหลือฝูซูเพียงผู้เดียว
ในยามนั้นเอง ระบบดอกไม้น้อยสีขาวก็ปรากฏตัวขึ้น
【โฮสต์...】
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ฝูซูก็สลัดคราบอ่อนแอที่แสร้งแสดงออกไปจนหมด ยกมือคว้ากลางอากาศ จับลูกแก้วเรืองแสงที่ลอยอยู่ตรงหน้าไว้ในมือทันที
ลูกแก้วสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงระบบที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นฉับพลัน 【โฮสต์! ทำไมถึงจับฉันได้?!】
【อ๊ากกกก โฮสต์ คุณ...】
หนวกหูชะมัด
“หุบปาก”
ระบบปิดเสียงอย่างว่าง่าย
ฝูซูมีแววตาเย็นชา กำลูกแก้วที่สั่นระริกอยู่ในฝ่ามือไว้ คราวนี้จึงค่อยมีแก่ใจตรวจดูสิ่งประหลาดที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างละเอียด น้ำเสียงไร้ความรู้สึก “แท้จริงแล้วเจ้าเป็นสิ่งใด?”
ครึ่งเค่อให้หลัง
“เจ้าบอกว่าตนเป็นระบบจากโลกมิติสูงอย่างนั้นหรือ?”
【ใช่...โฮสต์】
“แล้วเหตุใดถึงผูกมัดกับข้า?”
【เพราะระบบพบว่าโฮสต์เป็นผู้ที่ปรารถนาจะย้อนกลับไปพบ...】
“พอแล้ว” ฝูซูขัดจังหวะ ก่อนถามต่อ “แล้วข้าจะได้สิ่งใดจากการทำภารกิจ?”
【ขอเพียงโฮสต์รักษาบุคลิกดอกไม้น้อยสีขาวผู้อ่อนแอไว้ต่อหน้าฝ่าบาทฉินองค์ปฐม ทุกครั้งที่ค่าความชื่นชอบสะสมครบ 10 แต้ม จะได้รับรางวัลสุ่ม เมื่อสะสมครบ 100 แต้มถือว่าทำภารกิจสำเร็จ】
“สุ่มหรือ?” ฝูซูแสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์
เห็นเช่นนั้น ระบบก็รีบกล่าวว่า 【รางวัลสุ่มอาจเป็นโอสถอายุวัฒนะ นอกจากนี้ยังมี...】
โอสถอายุวัฒนะหรือ?
ฝูซูไม่ได้ยินคำพูดหลังจากนั้นอีกแล้ว
ชาติที่แล้วเสด็จพ่อทรงตรากตรำจนประชวร พระวรกายทรุดโทรมหนัก ยังไม่ทันพ้นวัยกลางคน เพียงอายุ 50 ปีก็สิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน ทิ้งให้เขาเสียใจไปตลอดชีวิต
ดูท่าเจ้าสิ่งเล็ก ๆ นี่จะมีประโยชน์อยู่บ้าง
“แล้วตอนนี้ข้ามีค่าความเป็นดอกไม้น้อยสีขาวเท่าไร?”
【ค่าความเป็นดอกไม้น้อยสีขาวผู้อ่อนแอในขณะนี้: 8%】
ขาดอีก 2 แต้ม
วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล เขามีทั้งความอดทนและโอกาสมากมาย
เขาจะต้องได้โอสถอายุวัฒนะมาให้เสด็จพ่อให้จงได้ ให้เสด็จพ่อในชาตินี้มีอายุยืนถึงร้อยปี...
ระบบเห็นว่าโฮสต์อารมณ์ดี จึงรีบลอยไปเกาะบนไหล่เขาอย่างประจบประแจง พลางเริ่มอธิบายภูมิหลังของโลกที่อยู่ในขณะนี้อย่างพร่ำเพรื่อ
【ที่นี่คือฉินอันยิ่งใหญ่ในเส้นเวลาแท้จริง ส่วนที่ที่โฮสต์อยู่ก่อนหน้านี้คือโลกที่เกิดจากการต่อยอด แม้ฝูซูในทั้งสองโลกจะเป็นคนเดียวกัน แต่มีนิสัยแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ส่งผลให้ประวัติศาสตร์ในภายหลังพัฒนาไปคนละทาง...】
【จุดเวลาที่พวกเราอยู่ในขณะนี้คือช่วงหลังฝ่าบาทฉินองค์ปฐมปราบหกรัฐและรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งได้ไม่นาน】
ฝูซูหลับตา ค่อย ๆ เรียบเรียงเศษเสี้ยวความทรงจำที่หลงเหลืออยู่ในห้วงสมอง ไม่นานก็เข้าใจต้นสายปลายเหตุ
ที่แท้ก่อนหน้านี้ในการประชุมราชสำนัก ร่างเดิมของฝูซูยืนกรานสนับสนุนระบบแบ่งสรรดินแดน จึงมีความเห็นขัดแย้งกับเสด็จพ่อผู้มุ่งผลักดันระบบผู้ว่าการเขต การโต้เถียงครั้งนั้นทำให้ความสัมพันธ์ของสองพ่อลูกที่มีรอยร้าวอยู่ก่อนแล้ว ยิ่งตึงเครียดและห่างเหินกว่าเดิม
ระบบแบ่งสรรดินแดนหรือ?
ฝูซูแค่นเสียงเย็นชา
ชาติที่แล้วเขากับเสด็จพ่อร่วมใจเดินไปในหนทางเดียวกัน ไม่รู้ว่าเหตุใดตัวเขาในโลกนี้ถึงได้เมตตาเสียเหลือเกิน...