แม้แต่เซี่ยเจาเหยียนก็ยังนึกไม่ถึงว่าพระบิดาจะไม่ตำหนิเขา
ต้องรู้ก่อนว่า ความเสื่อมถอยของสำนักทัณฑ์สวรรค์ก็คือความล้มเหลวครั้งหนึ่งของราชสำนัก
สาเหตุที่สำนักทัณฑ์สวรรค์ยังไม่ถูกยุบไปอย่างสิ้นเชิง พูดให้ชัดก็คือเพื่อเตือนราชวงศ์
หากพูดให้ไม่น่าฟัง นี่ก็เท่ากับตบหน้าราชวงศ์อยู่ตลอดเวลา
ในสายพระเนตรของฮ่องเต้ ใครก็ตามที่เอ่ยถึงเรื่องราวของสำนักทัณฑ์สวรรค์ ล้วนจงใจตบพระพักตร์พระองค์ทั้งสิ้น
“เรากำลังถามเจ้าอยู่ เจ้าอยากกู้ชื่อเสียงให้สำนักทัณฑ์สวรรค์อย่างไร?”
เซี่ยเจาเหยียนยังคงใจลอยอยู่ เซี่ยหวงจึงถามย้ำอีกครั้ง
เสียงนั้นดึงเขากลับจากภวังค์ เขารีบตัดความคิดวุ่นวายในหัวทิ้ง
“กราบทูลเสด็จพ่อ ลูกตระหนักดีว่าทั้งพรสวรรค์และพลังฝึกตนของลูกยังเทียบพี่น้องคนอื่นไม่ได้”
“แต่ในฐานะองค์ชายแห่งต้าเซี่ย ลูกย่อมต้องสร้างคุณูปการที่สมควรแก่แผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้”
“ดังนั้นลูกจึงขอเสด็จพ่อโปรดอนุญาต ให้สำนักทัณฑ์สวรรค์ได้ใช้อำนาจตามหน้าที่!”
กล่าวถึงตรงนี้ เขาก็มองจางซื่อหลางที่กำลังตึงเครียดอย่างยิ่ง รวมถึงเหล่าขุนนางที่สีหน้าเคร่งขรึม
“ลูกเชื่อว่าหนอนบ่อนไส้ในราชสำนักอย่างรองเจ้ากรมอาญาจาง มิได้มีเพียงคนเดียว”
“เหตุใดคนเช่นจางซื่อหลางจึงไม่เคยถูกเปิดโปงมาตลอดหลายปี?”
“ส่วนใหญ่คงเป็นเพราะมีคนรู้แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้ มีเพียงเมื่อสำนักทัณฑ์สวรรค์ได้ใช้อำนาจตามหน้าที่ต่อไปเท่านั้น จึงจะกำจัดเนื้อร้ายเหล่านี้ออกจากต้าเซี่ยได้!”
กล่าวจบ เขาก็ก้มกายคำนับอย่างนอบน้อมอีกครั้ง
ขณะนี้บรรยากาศในท้องพระโรงเงียบสงัดอย่างยิ่ง