“ยืมมีดเหรอ? ยืมมีดไปทำอะไร?”
พอได้ยินว่าหวังเสี่ยวหม่ามาขอยืมมีด โจวเถี่ยซานก็ขมวดคิ้ว สีหน้าฉายแววระแวดระวังอยู่บ้าง
เขารู้เรื่องที่หวังเสี่ยวหม่าเจอมาอยู่แล้ว และรู้ว่าเด็กคนนี้น่าสงสาร ถูกคนรังแกจนสาหัส
มีดน่ะให้ยืมได้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แต่เขากลัวว่าเด็กคนนี้จะเอามีดไปทำเรื่องโง่ ๆ
หลิวเฉี่ยวหลานเองก็มองหวังเสี่ยวหม่าด้วยแววตากังวล ความคิดของเธอคล้ายกับโจวเถี่ยซาน กลัวว่าเด็กคนนี้พอได้มีดไปแล้วจะทำอะไรโง่ ๆ เหมือนกัน
เห็นสีหน้าของทั้งสองคน หวังเสี่ยวหม่าก็รู้ว่าพวกเขาเข้าใจผิด จึงยิ้มพลางอธิบายว่า “ลุงกับป้าอย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ทำเรื่องโง่ ๆ เพื่อคนแบบนั้นจนต้องเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงหรอก”
“อีกอย่าง ไม่ต้องให้ผมลงมือ ครอบครัวนั้นก็ได้รับผลกรรมที่สมควรได้รับไปแล้วไม่ใช่หรือครับ”
พอหวังเสี่ยวหม่าพูดแบบนี้ สองสามีภรรยาก็นึกถึงเรื่องบ้านหวังโหย่วไฉขึ้นมาได้ ลูกชายคนโตกับลูกชายคนรองถูกหมาป่าป่ากัดเข้าที่เป้าจนเละ แม้ไม่ตาย แต่ก็พิการไปแล้ว
คิดดูแล้วก็เหมือนได้รับผลกรรมจริง ๆ
พอนึกถึงไอ้หนุ่มโชคร้ายสองคนนั้น หลิวเฉี่ยวหลานก็แทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
คราวหมาป่าบุก หมู่บ้านเสียหายหนัก มีคนตายไม่น้อย แต่ถ้าจะพูดถึงคนที่ซวยที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นลูกชายสองคนของหวังโหย่วไฉ
เท่าที่เธอรู้ วันนั้นทั้งคู่ดีใจที่ได้แต่งงาน จึงถูกกรอกเหล้าเข้าไปไม่น้อย งานเลี้ยงฉลองยังไม่ทันเลิกก็เมาจนไม่ได้สติแล้ว
พวกเขาหลับยาวไปจนถึงกลางคืน พอเกิดเหตุหมาป่าบุกถึงมีคนไปปลุก ตอนนั้นเหล้ายังไม่สร่าง เดินโซเซสะลึมสะลือออกมา ก่อนจะถูกกัดเป้าจนเละ