ยุคนั้น: ฉันเก็บมิติวิเศษได้จากลายตราในดิน

ตอนที่ 14 ฆ่าหมู!

6 นาที· 1.5K คำ

“ยืมมีดเหรอ? ยืมมีดไปทำอะไร?”

พอได้ยินว่าหวังเสี่ยวหม่ามาขอยืมมีด โจวเถี่ยซานก็ขมวดคิ้ว สีหน้าฉายแววระแวดระวังอยู่บ้าง

เขารู้เรื่องที่หวังเสี่ยวหม่าเจอมาอยู่แล้ว และรู้ว่าเด็กคนนี้น่าสงสาร ถูกคนรังแกจนสาหัส

มีดน่ะให้ยืมได้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แต่เขากลัวว่าเด็กคนนี้จะเอามีดไปทำเรื่องโง่ ๆ

หลิวเฉี่ยวหลานเองก็มองหวังเสี่ยวหม่าด้วยแววตากังวล ความคิดของเธอคล้ายกับโจวเถี่ยซาน กลัวว่าเด็กคนนี้พอได้มีดไปแล้วจะทำอะไรโง่ ๆ เหมือนกัน

เห็นสีหน้าของทั้งสองคน หวังเสี่ยวหม่าก็รู้ว่าพวกเขาเข้าใจผิด จึงยิ้มพลางอธิบายว่า “ลุงกับป้าอย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ทำเรื่องโง่ ๆ เพื่อคนแบบนั้นจนต้องเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงหรอก”

“อีกอย่าง ไม่ต้องให้ผมลงมือ ครอบครัวนั้นก็ได้รับผลกรรมที่สมควรได้รับไปแล้วไม่ใช่หรือครับ”

พอหวังเสี่ยวหม่าพูดแบบนี้ สองสามีภรรยาก็นึกถึงเรื่องบ้านหวังโหย่วไฉขึ้นมาได้ ลูกชายคนโตกับลูกชายคนรองถูกหมาป่าป่ากัดเข้าที่เป้าจนเละ แม้ไม่ตาย แต่ก็พิการไปแล้ว

คิดดูแล้วก็เหมือนได้รับผลกรรมจริง ๆ

พอนึกถึงไอ้หนุ่มโชคร้ายสองคนนั้น หลิวเฉี่ยวหลานก็แทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

คราวหมาป่าบุก หมู่บ้านเสียหายหนัก มีคนตายไม่น้อย แต่ถ้าจะพูดถึงคนที่ซวยที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นลูกชายสองคนของหวังโหย่วไฉ

เท่าที่เธอรู้ วันนั้นทั้งคู่ดีใจที่ได้แต่งงาน จึงถูกกรอกเหล้าเข้าไปไม่น้อย งานเลี้ยงฉลองยังไม่ทันเลิกก็เมาจนไม่ได้สติแล้ว

พวกเขาหลับยาวไปจนถึงกลางคืน พอเกิดเหตุหมาป่าบุกถึงมีคนไปปลุก ตอนนั้นเหล้ายังไม่สร่าง เดินโซเซสะลึมสะลือออกมา ก่อนจะถูกกัดเป้าจนเละ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป