หลังจัดการร่องรอยที่ตัวเองทิ้งไว้เสร็จ ฝนปรอย ๆ ก็ตกลงมาอีกครั้ง หวังเสี่ยวหม่ามองสายฝนพร่ามัวแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
“ดีจริง ๆ สวรรค์ช่วยฉันไว้แท้ ๆ ฝนแบบนี้ชะล้างร่องรอยที่ฉันทิ้งไว้ได้หมดแน่”
ระหว่างทางเขาอยู่ในมิติตลอด จึงไม่ทิ้งรอยเท้าไว้แม้แต่นิดเดียว พอมีฝนตกลงมาแบบนี้ ต่อให้คนพวกนั้นเก่งกาจแค่ไหน ก็อย่าหวังว่าจะหาร่องรอยของเขาเจอ
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรตกหล่น หวังเสี่ยวหม่าก็กลับเข้าไปในมิติอย่างสบายใจ เช็ดตัวให้แห้ง สวมเสื้อผ้า แล้ววิ่งย้อนกลับไปตามทางเดิม
ตอนนี้ร่างกายของเขาแทบจะถึงขีดสุดของมนุษย์แล้ว ความเร็วตอนวิ่งแทบไม่ต่างจากม้าควบ เขาใช้เวลาไม่ถึงครึ่งหนึ่งของตอนขามา ก็วิ่งกลับถึงหมู่บ้านและกลับมายังหลุมดินของตัวเอง
เพราะลืมเก็บผ้าห่มที่ตากไว้นอกบ้าน ฝนห่าใหญ่จึงซัดจนเปียกชุ่ม น้ำยังซึมเข้าไปในหลุมดินไม่น้อย ราวกับสระว่ายน้ำขนาดย่อม เขาจึงพักอยู่ในมิติไปเลย
หวังเสี่ยวหม่านอนอยู่บนพื้นในมิติ มองท้องฟ้ามืดสลัวเหนือศีรษะแล้วรู้สึกว่ามันสว่างขึ้นกว่าเดิมอยู่บ้าง “ฉันคิดไปเองหรือเปล่านะ?”
เขาหลับสนิทตลอดคืน เช้าวันต่อมาก็เป็นวันที่ฟ้าแจ่มใสหลังจากไม่ได้เห็นมานาน หวังเสี่ยวหม่าลุกขึ้นแต่เช้า
เขาเก็บน้ำที่ซึมเข้ามาในหลุมดินใส่มิติ เพื่อให้หลุมแห้งเร็วขึ้น แล้วนำผ้าห่มที่เปียกโชกไปตากแดดอีกครั้ง จากนั้นก็วิ่งไปที่แม่น้ำ จับปลามาสองตัว เตรียมย่างกินเป็นอาหารเช้า
หลังจากกินปลาย่างเสร็จ หวังเสี่ยวหม่าก็เริ่มคิดว่าวันนี้ควรทำอะไรดี สุดท้ายก็ตัดสินใจซ่อมหลุมดินของตัวเองก่อน