ราตรีลึกสงัด
กู้เฉินนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม้กระดาน ดวงตาทั้งสองปิดลงเล็กน้อย ญาณสัมผัสจมลึกเข้าไปในร่างกาย
ฐานเต๋าเสียหาย พลังหลอมสุญตากำลังกัดกร่อนอยู่ภายใน
บาดแผลเช่นนี้ ไม่อาจฟื้นคืนได้ด้วยการฝึกฝนตามปกติหรือยาเม็ดทั่วไป
แต่หลายปีมานี้กู้เฉินเดินทางไปทั่วสารทิศ พบเห็นเคล็ดวิชาพิสดารมานับไม่ถ้วน จึงไม่ใช่ว่าจะไร้หนทางเสียทีเดียว
เขาสรุปหนทางออกมาได้สามทาง
หนทางแรก คือเม็ดยาในตำนานชนิดหนึ่ง — เม็ดยาเก้ารอบบันดาลกำเนิด
เม็ดยานี้สามารถหล่อหลอมฐานเต๋าขึ้นใหม่ พลิกชะตาท้าฟ้า ต่อให้ตันเถียนแตกสลายและพลังบำเพ็ญสูญสิ้น เมื่อกินเข้าไปก็ยังกลับมามีชีวิตใหม่ได้
แต่ปัญหาคือ ตำรับเม็ดยาเก้ารอบบันดาลกำเนิดสูญหายไปเกือบหมดแล้ว วัตถุดิบที่ต้องใช้ล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าจากฟ้าดิน ส่วนผู้ที่หลอมมันได้ก็มีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย
หนทางที่สอง คือหาผู้ยิ่งใหญ่หลอมสุญตาช่วงปลาย ให้ช่วยขจัดพลังหลอมสุญตาที่หลงเหลืออยู่ในร่างด้วยพลังจากภายนอก
แม้ฝ่ามือของเจียงไท่สวี่จะทรงอำนาจ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงพลังตกค้างในร่าง หากมีผู้แข็งแกร่งระดับเดียวกันลงมือ ก็ใช่ว่าจะสลายมันไม่ได้
ในบรรดาคนที่กู้เฉินรู้จัก มีอยู่หลายคนที่เข้าเงื่อนไข
แต่ปัญหาคือ......
คนเหล่านั้นล้วนเป็นผู้อาวุโสหรือพันธมิตรของขุมกำลังที่เหล่าเซียนหญิงซึ่งเขาเคยสลัดทิ้งสังกัดอยู่ทั้งสิ้น
ส่วนหนทางที่สาม
ก็คืออาศัยค่าความเกลียด สั่งสมพลังบำเพ็ญจนถึงหลอมสุญตาช่วงปลาย แล้วสลายพลังหลอมสุญตาในร่างด้วยตนเอง
“ต้องเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง คงเสียเวลาไม่น้อยเลย” กู้เฉินถอนหายใจ
กู้เฉินถอนสายตากลับมา แล้วครุ่นคิดถึงหนทางแรกต่อ
เม็ดยาเก้ารอบบันดาลกำเนิด
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องหนึ่งที่เจียงเยว่เหยาเคยเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้
สำนักแดนเมฆแดงมีเซียนโอสถปรากฏตัวขึ้นผู้หนึ่ง วิชาโอสถของนางโดดเด่นเหนือผู้คนในยุคนี้ ว่ากันว่านางสามารถฟื้นฟูตำรับยาโบราณที่สูญหายไปแล้วได้ด้วย
“บางทีนางอาจหลอมมันได้”
กู้เฉินลูบคาง พลางนึกถึงคำพูดของเจียงเยว่เหยาในตอนนั้น
“เซียนโอสถผู้นั้นอารมณ์ไม่ค่อยดี บิดาข้าไปขอยา ยังถูกปฏิเสธกลับมาเสียหน้า นางบอกว่าเห็นผู้ชายแล้วรำคาญ”
เจียงไท่สวี่เป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่หลอมสุญตาช่วงปลาย สำนักไท่สวี่ก็เป็นสำนักชั้นหนึ่งในโลกบำเพ็ญเซียน แม้แต่หน้าเขานางยังไม่ไว้ เซียนโอสถผู้นี้ช่างอารมณ์ร้ายเสียจริง
แต่พอกู้เฉินคิดอีกที ก็รู้สึกว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร
“ต้องเป็นเพราะเฒ่าเจียงไท่สวี่หน้าตาขี้เหร่เกินไปแน่ ๆ”
เขายกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองโดยไม่รู้ตัว
“หน้าหล่อ ๆ ของข้านี่แหละ จะทำให้พวกที่อ้างว่ารำคาญผู้ชายต้องหน้าแตก”
กู้เฉินมั่นใจในเรื่องนี้ไม่น้อย
อย่างไรเสีย โลกบำเพ็ญเซียนก็ดูหน้าตากันเหมือนกัน
เขาจำได้ว่าเมื่อราวหนึ่งร้อยปีก่อน เคยพบเซียนหญิงผู้หนึ่งซึ่งมีค่าเสน่หาถึงเก้าสิบสอง นางประกาศต่อสาธารณะว่าชอบผู้หญิง ไม่สนใจผู้ชายแม้แต่น้อย
ผลปรากฏว่ากู้เฉินกลับเปลี่ยนรสนิยมของนางให้กลับมาได้จริง ๆ
แม้ภายหลังตอนที่เขาสลัดนางทิ้ง ค่าความเกลียดของนางจะพุ่งสูงยิ่งกว่าใครก็ตาม
“แค่ก ๆ ออกนอกเรื่องไปแล้ว”
กู้เฉินดึงความคิดที่ลอยไกลกลับมา แล้วหันไปสนใจเรื่องสำคัญอีกครั้ง
“ไปสำนักแดนเมฆแดงลองดูก่อน ถ้าไม่ได้ค่อยหาทางอื่น แต่ตอนนี้ต้องรักษาบาดแผลภายนอกให้หายก่อน”
กู้เฉินก้มมองขาของตน
เส้นเลือดพลังบริเวณขาแตกร้าวรุนแรงที่สุด หลายวันมานี้เขาจึงมุ่งซ่อมแซมส่วนนี้มาโดยตลอด
เขาหลับตาลงอีกครั้ง แล้วเดินพลังตามเคล็ดวิชาต่อไป
หลายวันต่อมา กู้เฉินพักรักษาบาดแผลอย่างเงียบ ๆ อยู่ที่บ้านของหวังเอ่าเอ้อร์
วันหนึ่ง กู้เฉินสังเกตเห็นว่าหวังเชียนเชียนดูผิดปกติไปเล็กน้อย
ปกตินางมักยิ้มแย้มอยู่เสมอ ยามทำอาหารยังฮัมเพลงเบา ๆ ด้วย
แต่ตั้งแต่เช้าวันนี้ นางกลับเอาแต่เงียบ ดวงตาแดงเรื่อเล็กน้อย ราวกับเพิ่งร้องไห้มา
ตอนกินมื้อกลางวัน หวังเชียนเชียนถือชามไปนั่งตรงธรณีประตู แต่ไม่ได้แตะอาหารแม้แต่คำเดียว
กู้เฉินวางตะเกียบ ลุกไปนั่งข้างนาง
“เป็นอะไรไป?”
หวังเชียนเชียนชะงักไป ก่อนรีบใช้หลังมือเช็ดหางตา แล้วฝืนยิ้มออกมา “มะ...ไม่มีอะไร คุณชายไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะ”
กู้เฉินไม่ได้พูดอะไร เพียงมองนางเงียบ ๆ
หวังเชียนเชียนถูกเขามองจนรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติ จึงก้มหน้าเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เอ่ยเสียงเบาว่า “วันนี้......เป็นวันครบรอบวันตายของท่านแม่ข้า”
กู้เฉินไม่ได้พูดอะไร รอให้นางเล่าต่อ
“เมื่อหลายปีก่อน ท่านแม่ข้าป่วยเป็นโรคประหลาด ไม่มีเรี่ยวแรง กินอะไรไม่ลง ผอมลงเรื่อย ๆ ท้ายที่สุดแม้แต่ลุกจากเตียงก็ยังทำไม่ได้”
เสียงของหวังเชียนเชียนแผ่วลงเรื่อย ๆ
“หมอในหมู่บ้านบอกว่ารักษาไม่ได้ หมอในเมืองก็รักษาไม่ได้ ท่านพ่อขายวัวที่บ้านไปจนหมด ก็ยังรั้งนางไว้ไม่ได้”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง เสียงสั่นเครือขึ้นหลายส่วน
“ภายหลังหมอแอบบอกท่านพ่อว่า โรคของท่านแม่ถ่ายทอดทางสายเลือด ข้ากับหูจื่อ......อาจจะเป็นด้วย เพียงแต่ยังไม่ถึงวัยที่โรคกำเริบ”
คิ้วของกู้เฉินขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“หมอบอกว่าท่านแม่ข้ามีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินสี่สิบปี ส่วนข้ากับหูจื่อ......ก็คงประมาณนั้น”
ขณะที่หวังเชียนเชียนพูด น้ำตาก็ไหลลงมาในที่สุด นางรีบใช้แขนเสื้อเช็ด แต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งไหลมากขึ้น
“ข้าไม่กลัวตาย แต่หูจื่อยังเด็กนัก เขายังไม่รู้อะไรเลย ข้า......ข้าเป็นห่วงเขา”
กู้เฉินเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นยื่นมือไปจับข้อมือของหวังเชียนเชียน
หวังเชียนเชียนชะงัก ใบหน้าแดงวาบขึ้นมาทันที “คุณชาย ท่านกำลัง......”
“ข้าพอมีความรู้ด้านการแพทย์อยู่บ้าง อย่าขยับ ให้ข้าตรวจดู”
ปลายนิ้วของเขาแตะลงบนชีพจรของหวังเชียนเชียน พลังวิญญาณสายบางเฉียบไหลตามเส้นเลือดพลังเข้าสู่ร่างนาง แล้วเคลื่อนวนไปทั่วอย่างเงียบเชียบ
ไม่นาน เขาก็พบต้นเหตุของปัญหา
บริเวณใกล้เส้นชีพจรหัวใจของหวังเชียนเชียน มีกลุ่มปราณขุ่นมัวสีเทาหม่น กำลังกัดกร่อนพลังชีวิตของนางอย่างช้า ๆ
สำหรับผู้บำเพ็ญเซียน โรคภัยระดับนี้กำจัดได้เพียงยกมือ แต่สำหรับมนุษย์ธรรมดา มันเปรียบเสมือนยาพิษเรื้อรังที่ฝังอยู่ในร่าง สะสมวันแล้ววันเล่า สุดท้ายย่อมถึงแก่ชีวิต
กู้เฉินใช้พลังวิญญาณสลายปราณขุ่นมัวกลุ่มนั้น แล้วปล่อยมือโดยไม่พูดอะไรมาก
“คุณชาย เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?” หวังเชียนเชียนมองเขาอย่างประหม่า
“ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร” กู้เฉินลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้อง “กินข้าวให้ดี อย่าคิดมาก”
หวังเชียนเชียนคิดว่าเขาเพียงปลอบใจตน จึงฝืนยิ้มแล้วก้มหน้ากินข้าวต่อ
ยามราตรีมาเยือน
กู้เฉินนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง สัมผัสการไหลเวียนของพลังวิญญาณในร่าง
หลังจากซ่อมแซมมาหลายวัน เส้นเลือดพลังหลักบริเวณขาก็ต่อเข้าด้วยกันอีกครั้งแล้ว
“ถึงเวลาไปแล้ว”
กู้เฉินหยิบยาเม็ดสองเม็ดกับเคล็ดวิชาหลายเล่มออกมาจากแหวนมิติ
ยาเม็ดสองเม็ดนี้คือยาล้างธาตุที่ระบบมอบให้ สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนแล้วมีผลเพียงช่วยปรับสภาพร่างกายได้เล็กน้อย
แต่สำหรับมนุษย์ธรรมดาที่ไม่เคยฝึกฝนมาก่อน กลับเพียงพอจะเปิดเส้นเลือดพลังและปลุกรากวิญญาณ นำพวกเขาเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญ
ส่วนเคล็ดวิชาเหล่านั้นเป็นของรางวัลที่ระบบมอบให้ในช่วงแรก สำหรับเขาแล้วไม่มีประโยชน์อีกต่อไป
เขายังหยิบเงินทองแดงกองหนึ่งกับแรงวิญญาณชั้นต่ำหลายก้อนออกมาวางบนโต๊ะ
จากนั้นก็คลี่กระดาษแผ่นหนึ่งออก แล้วจรดพู่กันเขียนลงไปสองสามบรรทัด
เมื่อเขียนเสร็จ ก็นำกระดาษแผ่นนั้นกดทับไว้ใต้เงินทองแดง
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ร่างของกู้เฉินก็วูบไหว ก่อนจะหายไปจากห้อง
ชั่วพริบตาต่อมา เขาปรากฏตัวขึ้นในห้องของหวังหูจื่อ
เจ้าตัวเล็กนอนแผ่แขนขา ผ้าห่มถูกถีบตกไปอยู่บนพื้น มุมปากยังมีน้ำลายไหลติดอยู่เล็กน้อย
กู้เฉินส่ายหน้า ก้มลงเก็บผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้เขา แล้วใช้นิ้วแตะลงตรงหว่างคิ้วของเด็กน้อย
ปราณขุ่นมัวในร่างของหวังหูจื่อน้อยกว่าหวังเชียนเชียนเสียอีก อย่างไรเขาก็ยังเด็ก รากโรคยังไม่เริ่มลุกลาม
กู้เฉินใช้เวลาเพียงไม่กี่อึดใจก็กำจัดมันจนหมด
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ กู้เฉินมองกระท่อมซอมซ่อหลังนี้เป็นครั้งสุดท้าย แล้วมองเด็กอ้วนที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง
จากนั้นร่างของเขาก็หายไปอย่างไร้สุ้มเสียง
เช้าตรู่ของวันถัดมา
หวังเชียนเชียนตื่นแต่เช้าตรู่เหมือนทุกวัน ก่อไฟต้มน้ำและทำอาหาร
นางยกอาหารเช้าไปถึงหน้าห้องของกู้เฉิน แล้วเคาะประตูเบา ๆ
“คุณชายกู้ ตื่นมากินข้าวได้แล้วเจ้าค่ะ”
ไม่มีเสียงตอบรับ
“คุณชายกู้?”
หวังเชียนเชียนเคาะอีกสองสามครั้ง แต่ก็ยังไม่มีใครขานตอบ
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ผลักประตูห้องเข้าไป
ภายในห้องว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่
เครื่องนอนบนเตียงไม้กระดานพับเก็บไว้อย่างเรียบร้อย
บนโต๊ะมีเงินทองแดงกองหนึ่ง ก้อนหินแวววาวหลายก้อน ยาเม็ดกลมเกลี้ยงสองเม็ด และกระดาษแผ่นหนึ่ง
หวังเชียนเชียนชะงักไป ก่อนค่อย ๆ เดินไปที่โต๊ะแล้วยกกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา
ลายมือบนกระดาษงดงามทรงพลัง ทุกเส้นทุกขีดแฝงด้วยสง่าราศีที่ยากจะพรรณนา
“แม่นางเชียนเชียน:
ข้ากำจัดรากโรคในร่างของพวกเจ้าให้แล้ว ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้อีก
ยาเม็ดสองเม็ดบนโต๊ะจะช่วยให้พวกเจ้าเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญ ส่วนจะไปได้ไกลเพียงใด ล้วนขึ้นอยู่กับวาสนาของตน เคล็ดวิชาจะช่วยคุ้มครองพวกเจ้าให้ปลอดภัยบนเส้นทางฝึกฝน
หากมีวาสนา คงได้พบกันอีก
— กู้เฉิน”
มือที่ถือกระดาษของหวังเชียนเชียนสั่นเล็กน้อย
นางอ่านซ้ำรอบหนึ่ง แล้วอ่านอีกครั้ง จากนั้นน้ำตาก็ร่วงลงมา หยดแล้วหยดเล่าตกกระทบกระดาษจนหมึกเลือนเป็นวง
“คุณชาย......”
นางกำกระดาษไว้แล้ววิ่งออกจากห้อง วิ่งไปถึงปากหมู่บ้าน วิ่งไปตามคันนา พลางกวาดตามองไปรอบ ๆ
หมอกยามเช้ายังไม่จางหาย เทือกเขาไกล ๆ ถูกปกคลุมด้วยสีขาวพร่าเลือน มองไม่เห็นเงาผู้ใด
หวังหูจื่อขยี้ตาเดินออกมาจากในบ้าน พอเห็นพี่ยืนร้องไห้อยู่บนคันนา ก็สะดุ้งตกใจ “พี่หญิง เป็นอะไรไปหรือ?”
หวังเชียนเชียนไม่ตอบ เพียงย่อตัวลงกอดน้องชายไว้แน่น
“หูจื่อ พี่ชายกู้ไปแล้ว”
“หา? เขาไปที่ไหนหรือ?”
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน” หวังเชียนเชียนเช็ดน้ำตา ก้มมองกระดาษกับยาเม็ดในมือ “แต่เขาบอกว่าถ้ามีวาสนา เราจะได้พบกันอีก”
หูจื่อพยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง “พี่หญิง หินแวววาวพวกนี้คืออะไรหรือ?”
หวังเชียนเชียนส่ายหน้า แล้วเก็บยาเม็ดกับแรงวิญญาณไว้อย่างทะนุถนอม
นางไม่รู้ว่าคุณชายที่ชื่อกู้เฉินผู้นั้นเป็นใครกันแน่
แต่เชื่อว่าพวกเขาจะต้องได้พบกันอีกอย่างแน่นอน
ในเวลาเดียวกัน ห่างออกไปหนึ่งร้อยลี้
กู้เฉินเปลี่ยนเป็นชุดคลุมสะอาด เดินไปตามทางภูเขาอย่างไม่เร่งรีบ
“เซียนโอสถ......”
กู้เฉินพึมพำกับตัวเอง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“อารมณ์ไม่ดีหรือ? เห็นผู้ชายแล้วรำคาญหรือ?”
เขายกมือจัดปกเสื้อ แล้วลูบใบหน้าตัวเอง
“งั้นก็ลองดู ว่าใบหน้าของข้าแข็งกว่า หรืออารมณ์ของเจ้าจะแข็งกว่ากัน”