ตอนกู้เฉินเดินโซเซมาถึงปากหมู่บ้าน ดวงอาทิตย์ยามเย็นก็ย้อมท้องฟ้าครึ่งผืนให้แดงฉานไปแล้ว
ชายชราสวมเสื้อแขนสั้นผ้าหยาบกำลังต้อนวัวเหลืองสองตัวกลับจากคันนา
เมื่อเห็นเงาคนเดินกะเผลกมาแต่ไกล เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้ามาหา
“โอ๊ย คุณชาย ท่านเป็นอะไรไปหรือ?”
ชายชรามีผิวคล้ำดำ ดวงตาคู่นั้นเผยความซื่อตรงเรียบง่ายอันเป็นเอกลักษณ์ของชาวไร่ชาวนา
เขาสำรวจกู้เฉินตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นว่าแม้ใบหน้าจะซีดขาว ทว่ารูปโฉมหล่อเหลา คิ้วตาเปี่ยมด้วยกลิ่นอายบางอย่างที่ยากจะบรรยาย มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา
“เจอโจรภูเขาเข้า” กู้เฉินแต่งเหตุผลขึ้นมาส่ง ๆ พลางล้วงเหรียญทองแดงสองสามเหรียญจากแขนเสื้อยื่นให้
“ท่านผู้เฒ่า ข้าขอพักอาศัยสักสองสามวันได้หรือไม่? เงินนี่ถือเสียว่าเป็นค่าที่พัก”
หวังเอ่าเอ้อร์เห็นเหรียญทองแดงแล้วตาเป็นประกายทันที
เขารีบโบกมือ “ไม่ได้ ไม่ได้ คุณชายประสบเคราะห์มา ข้าช่วยสักหน่อยก็เป็นเรื่องสมควร จะรับเงินได้อย่างไร!”
ปากพูดเช่นนั้น แต่มือกลับรับเหรียญมาใส่ไว้ในอกเสื้อเรียบร้อยแล้ว
เขาตะโกนเสียงดังไปทางหมู่บ้าน “เชียนเชียน! ต้มน้ำร้อนที! บ้านเรามีแขกมา!”
กู้เฉินเดินตามหวังเอ่าเอ้อร์เข้าไปในหมู่บ้าน
หมู่บ้านแห่งนี้ไม่ใหญ่ มีบ้านเรือนรวมกันเพียงยี่สิบสามสิบหลัง กระท่อมมุงฟางกระจัดกระจายอยู่ในหุบเขา
ใต้ต้นไหวเก่าแก่ที่ปากหมู่บ้าน มีเด็กก้นเปลือยหลายคนกำลังเล่นโคลนกันอยู่ พอเห็นคนแปลกหน้าเข้าหมู่บ้านก็พากันวิ่งเข้ามามุงด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ท่านพ่อ! กลับมาแล้วหรือ!”
เสียงใสกังวานดังมาจากด้านหน้า
กู้เฉินเงยหน้ามอง เห็นเด็กสาวอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดยืนอยู่หน้ากระท่อมมุงฟางหลังหนึ่ง เอวคาดผ้ากันเปื้อน มือถือพายผัดอยู่
เด็กสาวถักผมเปียสองข้าง ใบหน้ากลม ดวงตาโตเป็นประกาย แม้สวมเสื้อผ้าผ้าหยาบ แต่ก็ปิดบังความน่ารักสดใสไม่ได้
กู้เฉินมองไม่เห็นค่าเสน่หาของเด็กสาว เพราะระบบตอบสนองต่อสตรีเซียนเท่านั้น ต่อให้หญิงชาวบ้านงดงามเพียงใดก็ไม่กระตุ้นการแจ้งเตือน
อย่างไรก็ตาม จากประสบการณ์มองผู้คนมานับไม่ถ้วนตลอดสองร้อยกว่าปีของเขา หากนำหญิงสาวคนนี้ไปประเมินตามเกณฑ์ของระบบ ค่าเสน่หาน่าจะอยู่ราวแปดสิบห้า
ในหมู่ปุถุชนทั่วไป นับว่าโดดเด่นอย่างยิ่งแล้ว
“สวัสดีเจ้าค่ะคุณชาย ข้าชื่อหวังเชียนเชียน”
เด็กสาวทักทายอย่างเปิดเผย ยามยิ้มจะเห็นลักยิ้มตื้น ๆ สองข้างที่มุมปาก
“พี่สาว พี่สาว! ท่านพ่อพาผู้ชายกลับมาให้พี่หรือ?”
เด็กชายร่างอ้วนกลมคนหนึ่งโผล่ออกมาจากด้านหลังหวังเชียนเชียน อายุราวสิบขวบ ใบหน้ากลมมีเม็ดข้าวติดอยู่ ดวงตาเล็ก ๆ กลอกไปมาขณะสำรวจกู้เฉิน
“หูจื่อ อย่าเสียมารยาท!”
หวังเอ่าเอ้อร์ตบหัวลูกชายทีหนึ่ง ก่อนหันไปยิ้มแห้ง ๆ ให้กู้เฉิน
“คุณชายอย่าถือสา เด็กชนบทไม่รู้ธรรมเนียม”
กู้เฉินยิ้ม “ไม่เป็นไร”
เขาพยักหน้าให้หวังเชียนเชียนกับหวังหูจื่อเล็กน้อย “ข้าแซ่กู้ ขอรบกวนพักสักสองสามวัน คงต้องขอให้ช่วยดูแลแล้ว”
รอยยิ้มของเขาทำให้หวังเชียนเชียนชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย นางรีบก้มหน้า “ไม่รบกวนเลย คุณชายกู้รีบเข้าบ้านไปนั่งเถิด ข้าจะไปอุ่นกับข้าวให้”
หวังเอ่าเอ้อร์พากู้เฉินเข้าไปในห้องเล็กทางทิศตะวันตก
ห้องไม่กว้างนัก แต่เก็บกวาดสะอาดสะอ้าน
“คุณชายอย่ารังเกียจเลย บ้านข้ามีสภาพแค่นี้”
หวังเอ่าเอ้อร์ถูมือ ดูกระดากอายอยู่บ้าง
“ดีมากแล้ว” กู้เฉินนั่งลงข้างเตียง ก่อนจะล้วงเหรียญทองแดงออกมาอีกสองสามเหรียญ
“ท่านผู้เฒ่า รับเงินนี่ไว้เถิด ช่วงสองสามวันนี้คงต้องรบกวนให้ช่วยดูแลข้า”
หวังเอ่าเอ้อร์เอ่ยปฏิเสธตามมารยาทอยู่สองสามคำ สุดท้ายก็รับไว้ด้วยรอยยิ้มยินดี
ก่อนออกจากห้อง เขายังตั้งใจปิดประตูให้ พร้อมกำชับว่า “คุณชายพักผ่อนก่อนเถิด พออาหารเสร็จแล้วจะให้เชียนเชียนมาเรียก”
ประตูปิดลง ภายในห้องก็เงียบสงบ
กู้เฉินนั่งขัดสมาธิบนเตียง หลับตาลงแล้วปล่อยจิตสำนึกดำดิ่งเข้าสู่ร่างกาย
สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก
“ฝ่ามือของหลอมสุญตาช่วงปลาย...แค่เฉี่ยวโดนก็ทำให้ข้าบาดเจ็บถึงเพียงนี้ ไท่สวี่เฒ่าแซ่ร้าย ฝ่ามือนี้ข้าจำไว้แล้ว!”
กู้เฉินยิ้มขื่น ล้วงยาเม็ดรักษาบาดแผลออกจากแหวนมิติมากลืนลงไป จากนั้นเริ่มชักนำฤทธิ์ยาให้ฟื้นฟูเส้นเลือดพลัง
ฤทธิ์ยาแปรเป็นกระแสอบอุ่น ค่อย ๆ ซึมเข้าสู่เส้นเลือดพลังที่ขาดสะบั้น
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด สติของเขาก็ค่อย ๆ จมดิ่งสู่ห้วงกึ่งหลับกึ่งตื่น
จากนั้นภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
ซูชิงหานยืนอยู่ตรงหน้าเขา ขอบตาแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริก แต่ยังฝืนใจไม่ยอมให้น้ำตาหยดลงมา
มือของนางกำปิ่นไม้ชิ้นหนึ่งไว้แน่น ปิ่นชิ้นนั้นเขาเป็นคนแกะสลักด้วยมือตนเอง
“เพราะเหตุใด?”
กู้เฉินในภาพหันหลังให้นาง “ข้าจะไล่ตามวิถีกระบี่สูงสุด ความรักมีแต่จะกลายเป็นภาระ”
กล่าวจบ เขาก็ก้าวจากไปโดยไม่หันกลับมา
เสียงปิ่นไม้ตกพื้นดังแผ่วเบาจากด้านหลังเขา
กู้เฉินไม่ได้จากไปจริง ๆ
เขาซ่อนกลิ่นอาย หลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป มองหญิงชุดขาวที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้
นี่เป็นนิสัยของเขา
ทุกครั้งที่สลัดสตรีเซียนคนหนึ่งทิ้ง เขาจะคอยเฝ้าดูอยู่ลับ ๆ สักระยะหนึ่ง
ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่น เพียงกลัวว่าอีกฝ่ายจะคิดสั้นชั่ววูบแล้วทำเรื่องโง่เขลา
ท้ายที่สุด สิ่งที่เขาต้องการคือความเกลียดชัง ไม่ใช่ชีวิตคน
แล้วเขาก็ได้เห็นภาพนั้น
ซูชิงหานคุกเข่าอยู่บนพื้น มือทั้งสองกำปิ่นไม้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
น้ำตาของนางร่วงลงมาในที่สุด หยดแล้วหยดเล่ากระทบดิน
จากนั้นเส้นผมของนางก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวจากโคนผม ทีละนิ้ว ทีละนิ้ว
นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความอ่อนโยนเหลือเพียงความเย็นชา
กู้เฉินจำได้ว่าตอนนั้นตนเองชะงักไป ก่อนเสียงแจ้งเตือนของระบบจะดังขึ้น
“ติ๊ง! ค่าความเกลียด +50000!”
อารมณ์ของเขาในตอนนั้น...น่าจะมีความยินดีมากกว่าอย่างอื่น
......
“ธรรมะกับอธรรมอยู่ร่วมกันไม่ได้ ข้าช่วยเจ้าเพียงเพราะนึกสนุกชั่วครู่ หรือเจ้าคิดจริง ๆ ว่าข้าจะคบค้ากับมารสาวอย่างเจ้า?”
เขาจำได้ว่าแสงในดวงตาของเย่ลี่ค่อย ๆ ดับลงทีละน้อยตอนที่เขาพูดประโยคนั้น
นางไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย เพียงมองเขาเงียบ ๆ ราวกับจะสลักรูปร่างหน้าตาของเขาไว้ในกระดูก
แล้วนางก็ยิ้มออกมา
รอยยิ้มนั้นทำให้แผ่นหลังของเขาเย็นวาบ
......
“มนุษย์กับปีศาจมีเส้นทางต่างกัน ข้าจะมุ่งตามมหามรรคของเผ่ามนุษย์”
ไป๋หรานยืนนิ่ง มองเขาเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ โดยไม่ได้ตามมา
มีเพียงหางจิ้งจอกที่อยู่ด้านหลังนางซึ่งห้อยตกลง
......
คราวนี้เป็นซากปรักหักพังที่กำลังลุกไหม้
ท่ามกลางซากกำแพงพังทลาย เด็กหญิงวัยแปดเก้าขวบขดตัวอยู่ใต้คานบ้านที่ถล่มลงมา ใบหน้าเปื้อนเขม่าควัน ดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้
พ่อแม่ของนางเพิ่งเสียชีวิตในเหตุสังหารล้างตระกูลครั้งนี้
กู้เฉินหยุดฝีเท้า
“เจ้าชื่ออะไร?”
เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างหวาดกลัว “เย่...เย่ซินชิง”
“เพื่อไม่ให้ศัตรูของเจ้าตามพบ ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าจะตั้งชื่อให้เจ้าว่ากู้ชิงชิง ต่อไปเรียกข้าว่าอาจารย์ก็พอ”
เขาอุ้มนางออกมาจากซากปรักหักพัง แล้วเช็ดเขม่าควันบนใบหน้าของนาง
กาลเวลาสิบปีผ่านพ้นไปในพริบตา
เด็กหญิงร่างผอมบางคนนั้นเติบโตเป็นหญิงสาวงามล่มเมือง
นางเดินตามหลังเขา เรียก “อาจารย์” ไม่ขาดปาก
แต่กู้เฉินสังเกตเห็นว่าสายตาที่นางมองเขาเริ่มเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ
นั่นไม่ใช่สายตาที่ศิษย์ใช้มองอาจารย์อีกต่อไป
บนแผงระบบ ค่าเสน่หาของนางแสดงอย่างชัดเจนว่า 95
ดังนั้น เขาจึงเริ่มตอบรับความรู้สึกของนางอย่างจงใจบ้างไม่จงใจบ้าง
วันนั้น นางรวบรวมความกล้าสารภาพรักในที่สุด
“อาจารย์ ข้าไม่อยากเป็นศิษย์ของท่านแล้ว ข้าอยากเป็นคู่บำเพ็ญของท่าน”
แก้มของนางแดงระเรื่อ เสียงสั่นเครือ แต่แววตากลับแน่วแน่
กู้เฉินเงียบไปเนิ่นนาน
จากนั้นเขาก็เอ่ยประโยคนั้นออกมา
“ศิษย์กับอาจารย์รักกันเป็นการฝืนมรรคาสวรรค์ เจ้าไปเสีย ตั้งแต่นี้ไปข้าไม่ใช่อาจารย์ของเจ้าอีก”
กู้ชิงชิงยืนนิ่งงันอยู่กับที่
นางอ้าปาก แต่กลับเปล่งเสียงใด ๆ ไม่ออก
น้ำตาไหลลงมาเงียบ ๆ
ภาพเหล่านั้นยังมีอีก...
ยังมีอีก...
กู้เฉินพลันลืมตาขึ้น
เหงื่อเย็นชุ่มโชกแผ่นหลังของเขา
เขาหอบหายใจเฮือกใหญ่
เหตุใดจึงนึกถึงเรื่องเหล่านี้ขึ้นมาได้?
“คุณชายกู้?”
เสียงของหวังเชียนเชียนดังมาจากนอกประตู
“อาหารเสร็จแล้วเจ้าค่ะ รีบมากินตอนร้อน ๆ เถิด”
กู้เฉินสูดหายใจลึก ๆ สงบอารมณ์ที่ปั่นป่วน
เขายกมือเช็ดเหงื่อเย็นบนใบหน้า ลุกขึ้นยืนแล้วผลักประตูออก
หวังเชียนเชียนยืนอยู่หน้าประตู มือประคองชามดินเผาใบใหญ่ ภายในมีโจ๊กมันเทศร้อนกรุ่น ข้างกันยังมีผักดองหนึ่งจานกับแป้งแผ่นธัญพืชหยาบสองชิ้น
เมื่อเห็นใบหน้าซีดเซียวของกู้เฉิน นางก็ชะงักไป “คุณชาย สีหน้าท่านแย่มาก เป็นหวัดหรือเจ้าคะ?”
“ไม่เป็นไร” กู้เฉินรับชามมา ก้มมองโจ๊กในชาม
มันเทศหั่นเป็นชิ้นใหญ่ โจ๊กต้มออกมาเหลวไปสักหน่อย ส่วนแป้งแผ่นธัญพืชก็หยาบจนระคายคอ
หากเป็นเมื่อสองร้อยกว่าปีก่อน ตอนที่เขาเพิ่งทะลุมิติมาใหม่ ๆ เขาอาจจะบ่นอยู่สักสองคำ
แต่ตอนนี้ จู่ ๆ เขาก็อยากลองชิมขึ้นมา
“ขอบคุณ”
เขานั่งลงบนแท่นหินในลาน ยกชามขึ้นเป่าไอร้อน แล้วดื่มไปหนึ่งคำ
หวังเชียนเชียนนั่งลงข้าง ๆ เท้าคางมองเขาดื่มโจ๊ก ดวงตาเป็นประกาย “คุณชายมาจากที่ไหนหรือเจ้าคะ?”
“ที่ไกลมาก” กู้เฉินตอบอย่างคลุมเครือ
“อ้อ”
เมื่อเห็นว่าเขาไม่อยากพูดมาก หวังเชียนเชียนก็ไม่ซักไซ้ เพียงนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ
ผ่านไปครู่หนึ่ง นางก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“คุณชายพักรักษาตัวที่นี่ได้อย่างสบายใจเลยนะเจ้าคะ ถึงท่านพ่อข้าจะพูดไม่เก่ง แต่เป็นคนดีมาก ข้า...ข้าจะดูแลท่านให้ดีด้วย”
ตอนพูดเช่นนี้ ใบหูของนางแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย
กู้เฉินมองนางแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร แล้วก้มหน้าดื่มโจ๊กต่อ
แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ยามเย็นตกลงบนร่างเขา ฉาบใบหน้าด้านข้างให้เป็นประกายสีทองอุ่น
หวังเชียนเชียนลอบมองใบหน้าด้านข้างของเขา หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุหลายจังหวะ
หวังหูจื่อวิ่งออกมาจากในบ้าน มือชูกรงตั๊กแตนพลางตะโกนว่า “พี่สาว พี่สาว! ดูตั๊กแตนที่ข้าจับได้สิ! ตัวใหญ่สุด ๆ!”
“เบาเสียงหน่อย! คุณชายกำลังกินข้าวอยู่!” เชียนเชียนถลึงตาใส่เขา
หวังหูจื่อแลบลิ้นใส่ แล้วเดินเข้ามาใกล้กู้เฉิน มองโจ๊กในชามของเขาอย่างสงสัย “พี่กู้ ท่านหล่อจัง มาเป็นพี่เขยข้าเถอะ!”
“หูจื่อ! ถ้ายังพูดเหลวไหลอีก ดูสิว่าข้าจะตีเจ้าไหม!”
หวังเชียนเชียนหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที นางคว้าหูของน้องชายแล้วลากเขาออกไป
หวังหูจื่อร้องโวยวายขณะถูกลากไป
กู้เฉินมองแผ่นหลังของพี่น้องที่หยอกล้อกัน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว