เกอเวยมองเห็นป้ายระบบขนส่งสาธารณะตรงทางเข้าโรงแรม ผู้คนจำนวนมากกำลังต่อแถวรอรถ
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไปต่อแถวด้วย แสร้งทำเป็นหนึ่งในผู้โดยสาร
รถไฟลอยฟ้ามาถึงอย่างรวดเร็ว
เธอเดินตามคนอื่นขึ้นรถ แล้วเลียนแบบคนข้างหน้า ใช้สายรัดข้อมือสแกนเครื่องเก็บค่าโดยสารจนจ่ายเงินสำเร็จ
ภายในรถเต็มไปด้วยโฆษณาฉายภาพ กระแสข้อมูลไหลผ่านใบหน้าของผู้คน ราวกับอักขระสันสกฤตที่เคลื่อนไหว
เกอเวยกำลังเดินอย่างระมัดระวัง จู่ ๆ ก็มีภาพโฮโลแกรมขนาดเท่าคนจริงฉายขึ้นตรงหน้า ทำเอาเธอชะงักฝีเท้า
หญิงสาวท่าทางเป็นมิตรในชุดสูทธุรกิจกำลังยิ้มให้เธออย่างกระตือรือร้น
「ขอเชิญทดลองแขนขาเทียมกลไกรุ่นใหม่ล่าสุด สอบถามได้ที่บริษัทเทคโนโลยีแมคคอลีย์ โทรศัพท์ XXXXX…」
เธอยืนนิ่งอยู่กับที่
หางตาเหลือบเห็นผู้โดยสารคนอื่นทำราวกับมองไม่เห็น ต่างเดินทะลุภาพโฮโลแกรมนี้ไปหาที่นั่ง
เธอจึงทำตามคนอื่น เดินทะลุ「หญิงสาว」คนนี้ไปหาที่นั่งริมขบวน
ทั่วทั้งตู้โดยสารมีโฆษณาเคลื่อนไหวอยู่ทุกแห่ง
——บริษัทเทคโนโลยีชีวภาพโลกใหม่อมตะได้พัฒนายาชนิดใหม่ชื่อ「น้ำตาแห่งเทพ」ซึ่งช่วยบรรเทาความเสียหายเรื้อรังของผิวหนังที่เกิดจากแสงไฟประดิษฐ์ได้……
——สหพันธ์กำลังจะจัดการประชุมพลเมืองทั่วประเทศครั้งที่ 398 เพื่อกำหนดกฎระเบียบใหม่สำหรับหุ่นยนต์จากโรงงาน……
——เทรนด์ใหม่ของคนดังออนไลน์!「โรงแรมย้อนยุค」กลายเป็นที่นิยมในหมู่คนประสบความสำเร็จ! ไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าอัจฉริยะ ไม่มีภาพโฮโลแกรม ให้คู่รักได้สัมผัสประสบการณ์แห่งยุคสมัยที่แตกต่าง! จองได้ในราคาเพียง 120,000!
เกอเวยมองออกไปนอกหน้าต่าง
โรงแรมที่เธอเพิ่งเดินออกมาเมื่อครู่มีป้ายขนาดใหญ่ตรงทางเข้า คำว่า「ย้อนยุค」อยู่ด้านหน้า
ที่แท้ก็เป็น「ของโปรดชิ้นใหม่ของเหล่าผู้มีอำนาจ」ตามที่โฆษณาว่าไว้นี่เอง
*
เกอเวยกลับบ้านตามเส้นทางในความทรงจำ
โชคดีที่ 182 เคยไปส่งเธอถึงบ้าน และโชคดีที่เธอมีสายรัดข้อมือของ 182 จึงจดจำความทรงจำทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับเขาได้…… อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลายเป็นคนเร่ร่อนข้างถนน
เธอสังเกตอาคารแถวบ้าน「ตัวเอง」ไปตลอดทาง และพบว่าบริเวณนี้คล้ายกับชุมชนพักอาศัยธรรมดาในความทรงจำของเธอมากกว่า สองข้างทางมีพ่อค้าแม่ค้าขายของจิปาถะ ตรงหัวมุมถนนมีร้านตัดผมที่ป้ายเก่าคร่ำคร่า
ดูเหมือนภาพโฮโลแกรมหรูหราอลังการพวกนั้นจะมีเฉพาะในย่านใจกลางเมืองที่เจริญรุ่งเรืองเท่านั้น พอเข้าถึงชานเมือง โฉมหน้าที่แท้จริงของพื้นที่รอบนอกเมืองก็ปรากฏออกมา
เธอขึ้นไปชั้นบน ยืนง่วนอยู่หน้าประตูบ้านพักใหญ่ ในที่สุดก็ใช้เสียงปลุกระบบรักษาความปลอดภัย แล้วเข้าไปในบ้านได้
ทันทีที่เข้าบ้าน เธอก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
การปลอมตัวเป็นคนท้องถิ่นนี่เหนื่อยจริง ๆ
โชคดีที่เวลานี้ ในพื้นที่แห่งนี้เหลือเพียงเธอคนเดียวเสียที
เธอแขวนกระเป๋าไว้ กำลังจะหันกลับ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงจากด้านหลัง
「กลับมาแล้วเหรอ?」
เพียงชั่วพริบตา ขนแขนของเธอก็ลุกชันอีกครั้ง
……นี่เธอเข้าบ้านผิดหรือเปล่า?
……หรือความทรงจำที่ได้รับมาจะคลาดเคลื่อน?
เธอค่อย ๆ หันกลับไป เห็นชายคนหนึ่งสวมผ้ากันเปื้อนยืนอยู่ในห้อง
อีกฝ่ายยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางจัดจานอาหารบนโต๊ะ
「ฝีมือผมน่าจะพอใช้ได้ ลองชิมดูไหม?」
เกอเวยมองเขานิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง
เธอแอบคาดเดาในใจว่าเขาเป็นชายคนสนิทลำดับไหนกันแน่
เมื่อเห็นเธอเอาแต่จ้องมอง ชายคนนั้นก็หุบยิ้มลงอย่างระมัดระวัง แล้วเอ่ยถาม
「คุณคงไม่ได้โกรธผมหรอกนะ?」
「ขอโทษ… ผมควรบอกคุณล่วงหน้าว่าจะมาบ้าน」
「ผมรู้ว่าคุณไม่ชอบให้ผมตัดสินใจเองโดยไม่บอกกล่าว แต่ผมแค่อยากทำให้คุณประหลาดใจเท่านั้นเอง」
เกอเวยเดินไปข้างโต๊ะอย่างไม่แสดงพิรุธ
「ครั้งนี้ยกโทษให้ก็ได้ คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีก คุณก็รู้ว่าฉันชอบวางแผนทุกอย่าง」
ชายคนนั้นถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนมองเธอพร้อมรอยยิ้ม「ได้ คราวหน้าผมจะระวัง」
【พรสวรรค์ด้านการแสดงอัปเกรดเป็นระดับ 2】
【คุณโต้ตอบได้แนบเนียนขึ้นเรื่อย ๆ】
เกอเวยนั่งข้างโต๊ะ มองชายที่นั่งฝั่งตรงข้ามคีบอาหารให้เธออย่างอ่อนโยน
เธอเดาว่าสาเหตุที่ร่างเดิม「ชอบวางแผนทุกอย่าง」คงเป็นเพราะคบผู้ชายหลายคนพร้อมกัน จึงมีโอกาสโป๊ะแตกได้ทุกเมื่อ
ดังนั้นไม่ว่าจะนัดใคร วันไหน หรือที่ไหน เธอก็ต้องตกลงกับอีกฝ่ายไว้ล่วงหน้า
ต้องวางกฎตั้งแต่เริ่มรู้จักกัน จะได้ไม่ถูกอีกฝ่ายเล่นงานจนตั้งตัวไม่ทัน
「ทำไมไม่กินล่ะ?」ชายที่นั่งฝั่งตรงข้ามเงยหน้ามองเธออย่างเป็นห่วง「สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดี ไม่สบายหรือเปล่า?」
「อา… นิดหน่อย」
เกอเวยไม่มีทางกินอยู่แล้ว
เพราะบทสนทนากับ「เอ็กซ์」ยังอยู่ในความทรงจำของเธอ
「เอ็กซ์」เตือนให้เธอระวังตัวอยู่เสมอ
สิ่งที่ตรงข้ามกับ「ปลอดภัย」ก็คือ「อันตราย」
เธอต้องกำลังตกอยู่ในสถานการณ์「อันตราย」อีกฝ่ายถึงได้เตือนให้「ระวังตัว」
แล้ว「อันตราย」นั้นมาจากไหน?
ชายที่นั่งฝั่งตรงข้ามดูอ่อนโยนและอดทน เป็นแฟนแสนดีที่ดูแลบ้านได้ทุกอย่าง… แต่ใครจะรู้ว่าเขาอาจวางยาพิษในอาหารของเธอก็ได้ ระวังไว้หน่อยย่อมดีกว่า
เกอเวยจึงไม่แตะอาหารแม้แต่คำเดียว เพียงขมวดคิ้วแสร้งทำเป็น「ไม่สบายจริง ๆ」
「ระหว่างทางกลับมาก็รู้สึกแปลก ๆ แล้ว」
「ฉันขอกลับไปพักในห้องก่อนนะ ขอโทษด้วย」
เธอกุมท้องแล้วลุกขึ้น ชายคนนั้นรีบเข้ามาประคองด้วยความเป็นห่วง
「ให้ผมพาไปหาหมอไหม?」เขาถามอย่างห่วงใย
เกอเวยฉวยโอกาสนี้จับข้อมือของชายคนนั้นไว้โดยไม่ให้เป็นที่สังเกต「ไม่ต้องหรอก ขอพักสักหน่อยก็พอ……」
【การสัมผัสร่างกายมีผล】
【เริ่มเชื่อมโยงความทรงจำ……】
ในที่สุดเธอก็ได้เห็นเรื่องราวในอดีตระหว่างตัวเองกับชายคนนี้ตามที่หวัง
ความทรงจำบางส่วนหลั่งไหลเข้าสู่สมอง……
เขาชื่อซือเหวิน เป็นแฟนคนที่สองของเธอ
ซือเหวินเป็นหมอ อายุ 24 ปี ยังหนุ่ม หล่อเหลา และจบจากวิทยาลัยแพทย์เมืองหลวงสหพันธ์
ที่นี่คือวิทยาลัยแพทย์ที่ดีที่สุดในโลก มีชื่อเรื่องค่าเล่าเรียนแพงลิบลิ่ว เงื่อนไขการจบการศึกษาคือทุกวิชาต้องได้เกรดระดับเอ ได้ยินว่าในแต่ละปีมีคนเรียนไม่จบถึงหนึ่งในสาม
ในสภาพแวดล้อมที่「คนทั่วไปส่วนใหญ่ไม่มีปัญญาเรียนมหาวิทยาลัย」แบบนี้ แฟนคนที่สองของเธอเรียกได้ว่าได้รับการศึกษาชั้นยอด
เดิมที「แฟนชนชั้นสูง」เช่นนี้ไม่น่าจะมีวงสังคมทับซ้อนกับ「ร่างเดิม」เลย แต่「ร่างเดิม」เป็นคนชอบผู้ชายหน้าตาดี เห็นว่าเขาหล่อก็เลยตามตื๊อไม่เลิก
สุดท้ายก็ไล่ตาม「แฟนชนชั้นสูง」มาจนได้
ระหว่างคบกัน เธอยังหาโอกาสลองเชิงอยู่หลายครั้ง อยากจับเขาถอดเสื้อผ้าแล้วพาขึ้นเตียง
……
หลังตั้งสติได้ เธอก็มั่นใจว่าชายตรงหน้าไม่มีเจตนาร้ายต่อตน
เธอผ่อนลมหายใจเล็กน้อยแล้วอธิบาย
「อาจเป็นเพราะสองวันนี้เหนื่อยเกินไป พักสักหน่อยก็คงดีขึ้น」
แฟนคนที่สองไม่ได้สงสัยอะไรจริง ๆ เพียงแต่ดูเป็นห่วงอยู่บ้าง
「……ช่วงนี้มีลูกค้าสั่งงานเยอะเกินไปหรือเปล่า?」
เธอตอบอย่างไม่แสดงพิรุธ「ใช่」
「……ถ้าไม่ไหวก็หาผู้ช่วยสักคนไหม?」เขาว่า「คุณทำแบบร่างหลัก ส่วนงานประกอบอื่น ๆ ให้ผู้ช่วยจัดการ ไม่อย่างนั้นผมกลัวจริง ๆ ว่าร่างกายคุณจะทรุด」
「……?」
เธอตอบอย่างสงบ「ได้ ฉันจะค่อย ๆ เริ่มหา ขอบคุณที่แนะนำนะ」
ดูท่าในสายตาของแฟนคนที่สอง เธอมีสถานะเป็นนักออกแบบ
ถ้าอย่างนั้น โต๊ะทำงานที่กองอยู่ตรงมุมห้องนอนกับแบบร่างที่วางระเกะระกะบนโต๊ะก็มีคำอธิบายแล้ว
……ร่างเดิมนี่แสดงละครได้สมจริงทุกกระเบียดนิ้วจริง ๆ
เธอส่งแฟนคนที่สองกลับ ก่อนออกจากประตู เขาหันกลับมามองเธอ สีหน้าเหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็ลังเล
「มีอะไรหรือ?」เธอสังเกตเห็นได้ไวว่าอีกฝ่ายอยากพูดอะไรบางอย่าง
ซือเหวินเงียบไปนาน ก่อนจะเลือกถ้อยคำอย่างระมัดระวังแล้วถาม「หนี้ก้อนใหญ่กว่าหนึ่งล้านของคุณ ตอนนี้ใช้คืนไปถึงไหนแล้ว?」
「……?」
「ครั้งก่อนคุณบอกผมว่าดอกเบี้ยเงินกู้นอกระบบพอกพูนจนเป็นสิบเท่าของเงินต้นแล้ว คุณคิดจะย้ายไปอยู่เขตคนจนที่ค่าเช่าถูกกว่า… ตั้งใจจะทำจริง ๆ เหรอ?」
「……?」
ในใจเธอร้าวเป็นใยแมงมุม
หนี้ก้อนใหญ่กว่าหนึ่งล้าน?
เขตคนจนที่ค่าเช่าถูกกว่า?
เงินกู้นอกระบบที่ดอกเบี้ยพอกพูนเป็นสิบเท่าของเงินต้น?
ถ้าอย่างนั้น……
ฉันเป็นคนจนที่อาศัยอยู่ในโลกไฮเทค……แต่หนี้สินท่วมหัว แถมอาจถูกทวงหนี้จนกระโดดตึกได้ทุกเมื่ออย่างนั้นหรือ?
【ยินดีด้วย】
【ภารกิจหลักหนึ่ง: ทำความเข้าใจตัวเอง ความคืบหน้า 3/10】