ชั่วขณะนั้น เกอเวยยิ่งมองอนาคตของตัวเองในแง่ร้ายขึ้นไปอีกนิด
แต่ในสายตาซือเหวิน เธอเพียงนิ่งไปหนึ่งหรือสองวินาทีก่อนตอบว่า “ค่อย ๆ ใช้คืนก็ได้ ยังไงก็ต้องใช้หมดสักวัน”
ซือเหวินถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า “อย่าฝืนเข้มแข็งอยู่คนเดียวเลย ถ้าต้องการความช่วยเหลือก็บอกฉันนะ พยายามอย่าย้ายห้องเลย ความปลอดภัยในเขตคนจนไม่ค่อยดี ผู้หญิงอยู่คนเดียวอันตรายมาก”
“อืม ขอบคุณนะ”
*
ในที่สุดก็ส่งแฟนหนุ่มคนที่สองกลับไปได้ ที่บ้านจึงเหลือเธอเพียงคนเดียว
เธอทิ้งตัวลงบนเตียง เพิ่งได้ผ่อนคลายอย่างแท้จริงในตอนนี้เอง
เธอตั้งใจจะเรียบเรียงความทรงจำเกี่ยวกับแฟนหนุ่มคนที่หนึ่งและคนที่สองในหัวให้ดี เผื่อจะหาเบาะแสอะไรได้บ้าง
แต่พอล้มตัวลงบนเตียง เธอก็เริ่มง่วงขึ้นมา
เปลือกตาเปิด ๆ ปิด ๆ เปิด ๆ ปิด ๆ… อีกเดี๋ยวก็จะหลับแล้ว
ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือก็ดังติ๊งต่อง
เธอตื่นเต็มตาทันที สัญชาตญาณเอาตัวรอดอันแรงกล้าบังคับให้ต้องดูว่าใครกันแน่ที่ส่งข้อความมาหา
ต่อให้เป็นข้อความโฆษณา อย่างน้อยก็อาจใช้ตรวจสอบได้ว่าตัวตนเดิมเป็นคนชอบอะไรและมีรสนิยมแบบไหนในสายตาของข้อมูลขนาดใหญ่
เธอปลดล็อกโทรศัพท์
เป็นข้อความจาก “เอ็กซ์”
— คุณยังอยู่ที่โรงแรมย้อนยุคหรือเปล่า?
อีกฝ่ายถามมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
เธอตอบกลับอย่างระมัดระวัง
— ออกมาแล้ว มีอะไรเหรอ?
อีกฝ่ายส่งข้อความมาอีกประโยค
— บ้าเอ๊ย ภาพฝั่งฉันค้างอยู่ที่เพดานห้องมาตลอด คุณต้องลืมสร้อยคอไว้ที่โรงแรมแน่ ๆ!
เกอเวยใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะเข้าใจความหมายของอีกฝ่าย
เธอตระหนักขึ้นมาอย่างขนลุกว่า ระหว่างเธอกับ “เอ็กซ์” มีการเชื่อมต่อกล้องวงจรปิดอยู่ตลอด!
สร้อยคอของเธออาจเป็นอุปกรณ์ที่ติดตั้งกล้องไว้ หรือพูดให้ถูกก็คือ ตัวสร้อยอาจเป็นกล้องเสียเอง สวมไว้ที่หน้าอกเพื่อบันทึกทุกอย่างที่เธอเห็นได้ทุกที่ทุกเวลา ก่อนส่งภาพกลับไปยังฝั่ง “เอ็กซ์”
ก่อนอาบน้ำ ตัวตนเดิมตั้งใจถอดสร้อยคอออกไปวางไว้ที่อื่นอย่างเห็นได้ชัด
ส่วนตอนเกอเวยออกจากโรงแรม เธอรีบร้อนมาก ในหัวมีแต่เรื่องรับมือกับเจ้าหนุ่มคนนั้นที่สูง 182 เซนติเมตร จึงไม่ได้ตรวจดูให้ดีว่ามีอะไรตกค้างอยู่ในห้องหรือไม่…
หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นฉับพลัน!
แท้จริงแล้วเธอเป็นใครกันแน่?
แล้ว “เอ็กซ์” คนนั้นเป็นใครกันแน่?
ทั้งสองมีความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่?
เธอพยายามตอบกลับด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
— น่าจะลืมไว้ที่นั่น เดี๋ยวฉันจะกลับไปดู
หลังส่งข้อความ เธอก็นิ่งคิดอย่างใจเย็นอยู่ครู่หนึ่ง
เรื่องนี้มีความเป็นไปได้อยู่สองแบบ
แบบแรก เธออาจถูก “เอ็กซ์” ข่มขู่ จึงจำต้องทำตามที่เขาสั่ง การต้องสวมกล้องวงจรปิดติดตัวอยู่ตลอดอาจเป็นเรื่องจำใจของเธอ
อีกความเป็นไปได้คือ เธอกำลังร่วมมือกับ “เอ็กซ์” วางแผนทำอะไรบางอย่างด้วยกัน
ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ตอนนี้ต้องเอาสร้อยคอกลับมาก่อน
อย่างไรเสียเธอก็เป็นคนจนที่กำลังจะย้ายเข้าเขตคนจนแล้ว… ต่อให้เอาสร้อยไปขายต่อแลกเงินมาบ้างก็ดีเหมือนกัน
เธอโทรไปที่ “โรงแรมย้อนยุค” ทันที สายถูกโอนไปยังแผนกต้อนรับ
“…อืม ใช่ค่ะ คุณผู้หญิง… ได้ค่ะ พวกเรายังไม่ได้เข้าไปทำความสะอาดห้อง รอสักครู่นะคะ… ตอนนี้จะส่งคนไปตรวจดูให้ค่ะ…”
“…เป็นข่าวดีค่ะ เราพบสร้อยคอของคุณแล้ว ตอนนี้มีเจ้าหน้าที่ดูแลรักษาไว้ให้…”
เกอเวยพูดว่า “ขอบคุณค่ะ ฉันจะเข้าไปรับเดี๋ยวนี้”
เธอออกจากบ้านอีกครั้ง นั่งระบบขนส่งสาธารณะแบบลอยตัวไปถึง “โรงแรมย้อนยุค” จากนั้นก็รับสร้อยคอที่ลืมไว้บนโต๊ะข้างเตียงคืนมาได้อย่างราบรื่น โดยมีพนักงานต้อนรับคอยนำทาง
เมื่อได้สร้อยคอมาอยู่ในมือ เธอก็แสร้งสังเกตมันใต้แสงไฟอย่างสงบ
สิ่งที่ฝังอยู่บนสร้อยคือเครื่องประดับพลาสติกที่ “ดูคล้ายเพชรมาก แต่ราคาถูกกว่าเพชรแท้หลายเท่า”
คนทั่วไปอาจคิดว่าเธอซื้อสร้อยเพชรดี ๆ ไม่ไหว เลยซื้อของราคาถูกมาใส่แทน
มันเข้ากับตัวตน “สาวสระผม” และ “คนจน” ของเธอได้พอดี อีกทั้งยังซ่อนการมีอยู่ของกล้องรูเข็มได้อย่างแนบเนียน
เธอสวมสร้อยกลับคืน แล้วตอบข้อความ “เอ็กซ์” อย่างสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้
— ได้คืนมาแล้ว
ไม่นาน “เอ็กซ์” ก็ตอบกลับ
— ฝั่งฉันรู้แล้วว่าคุณได้คืนมา
— คราวหน้าระวังอย่าทำหายอีกล่ะ เจ้านี่ราคาแพงเอาเรื่อง
— วันที่ 25 เมษายน ตอนเข้าร่วมงานประมูล อย่าลืมสวมสร้อยเส้นนี้ไปด้วย
— อย่าหาว่าฉันจู้จี้เลย ฉันรู้สึกจริง ๆ ว่าช่วงนี้คุณขี้ลืมขึ้นเรื่อย ๆ แบตเตอรี่หมดเร็วเกินไปหรือเปล่า?
— คราวก่อนคุณบอกว่าจะเริ่มจากลูกชายเศรษฐีรุ่นสองของเครือฝาน ไม่ได้ลืมใช่ไหม?
เกอเวยวิเคราะห์ข้อความของ “เอ็กซ์” ทีละคำ แล้วค่อย ๆ กลั่นคำสำคัญในใจ
อีกหนึ่งสัปดาห์ เธอต้องไปเข้าร่วมงานประมูลงานหนึ่ง
และต้องพากล้องวงจรปิดขนาดจิ๋วไปด้วย
เธอรีบค้นข่าวของวันที่ 25 เมษายนด้วยโทรศัพท์ เพื่อดูว่าวันนั้นมีกิจกรรมสำคัญอะไรบ้าง
เป็นอย่างที่คิด ข่าวบางส่วนที่เกี่ยวข้องเด้งขึ้นมา
【เครือฮาเหมิงประกาศล้มละลาย!】
【ตึกสูงที่เคยรุ่งเรืองพังทลายลงในชั่วข้ามคืน!】
【วันที่ 25 เดือนนี้ เครือฮาเหมิงจะจัดงานประมูลชำระบัญชีครั้งแรก! ที่อยู่ ถนน xxx เลขที่ xxx…】
…น่าจะเป็นงานนี้แหละ
เธอตรวจดูรายละเอียดของงานประมูล ไม่นานก็เริ่มกลุ้มใจ
ไม่ใช่ใครก็เข้าไปในสถานที่แบบนี้ได้ ต้องมีบัตรเชิญจากคนในวงการเท่านั้น
คนจนที่กำลังจะย้ายไปอยู่เขตคนจนอย่างเธอ… จะไปตีสนิทกับคนชั้นสูงแบบนั้นได้ยังไง?
【ติ๊ง】
【เปิดใช้งานภารกิจรอง: หาทางเข้าไปในงานประมูล ความคืบหน้า 0/1】
เกอเวย: “…”
เธอเลือกยอมแพ้
แม้แต่คนท้องถิ่นยังทำไม่ได้ แล้วจะให้คนที่เพิ่งทะลุมิติมาโลกนี้ แถมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องไปตรวจประวัติหนี้ค้างชำระที่ไหนอย่างเธอทำ… นี่ไม่ยากเกินไปหน่อยหรือไง?
เธอตัดสินใจอยู่นิ่ง ๆ ไม่ติดต่อ “เอ็กซ์” ก่อนในตอนนี้
เธอต้องจัดการชีวิตปัจจุบันของตัวเองให้ชัดเจนก่อน
และเงื่อนไขแรกของการจัดการชีวิตให้ชัดเจนก็คือ…
ต้องรีบตัดความสัมพันธ์คลุมเครือกับผู้ชายทั้งหลายของ “ตัวตนเดิม” ให้ขาด
ไม่อย่างนั้น สักวันเธอต้องถูกจับได้แน่
เกอเวยเปิดแอปสังคมออนไลน์ของตัวเอง กำลังคิดว่าจะส่งข้อความเลิกกันให้ทุกคนพร้อมกันดีหรือไม่
พอดีกับที่มีข้อความใหม่ส่งเข้ามา
— พี่สาว พรุ่งนี้เย็นเราก็จะได้เจอกันแล้ว แค่คิดถึงตอนนี้ผมก็เริ่มคิดถึงพี่แล้ว
เกอเวย: …?
เธอทำหน้าเหมือน “คุณตาบนรถไฟใต้ดิน” จ้องดูน้องชายปริศนาคนนี้ที่มีชื่อกำกับว่า “สูง 179 ขึ้นไป + มือกลองวงดนตรี + ยังไม่เคยนอนด้วย + ติดหนึบเกินไป นอนด้วยแล้วค่อยเขี่ยทิ้ง”…