คนฉลาดไม่ถลำรัก เพราะฉันมีผู้ชายตั้งสามคน

ตอนที่ 4 แฟนหนุ่มคนที่สาม

5 นาที· 1.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ชั่วขณะนั้น เกอเวยยิ่งมองอนาคตของตัวเองในแง่ร้ายขึ้นไปอีกนิด

แต่ในสายตาซือเหวิน เธอเพียงนิ่งไปหนึ่งหรือสองวินาทีก่อนตอบว่า “ค่อย ๆ ใช้คืนก็ได้ ยังไงก็ต้องใช้หมดสักวัน”

ซือเหวินถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า “อย่าฝืนเข้มแข็งอยู่คนเดียวเลย ถ้าต้องการความช่วยเหลือก็บอกฉันนะ พยายามอย่าย้ายห้องเลย ความปลอดภัยในเขตคนจนไม่ค่อยดี ผู้หญิงอยู่คนเดียวอันตรายมาก”

“อืม ขอบคุณนะ”

*

ในที่สุดก็ส่งแฟนหนุ่มคนที่สองกลับไปได้ ที่บ้านจึงเหลือเธอเพียงคนเดียว

เธอทิ้งตัวลงบนเตียง เพิ่งได้ผ่อนคลายอย่างแท้จริงในตอนนี้เอง

เธอตั้งใจจะเรียบเรียงความทรงจำเกี่ยวกับแฟนหนุ่มคนที่หนึ่งและคนที่สองในหัวให้ดี เผื่อจะหาเบาะแสอะไรได้บ้าง

แต่พอล้มตัวลงบนเตียง เธอก็เริ่มง่วงขึ้นมา

เปลือกตาเปิด ๆ ปิด ๆ เปิด ๆ ปิด ๆ… อีกเดี๋ยวก็จะหลับแล้ว

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือก็ดังติ๊งต่อง

เธอตื่นเต็มตาทันที สัญชาตญาณเอาตัวรอดอันแรงกล้าบังคับให้ต้องดูว่าใครกันแน่ที่ส่งข้อความมาหา

ต่อให้เป็นข้อความโฆษณา อย่างน้อยก็อาจใช้ตรวจสอบได้ว่าตัวตนเดิมเป็นคนชอบอะไรและมีรสนิยมแบบไหนในสายตาของข้อมูลขนาดใหญ่

เธอปลดล็อกโทรศัพท์

เป็นข้อความจาก “เอ็กซ์”

— คุณยังอยู่ที่โรงแรมย้อนยุคหรือเปล่า?

อีกฝ่ายถามมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เธอตอบกลับอย่างระมัดระวัง

— ออกมาแล้ว มีอะไรเหรอ?

อีกฝ่ายส่งข้อความมาอีกประโยค

— บ้าเอ๊ย ภาพฝั่งฉันค้างอยู่ที่เพดานห้องมาตลอด คุณต้องลืมสร้อยคอไว้ที่โรงแรมแน่ ๆ!

เกอเวยใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะเข้าใจความหมายของอีกฝ่าย

เธอตระหนักขึ้นมาอย่างขนลุกว่า ระหว่างเธอกับ “เอ็กซ์” มีการเชื่อมต่อกล้องวงจรปิดอยู่ตลอด!

สร้อยคอของเธออาจเป็นอุปกรณ์ที่ติดตั้งกล้องไว้ หรือพูดให้ถูกก็คือ ตัวสร้อยอาจเป็นกล้องเสียเอง สวมไว้ที่หน้าอกเพื่อบันทึกทุกอย่างที่เธอเห็นได้ทุกที่ทุกเวลา ก่อนส่งภาพกลับไปยังฝั่ง “เอ็กซ์”

ก่อนอาบน้ำ ตัวตนเดิมตั้งใจถอดสร้อยคอออกไปวางไว้ที่อื่นอย่างเห็นได้ชัด

ส่วนตอนเกอเวยออกจากโรงแรม เธอรีบร้อนมาก ในหัวมีแต่เรื่องรับมือกับเจ้าหนุ่มคนนั้นที่สูง 182 เซนติเมตร จึงไม่ได้ตรวจดูให้ดีว่ามีอะไรตกค้างอยู่ในห้องหรือไม่…

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นฉับพลัน!

แท้จริงแล้วเธอเป็นใครกันแน่?

แล้ว “เอ็กซ์” คนนั้นเป็นใครกันแน่?

ทั้งสองมีความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่?

เธอพยายามตอบกลับด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

— น่าจะลืมไว้ที่นั่น เดี๋ยวฉันจะกลับไปดู

หลังส่งข้อความ เธอก็นิ่งคิดอย่างใจเย็นอยู่ครู่หนึ่ง

เรื่องนี้มีความเป็นไปได้อยู่สองแบบ

แบบแรก เธออาจถูก “เอ็กซ์” ข่มขู่ จึงจำต้องทำตามที่เขาสั่ง การต้องสวมกล้องวงจรปิดติดตัวอยู่ตลอดอาจเป็นเรื่องจำใจของเธอ

อีกความเป็นไปได้คือ เธอกำลังร่วมมือกับ “เอ็กซ์” วางแผนทำอะไรบางอย่างด้วยกัน

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ตอนนี้ต้องเอาสร้อยคอกลับมาก่อน

อย่างไรเสียเธอก็เป็นคนจนที่กำลังจะย้ายเข้าเขตคนจนแล้ว… ต่อให้เอาสร้อยไปขายต่อแลกเงินมาบ้างก็ดีเหมือนกัน

เธอโทรไปที่ “โรงแรมย้อนยุค” ทันที สายถูกโอนไปยังแผนกต้อนรับ

“…อืม ใช่ค่ะ คุณผู้หญิง… ได้ค่ะ พวกเรายังไม่ได้เข้าไปทำความสะอาดห้อง รอสักครู่นะคะ… ตอนนี้จะส่งคนไปตรวจดูให้ค่ะ…”

“…เป็นข่าวดีค่ะ เราพบสร้อยคอของคุณแล้ว ตอนนี้มีเจ้าหน้าที่ดูแลรักษาไว้ให้…”

เกอเวยพูดว่า “ขอบคุณค่ะ ฉันจะเข้าไปรับเดี๋ยวนี้”

เธอออกจากบ้านอีกครั้ง นั่งระบบขนส่งสาธารณะแบบลอยตัวไปถึง “โรงแรมย้อนยุค” จากนั้นก็รับสร้อยคอที่ลืมไว้บนโต๊ะข้างเตียงคืนมาได้อย่างราบรื่น โดยมีพนักงานต้อนรับคอยนำทาง

เมื่อได้สร้อยคอมาอยู่ในมือ เธอก็แสร้งสังเกตมันใต้แสงไฟอย่างสงบ

สิ่งที่ฝังอยู่บนสร้อยคือเครื่องประดับพลาสติกที่ “ดูคล้ายเพชรมาก แต่ราคาถูกกว่าเพชรแท้หลายเท่า”

คนทั่วไปอาจคิดว่าเธอซื้อสร้อยเพชรดี ๆ ไม่ไหว เลยซื้อของราคาถูกมาใส่แทน

มันเข้ากับตัวตน “สาวสระผม” และ “คนจน” ของเธอได้พอดี อีกทั้งยังซ่อนการมีอยู่ของกล้องรูเข็มได้อย่างแนบเนียน

เธอสวมสร้อยกลับคืน แล้วตอบข้อความ “เอ็กซ์” อย่างสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้

— ได้คืนมาแล้ว

ไม่นาน “เอ็กซ์” ก็ตอบกลับ

— ฝั่งฉันรู้แล้วว่าคุณได้คืนมา

— คราวหน้าระวังอย่าทำหายอีกล่ะ เจ้านี่ราคาแพงเอาเรื่อง

— วันที่ 25 เมษายน ตอนเข้าร่วมงานประมูล อย่าลืมสวมสร้อยเส้นนี้ไปด้วย

— อย่าหาว่าฉันจู้จี้เลย ฉันรู้สึกจริง ๆ ว่าช่วงนี้คุณขี้ลืมขึ้นเรื่อย ๆ แบตเตอรี่หมดเร็วเกินไปหรือเปล่า?

— คราวก่อนคุณบอกว่าจะเริ่มจากลูกชายเศรษฐีรุ่นสองของเครือฝาน ไม่ได้ลืมใช่ไหม?

เกอเวยวิเคราะห์ข้อความของ “เอ็กซ์” ทีละคำ แล้วค่อย ๆ กลั่นคำสำคัญในใจ

อีกหนึ่งสัปดาห์ เธอต้องไปเข้าร่วมงานประมูลงานหนึ่ง

และต้องพากล้องวงจรปิดขนาดจิ๋วไปด้วย

เธอรีบค้นข่าวของวันที่ 25 เมษายนด้วยโทรศัพท์ เพื่อดูว่าวันนั้นมีกิจกรรมสำคัญอะไรบ้าง

เป็นอย่างที่คิด ข่าวบางส่วนที่เกี่ยวข้องเด้งขึ้นมา

【เครือฮาเหมิงประกาศล้มละลาย!】

【ตึกสูงที่เคยรุ่งเรืองพังทลายลงในชั่วข้ามคืน!】

【วันที่ 25 เดือนนี้ เครือฮาเหมิงจะจัดงานประมูลชำระบัญชีครั้งแรก! ที่อยู่ ถนน xxx เลขที่ xxx…】

…น่าจะเป็นงานนี้แหละ

เธอตรวจดูรายละเอียดของงานประมูล ไม่นานก็เริ่มกลุ้มใจ

ไม่ใช่ใครก็เข้าไปในสถานที่แบบนี้ได้ ต้องมีบัตรเชิญจากคนในวงการเท่านั้น

คนจนที่กำลังจะย้ายไปอยู่เขตคนจนอย่างเธอ… จะไปตีสนิทกับคนชั้นสูงแบบนั้นได้ยังไง?

【ติ๊ง】

【เปิดใช้งานภารกิจรอง: หาทางเข้าไปในงานประมูล ความคืบหน้า 0/1】

เกอเวย: “…”

เธอเลือกยอมแพ้

แม้แต่คนท้องถิ่นยังทำไม่ได้ แล้วจะให้คนที่เพิ่งทะลุมิติมาโลกนี้ แถมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องไปตรวจประวัติหนี้ค้างชำระที่ไหนอย่างเธอทำ… นี่ไม่ยากเกินไปหน่อยหรือไง?

เธอตัดสินใจอยู่นิ่ง ๆ ไม่ติดต่อ “เอ็กซ์” ก่อนในตอนนี้

เธอต้องจัดการชีวิตปัจจุบันของตัวเองให้ชัดเจนก่อน

และเงื่อนไขแรกของการจัดการชีวิตให้ชัดเจนก็คือ…

ต้องรีบตัดความสัมพันธ์คลุมเครือกับผู้ชายทั้งหลายของ “ตัวตนเดิม” ให้ขาด

ไม่อย่างนั้น สักวันเธอต้องถูกจับได้แน่

เกอเวยเปิดแอปสังคมออนไลน์ของตัวเอง กำลังคิดว่าจะส่งข้อความเลิกกันให้ทุกคนพร้อมกันดีหรือไม่

พอดีกับที่มีข้อความใหม่ส่งเข้ามา

— พี่สาว พรุ่งนี้เย็นเราก็จะได้เจอกันแล้ว แค่คิดถึงตอนนี้ผมก็เริ่มคิดถึงพี่แล้ว

เกอเวย: …?

เธอทำหน้าเหมือน “คุณตาบนรถไฟใต้ดิน” จ้องดูน้องชายปริศนาคนนี้ที่มีชื่อกำกับว่า “สูง 179 ขึ้นไป + มือกลองวงดนตรี + ยังไม่เคยนอนด้วย + ติดหนึบเกินไป นอนด้วยแล้วค่อยเขี่ยทิ้ง”…

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป