ตอนนั้น เฉินเจี๋ยเพิ่งมาอยู่ที่สถานสงเคราะห์ได้ไม่นาน วันหนึ่งเขาเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังรังแกเด็กผอมแห้งอยู่ในตรอก แบบนี้จะทนได้ยังไง?
เฉินเจี๋ยไม่สนด้วยซ้ำว่าฝ่ายตรงข้ามมีคนมากกว่า เขาพุ่งเข้าไปผลักคนพวกนั้นออก แล้วใช้ร่างกายบังเด็กคนนั้นไว้ คอยต่อสู้พลางถอยไปด้วย กว่าจะช่วยอีกฝ่ายออกมาได้ แม้จะหนีออกมาแล้ว แต่ทั้งคู่ก็หน้าบวมเขียวช้ำไปหมด ภายหลังเฉินเจี๋ยถึงได้รู้ว่าเด็กคนนั้นก็อยู่สถานสงเคราะห์เหมือนกัน
อาจเพราะต่างก็เผชิญชะตาเดียวกัน ทั้งสองจึงใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาตลอดจนถึงตอนนี้ สนิทกันยิ่งกว่าพี่น้องแท้ ๆ
«พี่เฉิน!»
เฉินเจี๋ยกำลังเดินไปทางประตูโรงเรียน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงใครบางคนเรียกจากด้านหลัง เสียงนี้เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ขณะหันกลับไปได้เพียงครึ่งตัว
คนด้านหลังก็โผเข้ากอดเขา ใบหน้าสะอาดสะอ้านพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า
เฉินเจี๋ยยิ้มตอบ «หยุนอี้»
เย่หยุนอี้ไม่รอให้เฉินเจี๋ยเอ่ยปาก ก็พูดอย่างตื่นเต้น «พี่เฉิน พี่ได้โควตารับตรงเข้ามหาวิทยาลัยสหพันธ์แล้วเหรอ?»
เฉินเจี๋ยพยักหน้ารับเบา ๆ เป็นการยืนยันเรื่องนี้
เมื่อรู้ว่าเป็นเรื่องจริง เย่หยุนอี้ก็ยิ้มกว้าง «ถ้าผมผ่านการคัดเลือกนักแสดงได้ ต่อไปก็จะไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยสหพันธ์ เราจะได้อยู่ด้วยกันอีก»
เขาไม่ได้พูดเกินจริงเลย ด้วยหน้าตาที่ไร้ที่ติ ราวกับงานศิลป์ชิ้นหนึ่งที่สวรรค์ประทานมาให้ เขาจึงสร้างเส้นทางความงามแบบใหม่ขึ้นมาได้