จากนั้น ชายชราก็ถามขึ้นท่ามกลางสายตาฉงนของเฉินเจี๋ยว่า “บรรลุนิติภาวะหรือยัง?”
“ปีนี้อายุ 18 ครับ”
ชายชราถึงได้วางใจ ยื่นบุหรี่ให้เขา เฉินเจี๋ยไม่ได้รับมาทันที แต่จ้องมองมันอย่างครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรับบุหรี่มวนที่เป็นเสมือนยาชั้นดีของผู้ใหญ่ไป จากนั้นเขาก็ทำตามอย่างผู้ใหญ่ จุดบุหรี่ด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ แล้วลองสูดเข้าไปเบา ๆ...
“แค่ก! แค่ก! แค่ก!”
เฉินเจี๋ยที่ไม่เคยแตะบุหรี่มาก่อน ไออย่างหนัก
“ของแบบนี้อย่าไปยุ่งกับมันมากจะดีกว่า” ชายชราพูดอยู่ข้าง ๆ
สายลมพัดผ่านผมหน้าม้าที่ปรกหน้าผาก ประกายไฟบนก้นบุหรี่วูบวาบเป็นระยะ เฉินเจี๋ยได้แต่นิ่งเงียบ
ชายชราเห็นท่าทางนั้นจึงถามว่า “มีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่า?”
เฉินเจี๋ยไม่ได้ตอบ หรือพูดให้ถูกคือเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะตอบอย่างไร
“แค่ก! แค่ก! แค่ก!” เสียงไออย่างหนักดังขึ้นอีกระลอก
เขาไม่รู้จะตอบอย่างไร จึงทำตามอย่างผู้ใหญ่ สูดบุหรี่เข้าไปเต็มแรง ผลลัพธ์ย่อมเห็นได้ชัด เขายังปรับตัวไม่ได้ หลังจากฝืนประคองตัวให้หายใจคล่องขึ้น เฉินเจี๋ยก็ทำได้เพียงตอบว่า “เรื่องเล็กน้อยครับ...”
เห็นว่าเขาไม่ยอมพูด ชายชราก็ไม่ถามต่อ ทุกคนต่างมีความลับในใจ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นเด็กอายุ 8 ขวบที่พ่อแม่เสียชีวิตทั้งคู่
สุดท้าย เฉินเจี๋ยทิ้งบุหรี่ที่ยังเหลืออีกเกือบครึ่งมวนลงกับพื้น แล้วใช้เท้าเหยียบดับ ก่อนเตรียมตัวจากไป
“ผมไปก่อนนะครับลุง”
“อืม ได้ แล้วเจอกัน”
เฉินเจี๋ยก้มหน้าฝ่าสายลมเดินต่อไป พลางพึมพำด้วยเสียงที่มีเพียงตัวเองได้ยินว่า “หวังว่าจะได้เจอกันอีก...”