ผู้อาวุโสเฉินมองดวงตาแน่วแน่ของจางหมิง และแขนทั้งข้างที่เกร็งกำเก้าอี้จนเส้นเลือดปูดโปนภายใต้แรงกดดัน เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงรำลึกถึงอดีตว่า
“บางครั้ง ความยึดติดมากเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี”
“ดีหรือไม่ดี ต้องลองก่อนถึงจะรู้ไม่ใช่เหรอครับ?”
ผู้อาวุโสเฉินชะงักไป ก่อนจะหัวเราะออกมาในที่สุด “ไอ้หนูนี่ดูจะคล้ายฉันตอนหนุ่ม ๆ อยู่ไม่น้อย”
เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดต่อ “ไม่ต้องห่วง แผนก็คือแผน การสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็คือการสอบเข้ามหาวิทยาลัย มาตรฐานของแผนกับมาตรฐานของการสอบแยกจากกัน ถ้าความยุติธรรมของสหพันธรัฐต้องให้ผู้พันอย่างนายเป็นห่วง งั้นสหพันธรัฐก็คงพังไปแล้ว”
จากนั้นผู้อาวุโสเฉินก็ลุกขึ้น ร่างวูบหายไปจากจุดเดิมในพริบตา แรงกดดันชวนหายใจไม่ออกก็สลายตามไป เหลือเพียงหวังหมิงกับจางหมิงที่ยังนั่งอยู่ตรงนั้น
หวังหมิงได้สติก่อน เขาเอ่ยขึ้นว่า “ยินดีด้วยนะ น้องจาง ผู้พัน!”
คราวนี้จางหมิงถึงได้สติกลับมา “ขอบคุณที่ช่วยสนับสนุนนะครับ พี่หวัง”
หวังหมิงโบกมือ “นี่เป็นผลจากการยืนหยัดในความยุติธรรมของนายเอง ฉันไม่ได้ช่วยอะไรสักเท่าไร”
จางหมิงกลับปฏิเสธคำพูดของเขา “ผมรู้ตัวดีครับ” คำพูดที่หวังหมิงเอ่ยเมื่อครู่นี้ เขาจดจำไว้ทั้งหมด
“ฮ่า ๆ ไอ้หนูนี่ แต่เรื่องวันนี้เก็บให้มิดเลยนะ” ในที่สุดหวังหมิงก็เลิกปฏิเสธ ถือว่ารับน้ำใจครั้งนี้ไว้
“ผมจะจำไว้ครับ”
……
โลกเสมือนของการสอบเข้ามหาวิทยาลัย
เฉินเจี๋ยมองอสรพิษเกล็ดหมึกที่ค่อย ๆ หดหัวกลับไป แต่ในใจไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย