นกยักษ์เพิ่งบินมาถึงกลางทะเลสาบ ผิวน้ำเบื้องล่างก็พลันปั่นป่วนขึ้นมาโดยไร้สัญญาณเตือน
วินาทีถัดมา งูดำขนาดมหึมาตัวหนึ่งพุ่งทะลุน้ำขึ้นมา เพียงดวงตาสีดำคู่นั้นก็ใหญ่พอ ๆ กับเหยี่ยวตัวหนึ่งแล้ว ลำตัวยาวอย่างน้อย 100 เมตร
เหยี่ยววิญญาณปีกครามที่อยู่ขั้นเฉินสูงสุดถูกกลืนลงท้องในคำเดียว
เรื่องนี้ยังพอทำใจยอมรับได้ แต่สิ่งที่ทำให้เฉินเจี๋ยตกตะลึงที่สุดคือ มีตัวอักษรเสมือนสีแดงสดสะดุดตาลอยอยู่เหนือหัวงูดำ
“อสรพิษเกล็ดหมึก—ขั้นหลิงคง พีถาน”
“ล้อกันเล่นหรือไง? ขั้นหลิงคง พีถาน!”
ตามที่กำหนดไว้ ผู้เข้าสอบมีระดับสูงสุดเพียงขั้นจีเท่านั้น!
งูตรงหน้าสูงกว่าผู้เข้าสอบถึงสามขอบเขตใหญ่!
ทันทีที่เห็นตัวอักษรสีแดงสด เฉินเจี๋ยก็หันหลังวิ่งหนีโดยไม่ลังเล พร้อมเปิดแผงเสมือนเพื่อตรวจดู《เสียงคำรามมังกรจำแลง》
“วิชาปราณที่แผงให้มาเมื่อกี้ต้องเป็นกุญแจสำคัญของช่วงที่สามแน่ วิธีเอาชีวิตรอดต้องซ่อนอยู่ในวิชานี้” เฉินเจี๋ยคิดในใจ
เมื่อเขากดคำว่า “เปิด” ก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า อักษรโบราณที่ผ่านกาลเวลามานับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นในสมองอย่างน่าพิศวง
“ในยุคโบราณ เผ่ามังกรรุ่งเรืองถึงขีดสุด ปกครองหมื่นเผ่า สะเทือนทั่วจักรวาล หลังเสียงคำรามของมังกร สิ่งมีชีวิตทั้งปวงล้วนเงียบงัน ดังนั้นข้าจึงอาศัยร่างมนุษย์ของเผ่าพันธุ์เรา เลียนเสียงคำรามมังกร เพื่อข่มขวัญสัตว์ร้ายนับหมื่น...”
วิชานี้ต่างจากวิชาปราณสมัยใหม่ที่เฉินเจี๋ยเคยเรียนมาอย่างสิ้นเชิง มันไม่ได้เข้าใจง่าย กลับเก่าแก่และลึกซึ้งจนยากจะหยั่งถึง