ย้อนคืนยุคแปดศูนย์ รับสามีชนบทกับลูกกลับเมือง

ตอนที่ 2 กิจกรรมยามค่ำคืน

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลังจากทุกคนกลับไป เสิ่นเหวินซิ่วก็รีบเข้ามาหา

“พี่สะใภ้ พี่เก่งมากเลย พี่คิดได้ยังไงว่าจะขู่ลุงใหญ่?” เธอตกใจแทบตายอยู่แล้ว

กู้เจินเก็บเงินใส่กระเป๋า

ตอนนี้เธอเหมือนแตงแก่ทาสีเขียว ภายนอกดูอายุยี่สิบกว่า แต่ภายในกลับเป็นคนแก่ที่มีอายุร่วมร้อยปี

ชาติก่อนเธอเอาแต่พยายามพิสูจน์ตัวเอง และสาบานว่าจะต้องกลับมาให้ได้

แต่พวกเขาก็ยังตามรังควานไม่เลิก

จุดประสงค์ของลุงใหญ่ตระกูลเสิ่นคือทำให้เธอสละสิทธิ์เข้ามหาวิทยาลัย ส่วนคนอื่น ๆ ก็ดูแคลนที่บ้านรองตระกูลเสิ่นรุ่งเรืองขึ้นมา

ชาติก่อนเธอใส่ใจสายตาคนอื่นมากเกินไป

ถ้าคนในครอบครัวไว้ใจกัน ก็คงไม่ปล่อยให้คนอื่นฉวยโอกาสได้

เธอมองมีดที่ตกอยู่บนพื้น เธอเกิดใหม่เมื่อคืน ตอนนั้นสมองยังมึนงง มีเสียงหนึ่งบอกให้เธอไปที่ทำการหมู่บ้าน วันนี้พอไปถึงจึงพบว่าจดหมายตอบรับมาถึงนานแล้ว แต่ถูกบ้านใหญ่ตระกูลเสิ่นยึดไว้

ชาติก่อนกว่าจะพบจดหมายตอบรับก็อีก 5 วันให้หลัง—

“เสี่ยวเป่าอยู่ไหน?” กู้เจินกวาดตามองรอบ ๆ แต่ไม่เห็นลูกชาย

เสิ่นเหวินซิ่วตบหน้าผากตัวเอง “ลุงใหญ่โมโหโกรธา พี่ก็เจ็บหัว ฉันเลยให้เสี่ยวเป่าไปตามหนิวซาน ให้เขาเข้าเมืองไปเรียกพี่ชายมา” พูดจบเธอก็ก้มหน้าลง

เสิ่นเหวินหลี่พักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลประจำอำเภอ เรื่องจุกจิกทั่วไปไม่ควรไปรบกวนเขา

เธอเสียแม่ไปตอนอายุ 16 แม่เพิ่งเสียได้ 7 วัน แม่เลี้ยงก็เข้าบ้านมาแล้ว แม่เลี้ยงมีวิธีการเหนือชั้น ใช้เวลาไม่ถึง 2 เดือนก็บีบให้เธอแทบไม่มีที่ยืน

กู้เจินจึงลงชนบทเพื่อหาทางเอาตัวรอด

ต่อมาเธอถูกอันธพาลรังแก จึงแต่งงานกับเสิ่นเหวินหลี่ ชายที่มีอนาคตที่สุดในหมู่บ้าน ทั้งคู่แทบไม่ได้อยู่ด้วยกัน คล้ายกับชีวิตแต่งงานที่ผู้ใหญ่จัดแจงให้คนรุ่นก่อนซึ่งลูก ๆ ในชาติก่อนของเธอเคยพูดถึง

ทั้งสองต่างให้เกียรติกันเสมอมา

เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน “เธอทำถูกแล้ว พี่ชายเธอก็ควรรู้เรื่องที่บ้านเหมือนกัน”

ชาติก่อนเธอกลัวว่าจะกระทบกระเทือนใจเสิ่นเหวินหลี่ จึงไม่กล้าบอกเขามาตลอด แต่ลุงใหญ่ตระกูลเสิ่นกลับจงใจพูดจาร้ายกาจยั่วยุเสิ่นเหวินหลี่ จนทำให้เขาหมดสติเป็นครั้งที่สอง

หลังจากฟื้นขึ้นมา เขาถึงได้รู้จากปากคนอื่นว่าเธอถูกคนในหมู่บ้านกลั่นแกล้ง จึงฝืนลากขาที่พิการไปแย่งจดหมายตอบรับกับหนังสือแนะนำตัวกลับมาให้เธอ

ชาตินี้แม้จะไม่ได้หวังให้ความรักระหว่างสามีภรรยาลึกซึ้งมากมาย แต่เพื่อให้ลูกมีครอบครัวที่สมบูรณ์ อย่างน้อยพวกเธอก็ต้องไม่หันหลังให้กัน

เสี่ยวเป่ากลับมาตอนฟ้าใกล้มืด ด้านหลังยังมีชายคนหนึ่งเดินกะเผลกตามมาด้วย

พอกู้เจินเห็นลูกชายก็ชะงักไปทันที

ในความฝัน เธอวนเวียนพบเจอเขานับร้อยครั้ง ทุกครั้งที่สัมผัสร่างเล็ก ๆ นั้น เขาก็ลอยหายไปดุจควัน เธอสับสนชั่วขณะจนแยกไม่ออกว่านี่คือความจริงหรือความฝัน ก่อนจะเดินโซเซเข้าไปหาร่างเล็ก ๆ นั้น จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น น้ำตาก็ไหลพรั่งพรู

ราวกับเธอต้องการร้องไห้ระบายความคับข้องใจทั้งหมดออกมา ไหล่สั่นเทา เป็นภาพที่คนตระกูลเสิ่นไม่เคยเห็นมาก่อน

เสี่ยวเป่าถูกแม่กอดไว้ในอ้อมแขนอย่างงุนงง แม้ไม่รู้ว่าแม่เป็นอะไร แต่เขาก็เลียนแบบท่าทางที่คุณย่าใช้ปลอบแม่ กอดแม่ไว้แล้วพูดปลอบเสียงเบา “แม่ไม่ร้องนะ เสี่ยวเป่าอยู่นี่แล้ว แม่ไม่ร้องนะ”

กู้เจินร้องไห้เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ

คนตระกูลเสิ่นต่างพากันชะงักงัน

พวกเขาไม่รู้ว่ากู้เจินกำลังคิดอะไรอยู่ จึงนึกว่าเธอแค่รู้สึกน้อยใจ

เป็นสาวเมืองดี ๆ แท้ ๆ แต่ต้องมาดูแลคนพิการ ทั้งสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้วยังถูกกลั่นแกล้ง เป็นใครก็ต้องรู้สึกแย่

เฉิงหลานฮวารู้สึกผิดขึ้นมาในใจ ครอบครัวของพวกเธอทำให้กู้เจินต้องลำบาก

เสิ่นเหวินหลี่จ้องมองแม่ลูก รู้ตัวอีกทีก็กำหมัดแน่น

คนทั้งครอบครัวยืนอยู่ในลานบ้านเช่นนั้น

กู้เจินสงบอารมณ์ลงแล้ว แต่ยังกอดเสี่ยวเป่าไว้ไม่ยอมปล่อย น้ำมูกน้ำตาเลอะเต็มหน้า พอเห็นเสื้อบนไหล่ลูกเปียกชุ่ม เธอถึงนึกได้ว่าอาจทำให้ลูกตกใจ จึงรีบหยุดร้องไห้

การได้สิ่งที่สูญเสียไปกลับคืนมา นับเป็นความสุขยิ่งใหญ่ในชีวิต

“แม่ดูน่าเกลียดมากไหม?”

เสี่ยวเป่าไม่เพียงไม่กลัว แต่ยังกอดแม่แน่นขึ้น “ไม่เลย แม่เป็นคนสวยที่สุดในโลก” เขาชอบแม่แบบนี้ เมื่อก่อนคุณย่าชอบบอกว่าแม่ไม่ร้องไห้ไม่โวยวาย กลัวว่าแม่จะเก็บกดจนไม่สบายใจ

กู้เจินถูกเสียงอ้อแอ้ของลูกชายทำให้หัวเราะออกมา

“แม่ พ่อก็กลับมาแล้วเหรอ?” กู้เจินจูงมือเสี่ยวเป่ากำลังจะเข้าไปข้างใน พอหันกลับมาก็เห็นชายคนนั้นยืนอยู่ตรงประตู

เธอมองชายตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง เขาผอมลงมาก แนวกรามคมกริบ แววตาลุ่มลึก เสื้อผ้าเปื้อนดิน ผมยุ่งเหยิง รองเท้ายังเปื้อนเลือด เห็นได้ชัดว่ารีบร้อนเดินทางกลับมาจนหกล้ม

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังเป็นคนที่สะดุดตา

เธอมีชีวิตมานานหลายปี พบเจอผู้คนมานับไม่ถ้วน แต่ใบหน้าของเสิ่นเหวินหลี่กลับสลักอยู่ในความทรงจำของเธอเสมอ

“ฉัน—”

เธอยังไม่ทันเอ่ยปาก เสิ่นเหวินหลี่ก็เดินกะเผลกเข้ามา ยื่นเอกสารให้เธอแล้วพูดว่า “นี่คือหนังสือแนะนำตัวกับจดหมายตอบรับ แล้วก็ตั๋วรถไฟไปเมืองหลวง พรุ่งนี้บ่าย 3 โมง”

กู้เจินชะงักอย่างงุนงง

ลุงใหญ่ตระกูลเสิ่นจับตาเธออยู่ รีบไปลงทะเบียนให้เร็วที่สุดถึงจะเป็นทางเลือกที่ถูกต้อง

“จนถึงสิ้นเดือนหน้า มีรถตรงเที่ยวนี้เที่ยวเดียว” เสิ่นเหวินหลี่อธิบาย

อำเภอชิงเหออยู่ห่างจากเมืองหลวงมาก มีรถตรงแค่เที่ยวเดียวคือช่วงสิ้นเดือนของทุกเดือน เวลาอื่นต้องเปลี่ยนขบวน ใช้เวลานาน กว่าจะถึงเมืองหลวงก็ต้องใช้เวลาร่วมเดือน

กู้เจินฟังคำอธิบายของเขาจบก็ไม่ได้คิดอะไรต่อ

เสิ่นเหวินหลี่เป็นคนแบบนี้มาตลอด

ทำมากพูดน้อย

“ได้”

พูดจบ เธอก็รู้สึกเหมือนยังมีบางอย่างขาดไป จึงรีบเรียกเสิ่นเหวินหลี่ที่กำลังจะเดินจากไป “เสิ่นเหวินหลี่ ฉันไม่ได้คิดจะทิ้งสามีกับลูก ความฝันของฉันคือการเรียนมหาวิทยาลัย ในเมืองหลวงมีของที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉัน

ฉันต้องกลับไปแน่นอน”

“แต่คุณไม่ต้องห่วง เสี่ยวเป่าเป็นลูกของฉัน ฉันไม่มีวันทิ้งเขา”

ชาติก่อนทั้งสองไม่สื่อสารกัน จึงเปิดโอกาสให้คนอื่นฉวยประโยชน์

กู้เจินมองเขาอย่างจริงจัง แล้วย้ำอีกครั้ง “ฉันจะไม่ทิ้งคุณเหมือนกัน”

เสิ่นเหวินหลี่ชะงักฝีเท้า แผ่นหลังแข็งเกร็งขึ้นเพียงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

“รู้แล้ว”

พูดจบ เขาก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปในห้อง

คนอื่น ๆ ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติ สามีภรรยาคู่นี้สุภาพต่อกันเสมอ จึงไม่มีใครรู้สึกว่ามีอะไรแปลกไป

กู้เจินกอดลูกชายคลอเคลียอยู่นาน จนถึงเวลาเข้านอน สายตายังอาลัยอาวรณ์ เธอหอมแก้มเล็ก ๆ อีกครั้งก่อนจะล้มตัวลงนอน

ลมหายใจสงบนิ่งดังขึ้น แสงจันทร์สาดส่องทั่วผืนดิน

เมื่อเห็นว่าได้เวลาแล้ว กู้เจินก็ลุกจากเตียงอย่างเงียบเชียบ

หมู่บ้านตระกูลเสิ่นมีอีกชื่อว่าคอมมูนตระกูลเสิ่น เป็นหมู่บ้านรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าทอดยาวจากตะวันออกไปตะวันตก หลังจากบ้านรองตระกูลเสิ่นแยกครอบครัวออกมาแล้ว ก็อยู่ตรงกลางหมู่บ้าน

กู้เจินออกจากบ้านตระกูลเสิ่น เดินฝ่าแสงจันทร์สีขาวไปทางตะวันออกของหมู่บ้าน เมื่อเห็นบ้านเก่าหลังหนึ่ง เธอก็หยุดฝีเท้า

บ้านที่ทรุดโทรมมีขื่อโผล่พ้นหลังคาอยู่สองสามท่อน วัชพืชในลานสูงท่วมหัวคน

กู้เจินย่องเข้าไปแนบกำแพงผุพัง ก่อนจะได้ยินเสียงงึมงำดังมาจากข้างใน

เธอขยับเข้าไปใกล้ แล้วแนบตัวกับหน้าต่าง

“ตาแก่เอ๊ย เบา ๆ หน่อย”

ชายคนนั้นไม่พูดอะไร กลับส่งเสียงดังขึ้นกว่าเดิม

เสียงหัวเราะคิกคักของผู้หญิงกับเสียงกระวนกระวายของผู้ชายดังขึ้น

คนข้างในก็คือลุงใหญ่ตระกูลเสิ่น

เธอยืนแอบฟังอยู่ข้างกำแพงนานพอสมควร ใบหน้าแดงก่ำ แม้ร่างกายจะอายุยี่สิบกว่า แต่ข้างในเธอก็เป็นหญิงชรา แถมยังไม่ได้ร่วมหลับนอนกับใครมาหลายสิบปีแล้ว

กะว่าพวกเขาคงใกล้ถึงจุดสุดยอดแล้ว

กู้เจินขนฟืนมากองไว้ตรงประตู จนกองสูงเกือบเท่าภูเขาลูกเล็ก ๆ ถึงหยุดมือ ท่อนไม้หนาแน่นกับฟางข้าวสาลีลุกไหม้ จากไฟริบหรี่ไม่กี่จุดกลายเป็นเปลวเพลิงโหมสูงเสียดฟ้า

“ไฟไหม้แล้ว ไฟไหม้!”

ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้น ผู้คนจำนวนมากกรูกันออกมา มุ่งหน้าไปทางตะวันออกของหมู่บ้าน คนบ้านรองตระกูลเสิ่นก็ออกมาด้วยและกำลังเดินไปทางนั้น พวกเขาเดินสวนกับกู้เจินพอดี “อาจิน ทำไมหูแดงขนาดนั้น?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป