ย้อนคืนยุคแปดศูนย์ รับสามีชนบทกับลูกกลับเมือง

ตอนที่ 3 คงไม่เกลียดพวกเขาแล้วใช่ไหม

8 นาที· 1.9K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

กู้เจินยิ้มพลางหาวหวอด «ฉันจะไปห้องน้ำ พอดีได้ยินว่ามีไฟไหม้ เลยว่าจะไปหยิบเสื้อผ้าสักตัวแล้วออกไปดู»

พอคนตระกูลเสิ่นได้ยินก็ไม่ได้สงสัยอะไร เพียงกำชับให้เธอไปสวมเสื้อผ้าก่อน แล้วรีบออกไปดับไฟ

ลมหนาวพัดปะทะร่าง แม้จะเป็นเดือนมิถุนายน แต่อากาศก็ยังเย็นอยู่บ้าง เธอสั่นน้อย ๆ อย่างไม่รู้ตัว ก่อนเสื้อคลุมสีดำตัวหนึ่งจะคลุมลงบนร่าง พร้อมไออุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่

เธอเงยหน้าขึ้นทันควัน แล้วสบเข้ากับดวงตาสีดำคู่หนึ่ง

«ฉันเป็นคนจุดไฟเอง» เธอพูดตรง ๆ อย่างไม่ปิดบัง

คำพูดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากของเสิ่นเหวินหลี่พลันถูกกลืนกลับลงไป

ไม่คิดเลยว่าเธอจะซื่อตรงขนาดนี้

เขาส่งเสียง «อืม» ออกมาจากลำคอ

จากนั้นก็เอื้อมมือมาจับมือกู้เจินอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วพาเธอเข้าไปในห้อง

กู้เจินงุนงงอยู่บ้าง เมื่อก่อนเสิ่นเหวินหลี่แม้จะเป็นคนพูดน้อย แต่ก็ยังถามคำตอบคำ แล้วคำว่าอืมเมื่อกี้หมายความว่ายังไงกัน? ทว่ามือเธอกลับสะบัดออกไปเร็วกว่าความคิด พอรู้ตัวอีกที เสิ่นเหวินหลี่ก็กำลังจ้องปลายนิ้วของเธออยู่—

กู้เจินเพิ่งรู้ตัวว่าอยากจับมือเขาอีกครั้ง แต่เขากลับชักมือหนีไปโดยไม่รู้ตัว

กู้เจิน...

ชาติก่อนเธอตามลุงกลับไปเมืองท่า ลุงกับป้าต่างก็สูญเสียลูกไปตั้งแต่ยังเล็ก เธอจึงเป็นทายาทเพียงคนเดียว เวลาส่วนใหญ่ทุ่มเทให้กับงาน ตลอดชีวิตมีผู้ชายเพียงคนเดียวคือเสิ่นเหวินหลี่

นิสัยที่ติดตัวมาหลายสิบปี ทำให้เธอเผลอทำเช่นนี้โดยไม่รู้ตัวเวลาสัมผัสกับผู้ชาย

แต่ตอนนี้เสิ่นเหวินหลี่เป็นสามีของเธอ เขาเป็นคนดี แม้ความรู้สึกระหว่างทั้งคู่จะไม่ได้ลึกซึ้งถึงขั้นนั้น แต่ก็มีลูกด้วยกันคนหนึ่ง หากไม่มีอะไรผิดพลาด ต่อไปเขาก็จะเป็นคนที่อยู่เคียงข้างเธอ

การกระทำแบบนี้ช่างทำร้ายจิตใจเกินไป ยิ่งเสิ่นเหวินหลี่เป็นคนป่วย ความพิการทางร่างกายทำให้จิตใจของเขายิ่งอ่อนไหวกว่าใคร เธอเพิ่งจะอ้าปากคิดอธิบาย...

«เสิ่น—»

เสิ่นเหวินหลี่หลุบตาลงอย่างเจ็บปวด ปลายนิ้วงองุ้ม ก่อนจะเดินเงียบ ๆ เข้าไปด้านใน

ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังอ้างว้างให้กู้เจินมองตาม

กู้เจินอยากอธิบายว่าเธอแค่รู้สึกไม่คุ้นเคย ไม่ได้รังเกียจเขา

หมอบอกว่าคนที่บาดเจ็บมักมีสภาพจิตใจเปราะบางกว่าคนทั่วไป

เธอยังไม่ทันอธิบาย เสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดก็ดังมาจากข้างนอก

ดวงตากู้เจินเป็นประกาย เธอยื่นมือไปตบไหล่เสิ่นเหวินหลี่ ปลายนิ้วเย็น ๆ สัมผัสเข้ากับผิวกายร้อนผ่าวของเขา คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ก่อนเสียงตื่นเต้นของกู้เจินจะดังขึ้น «ไปดูเรื่องสนุกกัน»

เสิ่นเหวินหลี่ยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกเธอจูงมือแน่นแล้วลากออกไปข้างนอก

ด้านนอกเต็มไปด้วยเสียงเอะอะโวยวาย เสิ่นเหวินหลี่เดินตามหลังภรรยา สายตาจับจ้องมือที่ถูกเธอกุมแน่น ไม่รู้ว่าเธอตื่นเต้นเกินไปหรือไม่ทันสังเกต มือที่เมื่อครู่เพิ่งถูกปัดออก ตอนนี้กลับถูกเธอกุมไว้อย่างแน่นหนา

ถึงขั้นมีรอยแดงขึ้นมา

...

เสียงร้องคร่ำครวญของผู้หญิงกับเสียงตะโกนของผู้ชายดังระงม

กู้เจินยืนอยู่หน้าบ้าน มองฉากชวนตื่นเต้นตรงหน้า ลุงใหญ่เสิ่นกำลังถูกหลี่เหล่าซานถือมีดไล่ฟัน ส่วนด้านหลังนั้น ภรรยาของหลี่เหล่าซานถูกป้าสะใภ้ใหญ่ตระกูลเสิ่นกดตัวไว้ เสื้อผ้าขาดวิ่นไปทั้งตัว เปลวไฟจากคบเพลิงส่องให้เห็นช่วงอกที่เปิดเผยอย่างชวนให้คิด

วุ่นวายราวกับหม้อโจ๊กเดือด

หลังจากโกลาหลกันอยู่นาน ในที่สุดลุงใหญ่เสิ่นกับภรรยาของหลี่เหล่าซานก็ถูกจับได้คาหนังคาเขาว่าลอบเป็นชู้กัน เดิมทีพวกเขาคงไม่ถูกจับได้ แต่ไม่รู้เพราะอะไร จู่ ๆ ไฟก็ลุกไหม้ขึ้นในที่เปลี่ยวร้างไร้ผู้คน

พอทั้งคู่หนีออกมา ก็พบผู้คนกลุ่มใหญ่ยืนอออยู่ตรงนั้น

คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดก็คือหลี่เหล่าซานที่หน้าดำคร่ำเครียด เมื่อเห็นภรรยาของตัวเองเดินออกมาจากข้างในด้วยสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ต่อให้โง่แค่ไหนก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ลุงใหญ่เสิ่นด่าคนที่จุดไฟไปหนึ่งร้อยแปดรอบ

กู้เจินหัวเราะจนตัวงออยู่ในบ้าน

หลี่เหล่าซานไม่ใช่คนที่รับมือด้วยง่าย ๆ ถูกสวมเขาเสียใหญ่โตขนาดนี้ เขาเป็นคนฆ่าสัตว์ในตลาดประจำตำบล ทั้งดุดันทั้งโหดเหี้ยม จะให้เขากลืนความอัปยศนี้ลงคอได้อย่างไร ฉายาเต่าหัวเขียวคงติดตัวไปตลอดชีวิต

แต่จะให้หย่าก็เป็นไปไม่ได้ หลี่เหล่าซานมีลูกชายสามคน ใกล้จะแต่งเมียกันหมดแล้ว จะหย่ากันเพราะเรื่องแค่นี้ ไม่มีใครเห็นด้วยหรอก

แต่เขาไม่ได้คิดจะปล่อยคู่ชั่วคู่นี้ไปง่าย ๆ จึงเรียกเงินชดเชยจากตระกูลเสิ่นหนึ่งพันหยวน แน่นอนว่าลุงใหญ่เสิ่นไม่ยอมให้

ทั้งสองบ้านจึงลงไม้ลงมือกันอีกครั้ง

คราวนี้เรื่องถึงกับทำให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคงของอำเภอต้องเข้ามา

กู้เจินเกาะกำแพงดูเรื่องสนุก หลี่เหล่าซานทำหน้าดุร้าย ตำแหน่งเลขาพรรคประจำหมู่บ้านของลุงใหญ่เสิ่นคงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว ต่อไปหากคิดจะทำเรื่องชั่วอีกก็คงต้องคิดให้ดี ปล่อยให้พวกเขาตีกันไป ส่วนเธอจะกลับเข้าเมืองไปเอาบ้านคืน พอได้ทะเบียนบ้านแล้วก็จะพาเสี่ยวเป่ากลับเข้าเมือง

«เสี่ยวเป่า หลบไป»

พอได้ยินแม่เรียก เสี่ยวเป่าที่หมอบอยู่บนบันไดก็รีบขยับหลบทันที

กู้เจินกระโดดลงมาจากกำแพง เสี่ยวเป่ายิ้มแล้วโผเข้ากอดแม่ «แม่เห็นอะไรเหรอ?»

เสี่ยวเป่าจ้องแม่ตาเป็นประกาย เขาไม่ได้เห็นแม่มีความสุขแบบนี้มานานแล้ว ตั้งแต่พ่อบาดเจ็บ คนในบ้านก็ไม่มีใครยิ้มอีกเลย

เขาชอบรอยยิ้มแบบนี้ของแม่

เมื่อเห็นสีหน้าระมัดระวังของลูกชาย หัวใจกู้เจินก็เจ็บแปลบ

หลังเสิ่นเหวินหลี่บาดเจ็บ บ้านทั้งหลังก็เหมือนถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ เด็กอ่อนไหวขนาดนั้น จะไม่รู้ได้อย่างไร

«แม่ทำเรื่องไม่ดีมา เลยกำลังดีใจจนออกนอกหน้าอยู่»

เสี่ยวเป่ากะพริบตาปริบ ๆ กำลังจะถามว่าเรื่องไม่ดีอะไร—

«กู้เจิน»

เสียงทุ้มต่ำที่แฝงความไม่พอใจดังขึ้น เสิ่นเหวินหลี่ถือถุงตาข่ายสองใบที่ใส่แอปเปิลกับลูกแพร์ เดินมาหาทั้งคู่ «ห้ามพูดเรื่องเหลวไหลให้ลูกฟัง» เขาเตือนเธอด้วยสายตา

เสิ่นเหวินหลี่เป็นคนเคร่งขรึมมาโดยตลอด

นอกจากบางคืนที่สีหน้าของเขาจะมีอารมณ์มากขึ้นมาบ้าง

พอรู้ตัวว่ากำลังคิดถึงอะไร ใบหน้ากู้เจินก็แดงวาบขึ้นมาทันที

ทั้งหูทั้งแก้มของกู้เจินแดงก่ำ ผิวของเธอขาวจนดูราวกับแอปเปิลสุกจัด

เสิ่นเหวินหลี่มองเธอด้วยความสงสัยอยู่หลายครั้ง

กู้เจินกระแอม «แค่ก ๆ ๆ ๆ» พลางกระแอมล้างคอ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า «แม่สั่งสอนคนไม่ดีที่รังแกพวกเราแล้ว ต่อไปคนไม่ดีจะไม่มารังแกเสี่ยวเป่าอีก» แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นจุดที่ไม่ควรมองเข้า จนใบหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม

เธอเดินไม่กี่ก้าว แต่กลับเหมือนมีไฟลุกพรึ่บอยู่ใต้ฝ่าเท้า

เสิ่นเหวินหลี่มองตามแผ่นหลังของเธออย่างไม่เข้าใจ เมื่อกี้เขาดุเกินไปหรือเปล่า?

เขาเดินตามเธอเข้าไปข้างใน วางของลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยม แล้วเอ่ยว่า «นี่เงินกับคูปอง ถ้าไม่พอ—» น้ำเสียงของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง คล้ายต้องเค้นคำพูดออกมาจากลำคอ «เขียนจดหมายกลับมา ฉันจะส่งเงินไปให้»

ชาติก่อน ตอนเสิ่นเหวินหลี่ไปส่งเธอ เขาก็รวบรวมเงินกับคูปองมาให้หนึ่งร้อยหยวน ตอนนั้นเธอกลัวว่าเขาจะนอนโรงพยาบาลแล้วเงินไม่พอ จึงไม่รับไว้ ใบหน้าของเสิ่นเหวินหลี่พลันเย็นชาลง แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด พอมาคิดตอนนี้ บางทีเขาคงเข้าใจว่าเธอต้องการตัดขาดจากพวกเขา

กู้เจินรับเงินมาแล้วนับดู มีสองร้อยหยวน พร้อมคูปองซื้อธัญพืชทั่วประเทศ คูปองขนมและคูปองสินค้าอุตสาหกรรม คูปองพวกนี้หายาก เขาคงออกไปตั้งแต่เช้า ต้องใช้ทั้งเส้นสายและน้ำใจถึงจะหามาได้

กู้เจินหยิบเงินหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนส่งคืนให้เขา ก่อนที่เสิ่นเหวินหลี่จะเปลี่ยนสีหน้า เธอก็พูดว่า «เท้าของคุณยังต้องรักษา ถึงฉันจะไม่รังเกียจคุณ แต่ถ้ายังเดินกะเผลกแบบนี้ก็เจ็บไม่ใช่เหรอ เมื่อวานฉันหลอกเอาเงินจากลุงใหญ่พวกนั้นมาได้เจ็ดสิบหยวน ฉันเอาไว้ห้าสิบก็พอ»

เสิ่นเหวินหลี่ขมวดคิ้วแน่น

«บ้านจนแต่ทางไกลต้องมีเงินติดตัว...» เธอเป็นผู้หญิง ถ้ามีเงินติดตัวน้อยเกินไปแล้วถูกคนรังแกขึ้นมาจะทำยังไง

«ไม่ต้องห่วง ฉันกลับไปเอาของของแม่ ไม่ได้ใช้เงินมากหรอก แต่ขาของคุณปล่อยให้ช้าไม่ได้ หรือคุณอยากให้คนอื่นหัวเราะเยาะเวลาออกไปกับฉันในอนาคต?» เธอพูดตรงไปตรงมา แต่ก็แทงใจคนฟังไม่น้อย

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เสิ่นเหวินหลี่คงได้แต่หลุบตาลงเงียบ ๆ

กู้เจินอ่านสีหน้าของเขาไม่ออก แต่รู้ดีว่าเสิ่นเหวินหลี่ไม่ใช่คนอ่อนแอ ส่วนสาเหตุการตายในชาติก่อนเธอไม่รู้แน่ชัด แต่เขาควรมีเงินติดตัวไว้บ้าง เผื่อรับมือกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด

เธอยืนกรานหนักแน่น เสิ่นเหวินหลี่จึงเถียงเธอไม่ชนะ

«ถ้าเงินไม่พอ โทรมาที่สำนักงานหมู่บ้าน» เขากำชับ

กู้เจินไม่เกรงใจอยู่แล้ว

«ได้»

เธอใช้เวลากับเสี่ยวเป่าอยู่พักใหญ่ ก่อนรถวัวจากหมู่บ้านของเสิ่นเหวินหลี่จะพาเธอไปส่งที่อำเภอ

กระทั่งมีคนเร่ง เธอถึงได้เข้าไปในโถงตรวจตั๋ว

กู้เจินมองสองพ่อลูกเดินออกจากสถานีรถไฟ น้ำตาเอ่อคลออยู่ในดวงตาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

«เสิ่นเหวินหลี่»

เสิ่นเหวินหลี่ชะงักฝีเท้า แล้วได้ยินเสียงผู้หญิงตะโกนเรียก «รอฉันนะ ฉันจะกลับมารับพวกคุณ»

เสี่ยวเป่าในอ้อมแขนของเสิ่นเหวินหลี่โบกมือให้แม่ ดวงตาเต็มไปด้วยความอาลัย

เขาค่อย ๆ หันกลับมา อุ้มลูกไว้แล้วโบกมือให้เธอ ไม่ได้บอกว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ

พนักงานรถไฟเร่งให้ขึ้นรถไฟ กู้เจินก้าวขึ้นรถไฟในวินาทีสุดท้าย

«พ่อครับ แม่จะกลับมาอีกไหม?» เสี่ยวเป่าถามเสียงสะอื้น คนอื่น ๆ ต่างพูดว่าแม่ของเขาจะไม่กลับมาแล้ว แต่พ่อบอกว่าแม่กำลังออกไปตามหาอนาคตที่ดีกว่า พวกเขาตามรอยเท้าของแม่ได้ แต่ห้ามเป็นภาระของแม่

เขากลั้นน้ำตาไว้ จนแม่จากไปแล้วถึงปล่อยโฮออกมา

เสิ่นเหวินหลี่ปลอบลูกด้วยเสียงแผ่วเบา ทว่าสายตากลับอดมองร่างสว่างไสวที่จากไปไม่ได้ ท่ามกลางฝูงชน เธอมักเจิดจ้าและโดดเด่นอยู่เสมอ ร่างที่ค่อย ๆ ไกลออกไปนั้นห่างลับสายตา จนในที่สุดก็มองไม่เห็นอีก

แล้วพบกันใหม่ หวังว่าครั้งนี้จะไม่ใช่การจากลาชั่วนิรันดร์

-

-

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป