จิ่งเจ๋อมองขนมที่นางยื่นมาให้ด้วยความไม่รู้จะทำเช่นไร
จิ่งหงเงยหน้าขึ้นมอง ตรัสเสียงขรึมว่า “ในเมื่อถังถังมอบให้เจ้า ก็รับไว้เถิด”
หลานชายคนนี้ ก่อนหน้านี้เขาไม่ค่อยได้ใส่ใจนัก
เพียงแต่คราก่อนเมื่อได้ยินว่าหลิงซื่อใช้วิชากู่ก่อความวุ่นวายในตำหนักบูรพา
หลิงซื่อนั้นเป็นบุตรีของไท่ฟู่หลิง
ครานั้นไท่ฟู่หลิงถึงกับยอมลาออกจากราชการ เพื่อขอให้เขาช่วยปกป้องหลิงซื่อ
เขาจึงยื่นมือเข้าช่วย
จิ่งเจ๋อเหลือบมองเขาอย่างหวาดหวั่น ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วว่า “ขอบพระทัยเสด็จปู่ ขอบพระทัย…ท่านอาหญิง”
เด็กหญิงตัวน้อยกว่าเขามาก ทว่ากลับมีศักดิ์เป็นรุ่นเดียวกับพระบิดาของเขา
อวิ๋นถังโบกมือ “ไม่ต้องเกรงใจหรอก”
นางมองจิ่งหยาง “บัดนี้เชื่อแล้วหรือยังว่านางไม่ได้ตั้งครรภ์?”
จิ่งหยางเงยหน้า สายตาแข็งกร้าว “ต้องเป็นเจ้าแน่ที่ทำอะไรเยียนเอ๋อร์! ลูกของข้าถึงได้หายไป!”
อวิ๋นถัง “……”
นางทำหน้ามุ่ย
จิ่งหงสีพระพักตร์เคร่งขรึม “เจ้าลูกอกตัญญู! พูดเหลวไหลอะไร!”
“สตรีผู้นี้เป่าหูเจ้าด้วยมนตร์คาถาอะไร ถึงได้ทำให้เจ้าลุ่มหลงเช่นนี้! ถังถังเพิ่งสามขวบ ทั้งยังอยู่ในอ้อมแขนของเรา นางจะทำอะไรได้?”
“เป็นถึงรัชทายาทแห่งราชสำนัก ดูสภาพตนเองเสียบ้าง!”
จิ่งหยางไม่ใส่ใจถ้อยคำของจิ่งหงแม้แต่น้อย “เยียนเอ๋อร์คือคนที่ข้ารักที่สุดในชีวิต! ข้าปกป้องนางแล้วผิดตรงไหน!”
มือที่จิ่งเจ๋อกำขนมอยู่ค่อย ๆ ลดลง
แล้วเสด็จแม่เล่า?
ในสายพระเนตรของเขา เสด็จแม่ไม่มีความสำคัญแม้แต่น้อยเลยหรือ?
‘เคร้ง—’
จิ่งหงคว้าถ้วยชาข้างพระหัตถ์ขว้างใส่จิ่งหยาง เสียงกระทบดังลั่น
เหล่าข้ารับใช้ในตำหนักพากันคุกเข่าลงกับพื้น ไม่กล้าเงยหน้า