อวิ๋นถังเห็นเขา ใบหน้าเล็กพลันขมวดมุ่น
ชะตาชีวิตของเขาช่างประหลาดอยู่บ้าง
ชั่วขณะถัดมา เหยียนเจิ้งไห่ก็คุกเข่าลง «กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท»
เมื่อเห็นจิ่งหงที่ประทับอยู่เบื้องบนยังคงปลอดภัยดี หัวใจของเหยียนเจิ้งไห่ก็เต้นระรัว
วันนี้มิใช่ได้ยินว่าฝ่าบาททรงประชวรกะทันหัน บัดนี้ยังทรงบรรทมรักษาพระองค์อยู่บนแท่นหรอกหรือ?
เหตุใดบัดนี้...
จิ่งหงตรัสด้วยสีหน้าเคร่งขรึม «ท่านโหวฉางผิง รู้ความผิดของตนหรือไม่?»
หัวใจเหยียนเจิ้งไห่สั่นสะท้าน เขาคุกเข่าอยู่บนพื้น «ฝ่าบาทตรัสเช่นนี้ด้วยเหตุใดพ่ะย่ะค่ะ?»
«ธิดาคนดีของเจ้า กล้าลอบใช้ศาสตร์ชั่วร้ายช่วงชิงโชคชะตาแห่งตำหนักบูรพา สมควรได้รับโทษเช่นไร!»
ภายในท้องพระโรงเงียบกริบ มีเพียงสุรเสียงกริ้วต่ำของจิ่งหงดังก้อง
«เยียนเอ๋อร์อ่อนโยนและเข้าอกเข้าใจผู้อื่นมาโดยตลอด จะทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ!»
«จวนโหวฉางผิงของกระหม่อมภักดีต่อราชวงศ์และรักแผ่นดินมาโดยตลอด เรื่องที่ไร้หลักฐานเช่นนี้ จะกล่าวหาโดยไม่มีมูลได้อย่างไร ขอฝ่าบาทโปรดทรงวินิจฉัยอย่างเป็นธรรม คืนความยุติธรรมให้เยียนเอ๋อร์ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!»
เขากล่าวเสียราวกับร่ำไห้คร่ำครวญ ประหนึ่งหากตัดสินว่าเขามีความผิด ฝ่าบาทก็จะกลายเป็นฮ่องเต้เลอะเลือน
«ช่างภักดีต่อราชวงศ์และรักแผ่นดินเสียจริง! ความหมายของคำพูดท่านโหวฉางผิงคือ... เราเป็นฮ่องเต้เลอะเลือนอย่างนั้นหรือ?»
เหยียนเจิ้งไห่สะดุ้งเฮือก «กระหม่อมมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ»
«พระชายารองเหยียนปลอมตัวเป็นผู้มีพระคุณขององค์รัชทายาทก่อน บัดนี้ยังแสร้งตั้งครรภ์เพื่อขโมยโชคชะตาแห่งตำหนักบูรพา สมควรได้รับโทษเช่นไร!»
«ส่วนหลักฐานหรือ? กำไลโลหิตวงนี้ก็คือหลักฐาน!»