สังหารล้างจวน? วิชาเร้นลับพระชายาสะเทือนเมืองหลวง

ตอนที่ 2 สังหารล้างตระกูล? พระชายาใช้ศาสตร์เร้นลับสะเทือนเมืองหลวง

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

สิ้นเสียงคำพูด พลันมีองครักษ์หญิงในชุดแดงพุ่งออกไปราวสายลม

เพียงไม่กี่อึดใจ นางก็อุ้มอวี๋เมิ่งเตี๋ยที่หมดเรี่ยวแรงขึ้นมาบนฝั่ง

แขกเหรื่อริมฝั่งต่างหันกลับไปมองพร้อมกัน

ใต้เงาไม้ รถเข็นประดับทองคำและหยกคันหนึ่งค่อย ๆ เคลื่อนมา

บนรถเข็นนั้น อ๋องจิ้งเซียวหมิงหลีผู้มีร่างสูงใหญ่สวมชุดแพรลายกิเลนสีดำสนิท

คิ้วกระบี่ดวงตาดาราบนใบหน้าคมคาย ราวกับยมราชหยกผู้ย่ำหิมะออกมาจากวังอันหนาวเหน็บใต้พิภพ หล่อเหลาจนสะดุดตา

ดวงตาหงส์เรียวยกขึ้นบนใบหน้าบุรุษยังเปี่ยมด้วยราศีของผู้มีอำนาจมาแต่กำเนิด

ทว่าใบหน้าของเขาซีดขาวน่าหวาดหวั่น ริมฝีปากไร้สีเลือด แม้แต่ใต้ตาก็คล้ำเขียว ราวกับเปราะบางจนสิ้นลมหายใจได้ทุกเมื่อ

รถเข็นยังเคลื่อนไปได้ไม่ไกล เขาก็ยกปลายนิ้วแตะริมฝีปาก ก่อนจะกลั้นอาการไอแห้ง ๆ ไว้ไม่อยู่ ไอออกมาหลายครั้ง

จากนั้นผ้าเช็ดหน้าสีขาวราวหิมะในมือก็เปรอะเปื้อนสีแดงฉานเป็นวงกว้าง

“อ๋องจิ้งเสด็จมาแล้ว!”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์แผ่วเบาดังขึ้นรอบด้าน

“ดูท่าข่าวลือจะเป็นความจริง... อ๋องจิ้งคงมีเวลาเหลืออีกไม่นานแล้ว”

“เฮ้อ อดีตอ๋องจิ้งผู้ควบม้าถือดาบออกรบ บัดนี้กลับต้องนั่งรถเข็น ช่างน่าเสียดายพรสวรรค์ที่สวรรค์ชิงชังเสียจริง!”

เมิ่งจิ่วเหลือบมองบุรุษผู้นั้น ก่อนกลอกตาอย่างอดไม่ได้

มีเวลาเหลืออีกไม่นานอะไรกัน เจ้าคนสารเลวนั่นเปลวเพลิงชะตาชีวิตตรงบ่าทั้งสองโชติช่วงกว่าผู้ใด จะป่วยตายง่ายดายเช่นนั้นได้อย่างไร?

อีกทั้งพลังหยางบนกายคนผู้นี้เข้มข้นเกินควร แทบควบแน่นเป็นแสงทองคุ้มกายแล้ว นี่เป็นลางแห่งบุญกุศลที่สั่งสมไว้

ลับหลังคนผู้นี้ยังทำความดีช่วยเหลือผู้คนด้วยหรือ?

นางเผลอเลียริมฝีปาก จะทำอย่างไรดี ชวนให้หิวขึ้นมานิดหน่อย

ยามนี้นางอาศัยศพคืนชีพ วิญญาณอ่อนแอยิ่งนัก แสงบุญกุศลอันเป็นหยางบริสุทธิ์เช่นนี้ สำหรับนางแล้วไม่ต่างจากโอสถบำรุงชั้นเลิศ!

เอ๊ะ? ดูเหมือนจะไม่ถูกต้อง

เมิ่งจิ่วหรี่ตามองเปลวไฟชะตาชีวิตของบุรุษทันใด

เหนือเปลวไฟลุกโชน พลันปรากฏหมอกดำเป็นเส้นสายอ้อยอิ่ง อ้าปากกว้างกลืนกินเปลวไฟชะตาชีวิต ขณะที่แสงทองรอบกายกำลังต่อกรกับไอสีดำนั้น

ข่าวดี: ศัตรูคู่อาฆาตหน้าตาหล่อเหลา ชวนกินเป็นอาหาร

ข่าวร้าย: เขาถูกพิษ อาหารที่มีพิษรสชาติไม่ค่อยดีนัก

บุรุษคล้ายรู้สึกถึงสายตาของนาง จึงเหลือบมองมาด้วยความเฉียบคม

เมิ่งจิ่วรีบก้มหน้า กลับไปมีท่าทีว่าง่ายขลาดเขลาดังเดิม

อวี๋เมิ่งเตี๋ยนอนอยู่บนพื้น ร่างกายเปียกโชก น้ำหยดจากทั่วกาย เส้นผมจับเป็นช่อแนบติดใบหน้า

นางไอสำลักน้ำออกมาหลายอึก กำลังอยู่ในสภาพน่าเวทนาอย่างยิ่ง

แต่พอได้ยินว่าอ๋องจิ้งมา นางก็รีบนั่งขึ้น มองข้ามฝูงชนไปอย่างร้อนใจ

ทว่าเมื่อเห็นหน้าตาของผู้มาเยือนชัดเจน อวี๋เมิ่งเตี๋ยกลับรู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง

นี่คือคู่หมั้นของนาง อ๋องจิ้งอย่างนั้นหรือ? แม่ทัพอ๋องผู้เลื่องลือว่าหยิ่งผยองไร้ผู้ใดเทียบ ทั้งยังตีเป่ยโม่จนพ่ายแพ้ต่อเนื่องผู้นั้นหรือ?

ไม่! นี่เห็นชัด ๆ ว่าเป็นคนป่วยหนัก ไอเป็นเลือด อ่อนแอราวกับลมพัดก็ล้ม! เกรงว่าแม้แต่แรงเข้าหอหอยังไม่มี!

หากแต่งให้เขา เกรงว่าไม่ถึงครึ่งปีนางก็ต้องเป็นหญิงม่ายทั้งที่สามียังมีชีวิต ต้องเฝ้าป้ายวิญญาณของคนตายไปชั่วชีวิต

เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้! นางแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้!

นางคว้าต้นแขนซิ่งเอ๋อร์ไว้แน่น ปลายนิ้วจิกเนื้อของอีกฝ่ายจนซิ่งเอ๋อร์เบ้ปากด้วยความเจ็บปวด

“เร็วเข้า! ส่งข้ากลับจวนป๋อเดี๋ยวนี้! ข้าจะพบท่านพ่อ!”

สองนายบ่าวพากันออกจากจวนอ๋องไปอย่างลนลาน ทั้งเสื้อผ้าเปียกชุ่ม ไม่เหลือแก่ใจจะรักษาท่าทีอีกต่อไป

หลังเหตุการณ์คั่นจบลง แขกเหรื่อต่างคารวะอ๋องจิ้ง แล้วกลับไปร่วมงานเลี้ยงชนจอกสนทนากันต่อ

กระทั่งงานเลี้ยงชมจันทร์สิ้นสุดลง รถม้าทั้งหลายทยอยจากไป ก็ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของเมิ่งจิ่ว

ราตรีมืดทึบ หมอกอึมครึมแผ่ปกคลุม

ผู้คนในจวนอ๋องต่างพักผ่อนกันหมดแล้ว ทว่าเมิ่งจิ่วกลับปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

ลานด้านหลังจวนอ๋องว่างเปล่า ในสายตาคนธรรมดาไม่มีสิ่งผิดปกติ

แต่เมิ่งจิ่วกลับมองเห็นหมอกดำทะมึนพวยพุ่งขึ้นจากใต้ดิน ณ ที่แห่งนี้ ราวกับควันและบึงโคลน กลายเป็นตาข่ายที่กำลังขยับเขยื้อน กักขังดวงวิญญาณของคนทั้งตระกูลเมิ่งไว้

เมิ่งจิ่วสูดลมหายใจลึก น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย

“จิ่วเอ๋อร์จะช่วยญาติพี่น้องทั้งตระกูลออกมาเดี๋ยวนี้ แล้วส่งทุกท่านไปเกิดใหม่ พวกท่านไม่ต้องทนทุกข์อีกแล้ว!”

นางกางพัดพับในมือ พลังสีม่วงเข้มข้นพลันพวยพุ่งออกมา

บนหน้าพัดเรียบ ๆ กลับปรากฏภาพภูเขาสายน้ำยาวหมื่นลี้ ซึ่งวาดด้วยลวดลายสีม่วงเข้ม

ภูเขาสลับซับซ้อน แม่น้ำคดเคี้ยว อาณาเขตทั้งเก้ามณฑลปรากฏครบถ้วนบนพื้นที่เพียงน้อยนิดของหน้าพัด

หากมีผู้ฝึกวิชาเร้นลับอยู่ในที่นี้ ย่อมต้องตกตะลึงอย่างยิ่ง

เพราะนี่คือศาสตราวิเศษพัดขุนเขาสายน้ำ ซึ่งสูญหายจากยุทธภพไปนานนับร้อยปี!

เมิ่งจิ่วยกมือเหวี่ยงพัดสีม่วงขุนเขาสายน้ำขึ้นไปกลางอากาศ ชั่วพริบตาเดียว ภูเขาและสายน้ำในพัดราวกับมีชีวิต กลายเป็นกลุ่มพลังสีม่วงพุ่งชนหมอกดำใต้ดิน

แต่ในชั่วขณะที่พลังสีม่วงกำลังจะปะทะหมอกดำ ใต้ดินพลันสว่างวาบด้วยยันต์สีดำสนิทดุจหมึก

อักขระยันต์บิดเบี้ยวราวอสรพิษ แผ่ไอสังหารเย็นเยียบไปถึงกระดูก เลื้อยไปตามเส้นชีพจรปฐพี ดูดกลืนพลังสีม่วงบริสุทธิ์จากในพัดอย่างละโมบ!

รูม่านตาของเมิ่งจิ่วหดแคบ ความตกตะลึงในดวงตาปิดไม่มิด

ยันต์นี้... ถึงกับเป็นค่ายกลห้าธาตุสะเทือนฟ้า! นั่นคือค่ายกลมารต้องห้ามที่สูญหายไปนานแล้ว!

ค่ายกลมารนี้ใช้วิญญาณอาฆาตเป็นเตาหลอม ดูดซับความแค้นของผู้ตายอย่างผิดธรรมชาติ แล้วส่งพลังกลับไปยังผู้วางค่ายกล จนกระทั่งดวงวิญญาณในค่ายกลถูกกลืนกินจนหมดสิ้น วิญญาณแตกสลาย!

ดวงตาทั้งสองของเมิ่งจิ่วแดงก่ำ ไอสังหารแผ่พุ่งทะลุฟ้า

ตกลงเป็นผู้ใดกันแน่ที่ไม่เพียงสังหารคนทั้งตระกูลเมิ่ง ยังวางค่ายกลอำมหิตเช่นนี้ ใช้วิญญาณอาฆาตของคนทั้งตระกูลเมิ่งเป็นเชื้อเพลิง บำเพ็ญวิชามารฝืนลิขิตสวรรค์?!

ยามนี้ค่ายกลยังไม่ถูกทำลาย หากนางฝืนเร่งพัดขุนเขาสายน้ำเพื่อทำลายค่ายกล ดวงวิญญาณของคนตระกูลเมิ่งในค่ายกลก็จะแตกสลายไปด้วย!

เมิ่งจิ่วทำได้เพียงกัดฟันข่มพลัง ทว่านึกไม่ถึงว่าในชั่วขณะที่นางเก็บพัด ยันต์ใต้ดินกลับแปรเป็นงูดำยักษ์ เลื้อยตามเส้นชีพจรปฐพีมารัดนางไว้ แล้วเริ่มดูดกลืนพลังวิญญาณของนางอย่างตะกละตะกลาม!

ในยามคับขัน เมิ่งจิ่วตัดพลังวิญญาณอย่างฝืนใจ ก่อนทรุดนั่งลงกับพื้น หอบหายใจหนัก

นางเพิ่งอาศัยศพคืนชีพ วิญญาณเดิมก็ล่องลอยไม่มั่นคงอยู่แล้ว ยามนี้พลังวิญญาณยังถูกสูบออกไปทั้งเป็น เส้นลมปราณเจ็บแปลบประหนึ่งถูกเข็มทิ่มแทง

แต่ในชั่วขณะที่นางกำลังปรับลมหายใจ มือใหญ่เรียวยาวพลันจู่โจมจากด้านข้าง!

เมิ่งจิ่วหลบไม่ทัน ถูกเขาบีบลำคอแล้วผลักกระแทกกำแพงแดงอย่างแรง

ในรัตติกาลมืดมิด ดวงตาหงส์เย็นเยียบประหนึ่งน้ำแข็งของเซียวหมิงหลีจับจ้องเมิ่งจิ่วแน่น

ยามนี้เขาไม่มีท่าทางป่วยกระเสาะกระแสะเหมือนกลางวันแม้แต่น้อย กลับว่องไวแข็งแรง รอบกายแผ่แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว

น้ำเสียงของเขาต่ำทุ้มและแฝงอันตราย “เจ้าเป็นใคร? กล้าบุกเข้าจวนอ๋องจิ้งยามวิกาล ช่างใจกล้าไม่น้อย”

ใต้ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงผิวของสตรีที่เย็นเล็กน้อย

เขาจำสาวใช้ผู้นี้ได้ กลางวันอยู่ริมแม่น้ำนางทำตัวว่าง่ายราวซาลาเปา กลางคืนกลับเผยเขี้ยวเล็บ ช่างเป็นคนหน้าไม่ตรงกับใจเสียจริง

ลำคอบอบบางของเมิ่งจิ่วถูกมือบุรุษบีบไว้ ชีวิตหรือตายล้วนขึ้นอยู่กับความคิดของอีกฝ่าย

แต่สายตาที่นางมองเซียวหมิงหลีกลับเหมือนคนหิวโซได้เห็นน่องไก่ชุ่มมันชิ้นโต

ยามนี้วิญญาณของนางไม่มั่นคง ใกล้จะแยกออกจากร่างเต็มที

แต่เจ้าคนสารเลวนี่มีแสงบุญกุศลเต็มกาย ขอเพียงนางดูดซับสักอึกก็จะฟื้นคืนเรี่ยวแรง!

เมิ่งจิ่วจ้องดวงตาคมกริบของเขาไม่วางตา มุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยอกเย้า

“ต่อให้ข้ากล้าเพียงใด ก็ยังไม่เท่าท่านอ๋องหรอกเจ้าค่ะ”

“ท่านอ๋องอยู่ร่วมกับผีร้ายเต็มจวนได้ ทั้งยังหลับลงอีก ช่างน่าเลื่อมใสจริง ๆ!”

ยังไม่ทันสิ้นคำ นางก็ลงมือฉับพลัน ใช้ปลายนิ้วกดจุดชาจนแม่นยำ พร้อมกระแทกไหล่เข้าหาเขาเล็กน้อย อาศัยแรงอีกฝ่ายสะบัดหลุดจากพันธนาการ แล้วแนบกายเข้าไปในอ้อมอกของเขา

หลับตา สูดเข้าไปเต็มแรง!

ชั่วพริบตา แสงบุญกุศลรอบกายเซียวหมิงหลีพลันโอบล้อมเข้ามาทั้งหมด ซึมซาบเป็นสายเข้าสู่วิญญาณที่ปั่นป่วนของนาง

ความอบอุ่นสบายกายสายนั้นบรรเทาความเจ็บปวดไปได้อย่างง่ายดาย ช่างสุขสบายยิ่งนัก!

น่าเสียดาย ยังไม่ทันได้สุขสบายถึงสองวินาที ร่างสูงใหญ่ของเซียวหมิงหลีก็กดทับลงมา มือทั้งสองรวบข้อมือของนางตรึงไว้กับกำแพง ร่างกำยำกดนางจนแทบไม่มีช่องว่าง

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามีผีอยู่ในจวนของข้า?”

ดวงตาหงส์ของเซียวหมิงหลีพลันมืดลง ไอสังหารเข้มข้นพลุ่งพล่านในดวงตา

สาวใช้ที่บุกเข้าจวนอ๋องยามวิกาลผู้นี้ลงมือเหี้ยมโหด ทั้งยังล่วงรู้ความลับที่เขาปกปิดมาหลายปี

หากนางมุ่งเป้ามาที่พวกเขา เขาก็ไม่ขัดข้องที่จะหักคอนางเสียบัดนี้!

เมิ่งจิ่วออกแรงดิ้นรนสองครั้ง บุรุษกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย ข้อมือของนางยังถูกบีบแน่นกว่าเดิม

นางกัดฟันกรอด ร่างนี้ตัวเล็กบอบบางเกินไป ส่วนสูงเพิ่งพอกับไหล่ของบุรุษเท่านั้น

อีกทั้งเพราะขาดสารอาหารมาตั้งแต่เล็ก จึงไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อย

ช่างน่าอึดอัดใจนัก!

ลูกกระเดือกของเซียวหมิงหลีขยับขึ้นลง ดวงตาหงส์ที่หลุบต่ำหรี่ลงเป็นประกายอันตราย

“ให้เวลาเจ้า 3 ลมหายใจ บอกจุดประสงค์มาให้ชัด มิฉะนั้นก็ตาย!”

ใจเมิ่งจิ่วเย็นวาบ บุรุษสารเลวผู้นี้คิดสังหารนางจริง ๆ แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงของนางไม่อาจเปิดเผยได้เป็นอันขาด

แม้ในอดีตเซียวหมิงหลีจะสนิทสนมกับตระกูลเมิ่ง แต่กาลเวลาสิบปีเพียงพอจะเปลี่ยนคนคนหนึ่งได้ตั้งแต่ผิวหนังจรดหัวใจ

ผู้ใดจะรู้ว่าบัดนี้เขาเป็นมิตรหรือศัตรู?

เมิ่งจิ่วพลันเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา “คืนนี้ข้ามาเพราะมองออกว่าท่านอ๋องถูกพิษประหลาด ชีวิตใกล้สิ้นแล้ว!”

เมื่อเห็นสีหน้าบุรุษเปลี่ยนไปฉับพลัน นางก็ยกมุมปากยิ้ม ดวงตาหยีโค้งดุจจันทร์เสี้ยว ดูราวภูตผีปีศาจ

“ข้าแนะนำให้ท่านอ๋องอย่าสังหารข้า หากฆ่าข้าแล้ว พิษนี้ก็จะไม่มีผู้ใดถอนให้ท่านได้อีก!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป