สังหารล้างจวน? วิชาเร้นลับพระชายาสะเทือนเมืองหลวง

ตอนที่ 1 สังหารล้างตระกูล? พระชายาอ๋องเผยศาสตร์เร้นลับสะเทือนเมืองหลวง

11 นาที· 2.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ราชวงศ์ต้าเซิ่ง เดือนแปด วันที่สิบห้า คืนจันทร์เพ็ญ

เมิ่งจิ่ว ผู้คืนชีพด้วยการยืมร่างผู้อื่น คุกเข่าอยู่หน้าจวนอ๋องจิ้ง น้ำตาคลอเบ้า

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านปู่ เป็นข้าที่อกตัญญู จิ่วเอ๋อร์กลับมาช้าไป!”

แสงจันทร์ขาวกระจ่างดุจน้ำค้างแข็ง ภายในจวนอ๋องจิ้งมีเสียงพิณแว่วไพเราะ เสียงหัวเราะครื้นเครง

ทว่าในสายตาของเมิ่งจิ่ว สถานที่แห่งนี้กลับเป็นจวนผีที่ลมเย็นพัดลอดโถง เสียงวิญญาณอาฆาตร่ำไห้!

เมื่อสิบปีก่อน ท่านปู่ผู้รักนางที่สุด แม่ทัพเฒ่าผู้พิทักษ์แดนเหนือ ถูกใส่ร้ายว่าคิดก่อกบฏ

ราชโองการตัดสินยังมาไม่ถึง จวนแม่ทัพพิทักษ์แดนเหนือกลับถูกสังหารล้างตระกูลในชั่วข้ามคืน

คนตระกูลเมิ่งตายอย่างน่าอนาถ บ้างถูกควักลูกตา บ้างถูกตัดแขนขา บ้างหัวกับร่างแยกจากกัน บ้างถูกธนูนับร้อยดอกยิงทะลุหัวใจ แม้แต่ทารกที่ยังอยู่ในห่อผ้าก็ถูกปิดปากจนสิ้นใจ

ชีวิตคนสด ๆ ถึงสองร้อยสิบแปดชีวิต ต้องฝังร่างไว้ในจวนเก่าแห่งนี้

ทว่าคนในเมืองหลวงกลับกล่าวว่า คนตระกูลเมิ่งฆ่าตัวตายเพราะกลัวความผิด ช่างน่าเวทนาและน่าขันยิ่งนัก!

ดวงตาดำขลับของเมิ่งจิ่วกวาดมองป้ายจวนอ๋องจิ้งลงรักทอง ใบหน้าพลันเคร่งขรึม

ในมือของนางกำพัดพับสีม่วงเล่มหนึ่งซึ่งดูไม่สะดุดตา นิ้วมือที่กุมพัดอยู่พลันกระชับแน่น

อ๋องจิ้ง? เซียวหมิงหลี?

คู่อริที่ไม่ได้พบกันมาสิบปี เหตุใดจึงกล้าเข้ามาอยู่ในจวนอาถรรพ์ที่บ้านนางถูกฆ่าล้างตระกูล?

อยากหาความตื่นเต้นก็บอกนางสิ นางจะชกให้สองหมัด ส่งเขาไปหาความตื่นเต้นที่ปรโลก!

แววตาเมิ่งจิ่วเย็นเยียบ นางพลิ้วกายเข้าไปในจวน

นางอยากรู้นักว่าเจ้าสารเลวนั่นยึดจวนบ้านนางไปด้วยแผนการใด!

“อวี๋เมิ่งจิ่ว? ใครอนุญาตให้เจ้าตามมางานชมจันทร์?!”

บนโต๊ะงานเลี้ยง อวี๋เมิ่งเตี๋ย บุตรสาวคนรองของติ้งอันป๋อ เห็นเมิ่งจิ่วแล้วก็เม้มริมฝีปากอย่างรังเกียจ

ดาวกาลกิณีคนนี้ตามมาด้วยได้อย่างไร? นางชัด ๆ ว่าขังอีกฝ่ายไว้ในห้องเก็บฟืน ทั้งยังปล่อยงูสิบกว่าตัวให้กัด

เหตุใดจึงไม่เป็นอะไรเลย?

เมิ่งจิ่วหันกลับมา ดวงตาดำขลับปรายมองอย่างเย็นชา ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกพุ่งเข้าปะทะ

พัดพับสีม่วงที่นางถืออยู่ก็ถูกเก็บเข้าชายแขนเสื้อในชั่วพริบตา

นางเลิกคิ้ว ดวงตาดำสนิทชวนหวาดหวั่นจับจ้องอวี๋เมิ่งเตี๋ย

“แม่หนูน้อยน่าสงสาร นี่คือน้องสาวต่างมารดาที่ทำให้เจ้าตายหรือ?”

นางลูบพัดในแขนเสื้อ พัดพับพลันร้อนวูบขึ้นมา

เมื่อสิบปีก่อน คนตระกูลเมิ่งถูกฆ่าล้างตระกูล มีเพียงนางที่ฝึกวิชาอยู่บนเขารอดพ้นหายนะ

ทว่านางมีโรคประจำตัวแต่กำเนิด อายุขัยไม่เกินสิบห้าปี

ยังไม่ทันมีชีวิตต่ออีกกี่วัน นางก็สิ้นใจ

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา นางกลายเป็นนักล่าหยินหยางผู้ทำให้ผีในปรโลกหวาดกลัว

คอยทวงความเป็นธรรมให้คนตาย และทวงหนี้เลือดจากคนชั่ว

วันนี้ แม่หนูน้อยผู้ถูกเหยียดหยามสารพัดจนตายมาหานาง

ที่แท้แม่หนูน้อยผู้น่าสงสารคนนี้คืออวี๋เมิ่งจิ่ว บุตรสาวคนโตที่เกิดจากภรรยาเอกของติ้งอันป๋อ

ติ้งอันป๋อใจคอโหดเหี้ยม ไม่เพียงลักลอบมีสัมพันธ์กับหลิ่วซื่อจนให้กำเนิดอวี๋เมิ่งเตี๋ย ทั้งยังเลี้ยงสองแม่ลูกไว้นอกจวนถึงแปดปี

สองแม่ลูกยังวางยาพิษฆ่ามารดาของแม่หนูน้อย แล้วฮุบสินเดิมของนางไป

เพื่อปกปิดความจริง สัตว์เดรัจฉานผู้นี้ยังสร้างคำโกหกใหญ่โต หาว่าภรรยาเอกถูกอวี๋เมิ่งจิ่วทำให้ตาย

“หากเจ้าไม่ได้เกิดมาพร้อมชะตาดาวกาลกิณี มารดาเจ้าก็คงไม่ถูกเจ้าทำให้ตาย”

“หากข้าปฏิบัติต่อเจ้าดี เกรงว่าจะพลอยทำให้วาสนาของจวนป๋อเสื่อมถอยไปด้วย ต่อจากนี้เจ้าจงเป็นบ่าวหญิงในจวน ชำระล้างความผิดของตนให้ดี!”

นับแต่นั้น หลิ่วซื่อกับบุตรสาวก็ได้เข้ามาอยู่ในจวน ชะตาของบุตรสาวทั้งสองแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

อวี๋เมิ่งจิ่วทำงานหนักทุกวัน ยังไม่ทันฟ้าสางก็ต้องซักผ้ากวาดเรือน ส่วนอวี๋เมิ่งเตี๋ยกลับได้รับการทะนุถนอมประหนึ่งแก้วตาดวงใจจากบิดามารดา

แต่อวี๋เมิ่งเตี๋ยผู้มีจิตใจชั่วร้ายโดยกำเนิดยังไม่พอใจ คอยหาวิธีกลั่นแกล้งแม่หนูน้อยอยู่ทุกวัน

ไม่กี่วันก่อน นางเพิ่งผลักแม่หนูน้อยตกแม่น้ำ ทำให้อีกฝ่ายล้มป่วยหนัก

วันนี้นางยังสั่งบ่าวให้ขังแม่หนูน้อยไว้ในห้องเก็บฟืน แล้วโยนงูตัวยาวสามฉื่อเข้าไปสิบกว่าตัว เพียงเพื่อฟังเสียงกรีดร้องเจียนขาดใจของแม่หนูน้อยเป็นความบันเทิง

ทว่าสาวใช้ที่ไปซื้องูกลับซื้อได้งูพิษมาโดยไม่ตั้งใจ จนทำให้แม่หนูน้อยสิ้นชีวิต

ดังนั้นนางกับแม่หนูน้อยผู้ตายอย่างไม่เป็นธรรมจึงทำข้อตกลงกัน—

แม่หนูน้อยยืมร่างของนางกลับคืนสู่โลกมนุษย์ ส่วนนางจะทวงหนี้ชีวิตจากจวนป๋อที่ใจดำอำมหิต

ไม่คิดเลยว่านักทวงหนี้จากปรโลกอย่างนางยังไม่ทันไปหา เจ้าตัวกลับมาปรากฏตรงหน้าเสียเอง

เมื่อเห็นเมิ่งจิ่วมองมา หัวใจอวี๋เมิ่งเตี๋ยพลันกระตุกวูบ

วันนี้สายตาของนังตัวดีนี่ชวนขนลุกยิ่งนัก! นัยน์ตาเย็นเยียบเช่นนี้จะเหมือนคนเป็นได้อย่างไร!

ทว่าความวางอำนาจบาตรใหญ่ที่สั่งสมมาหลายปีก็ยังทำให้นางตวาดเสียงแหลม

“นี่ ข้าถามเจ้าอยู่ พูดไม่เป็นหรือ?”

เมิ่งจิ่วก้มหน้า หลังงองุ้ม แสร้งทำท่าขลาดกลัวไม่กล้าสู้คน

“น้องหญิง ข้าได้ยินมาว่าวันนี้จวนอ๋องจิ้งมีงานชมจันทร์ จึงอยากมาดูความครึกครื้น...”

นางไม่ได้ใช้ร่างมนุษย์มานาน บัดนี้จึงพูดจาติดขัดอยู่บ้าง

ทว่าความรู้สึกที่ได้ควบคุมร่างกายอีกครั้งกลับทำให้นางตื่นเต้นอย่างยิ่ง

การสั่งสอนคนโง่ผู้นี้ยังไม่ต้องรีบร้อน สิ่งสำคัญยามนี้คือนางต้องปรับตัวกับฐานะใหม่ก่อน

งานชมจันทร์บรรเลงพิณและขลุ่ยท่วงทำนองใสกังวาน เสียงขับร้องยังไม่ขาดหาย

แขกเหรื่อที่อยู่ใกล้ต่างมองเมิ่งจิ่วด้วยสายตาฉงน

ใบหน้าของเมิ่งจิ่วงดงามโดดเด่นยิ่ง มีโฉมสะคราญพริ้มเพราที่ไม่ด้อยกว่าคุณหนูในเมืองหลวง

แต่รูปร่างของนางในยามนี้กลับผอมแห้ง ทั้งยังสวมกระโปรงผ้าหยาบเก่า ๆ ใบหน้าคล้ำเหลือง ราวกับสาวใช้ก่อไฟ

ท่าทางห่อไหล่ก้มหน้ามือไม้เก้กังยิ่งไม่เข้ากับบรรยากาศหรูหรางดงามของงานเลี้ยงแม้แต่น้อย

“นั่นใคร? เป็นสาวใช้ของจวนติ้งอันป๋อหรือ?”

คนข้าง ๆ กดเสียงตอบว่า

“ที่ไหนกัน นางเป็นบุตรสาวคนโตที่ภรรยาคนก่อนของติ้งอันป๋อทิ้งไว้ ได้ยินว่าเกิดมาพร้อมชะตาดาวหายนะ เพิ่งคลอดออกมาก็ทำให้มารดาแท้ ๆ ตายแล้ว”

“ท่าทางไม่เอาไหนเช่นนี้ มองแล้วมีแต่ความอัปมงคล”

“เฮ้อ บุตรสาวจวนติ้งอันป๋อคนหนึ่งได้เป็นพระชายาอ๋องจิ้ง อีกคนกลับถูกเลี้ยงดูไม่สู้สาวใช้ในบ้านข้า ช่างเป็นเด็กน่าสงสารเสียจริง”

“ไอหยา เจ้าไม่เคยได้ยินหรือ? อ๋องจิ้งในยามนี้...”

เสียงเพลงขับขานอันไพเราะแผ่คลุมทั่วงาน ไม่นานก็กลบเสียงซุบซิบนินทาเหล่านั้นไป

เมื่อเห็นเมิ่งจิ่วกลับไปเป็นกระสอบทรายให้รังแกเช่นเดิม อวี๋เมิ่งเตี๋ยก็คิดว่าตนคงมองผิดไปเมื่อครู่

นางเชิดคออย่างหยิ่งผยอง กลอกตาคราหนึ่งก็คิดหาวิธีเหยียดหยามพี่สาวได้อีก

“ในเมื่อหน้าด้านตามมาแล้ว ก็อย่ามายืนเกะกะให้ขัดตา มาพัดให้ข้าสิ ซิ่งเอ๋อร์ ส่งพัดให้นาง เจ้าไปพักสักครู่”

เมิ่งจิ่วแค่นยิ้มอยู่ในใจ

ยามมีชีวิต นางเป็นคุณหนูเก้าผู้เป็นที่รักของทุกคนในจวนแม่ทัพ

ยามตาย นางเป็นจอมมารป่วนปรโลก แม้แต่เหล่าเหยียนก็ยังต้องยอมให้นางสามส่วน

คนชั่วใจดำผู้นี้กลับกล้าใช้ให้นางปรนนิบัติตนหรือ?

ทว่านางยังคงรับพัดกลมปักผ้าซูอย่างนอบน้อม ก้มหน้ากล่าวว่า

“น้องหญิง คนในงานนี้มากมายและเสียงดัง ริมทะเลสาบกลับเย็นสบายกว่า พวกเราไปเดินรับลมทางนั้นดีหรือไม่?”

อวี๋เมิ่งเตี๋ยไม่ได้คิดมาก นางเดินไปยังบันไดหินริมทะเลสาบด้วยท่วงท่าหยิ่งทะนงของคุณหนูผู้สูงศักดิ์

แสงจันทร์พร่าเลือน เงาไม้ทอดสลับซับซ้อน นางมองศาลาและหอชมทิวทัศน์ในจวนอ๋องจิ้งแล้วกลับยิ่งไม่สบอารมณ์

“ไม่รู้จริง ๆ ว่าอ๋องจิ้งคิดสิ่งใดอยู่ มีจวนอ๋องหลังใหม่ที่วังหลวงพระราชทานให้กลับไม่อยู่ กลับดึงดันมาอยู่ในจวนแม่ทัพพิทักษ์แดนเหนืออันมืดมนพิกลแห่งนี้”

“เมื่อก่อนแม่ทัพพิทักษ์แดนเหนือก่อกบฏร้ายแรง คนทั้งตระกูลจึงฆ่าตัวตาย!”

“ข้าได้ยินท่านพ่อเล่าว่า กองทหารรักษาพระองค์บุกเข้าไปในจวนแม่ทัพ มีศพกระจัดกระจายเต็มพื้น ทั้งแขนขาด หัวขาด แม้ตายแล้วยังทำให้คนขยะแขยง อยู่ในที่ผุพังเช่นนี้ไม่กลัววาสนาจะเสื่อมหรือ?”

ซิ่งเอ๋อร์รีบเข้ามาประจบ “ข้าก็รู้สึกว่าจวนอ๋องแห่งนี้มีแต่ไอหยิน ทว่าคุณหนูเป็นคู่หมั้นของอ๋องจิ้ง ครั้นได้เป็นพระชายาอ๋องจิ้งแล้ว จะอยู่ที่ใดก็ขึ้นอยู่กับท่านมิใช่หรือ? ถึงเวลานั้นให้ท่านอ๋องสร้างจวนที่คุณหนูชอบขึ้นใหม่ก็พอแล้ว”

คำพูดของซิ่งเอ๋อร์ทำให้อวี๋เมิ่งเตี๋ยเผยสีหน้าลำพองใจ

เมิ่งจิ่วเลิกคิ้วอยู่ข้าง ๆ คนใจร้ายผู้นี้เป็นคู่หมั้นของเขาหรือ? เซียวหมิงหลีมีสายตาแย่ถึงเพียงนี้เชียว?

นางนึกถึงคำพูดที่ได้ยินบนโต๊ะงานเลี้ยงเมื่อครู่ แล้วเอ่ยขึ้นราวกับไม่ตั้งใจ

“น้องหญิง...เมื่อครู่ข้าได้ยินว่าอ๋องจิ้งบาดเจ็บสาหัสในสนามรบ ล้มป่วยนอนซม เกรงว่าคงมีชีวิตอยู่อีกไม่นาน”

“เช่นนั้นน้องหญิงแต่งไปมิเท่ากับต้องเป็นม่ายหรือ?”

สีหน้าอวี๋เมิ่งเตี๋ยเปลี่ยนไปทันที ผ้าเช็ดหน้าในมือถูกบิดจนยับยู่ยี่

นางจะไม่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร!

สามเดือนก่อน จวนติ้งอันป๋อได้รับราชโองการ ให้ยกบุตรสาวของจวนป๋อแต่งให้อ๋องจิ้งเป็นพระชายา

เมื่อนางได้ข่าวก็แทบยินดีจนร่ำไห้ อ๋องจิ้งเป็นใคร? เขาคือแม่ทัพอ๋องผู้เลื่องชื่อไปทั่วราชวงศ์ต้าเซิ่ง!

อายุยังน้อยก็ถือกองกำลังไว้ในมือ มีอำนาจล้นเหลือ อีกทั้งยังเล่าลือกันว่าอ๋องจิ้งมีรูปโฉมงดงามสง่าเหนือบรรดาคุณชายทั้งหลายในเมืองหลวง

นี่เป็นวาสนาฟ้าประทาน นางได้เกี่ยวดองกับตระกูลสูงศักดิ์แล้ว!

แต่ยังยินดีได้ไม่กี่วัน นางก็ได้ยินว่า

อ๋องจิ้งบาดเจ็บสาหัสในสนามรบ รากฐานเสียหายยับเยิน เกรงว่าจะผ่านพ้นฤดูหนาวนี้ไปไม่ได้!

แม้แต่การหมั้นหมายครั้งนี้ก็ยังเป็นเพียงการแต่งงานเพื่อขจัดเคราะห์!

วันนี้นางมางานชมจันทร์ก็เพื่อหาโอกาสพบอ๋องจิ้งสักครั้ง จะได้หยั่งดูว่าข่าวลือนั้นจริงเท็จเพียงใด

ทว่ายังไม่ทันพบตัว ความหวาดกลัวที่ซ่อนลึกที่สุดในใจก็ถูกอวี๋เมิ่งจิ่วเปิดโปงเสียแล้ว!

ด้วยความโกรธ อวี๋เมิ่งเตี๋ยจึงกดข่มโทสะในใจไม่อยู่ ยกมือฟาดไปทางใบหน้าของเมิ่งจิ่วทันที

“นังชั้นต่ำ ใครอนุญาตให้เจ้าพูดจาเหลวไหลถึงอ๋องจิ้ง วันนี้ข้าจะสั่งสอนกฎระเบียบแทนจวนป๋อให้เจ้าเอง!”

เมิ่งจิ่วยิ้มอยู่ในดวงตา ท่าทางคล้ายตกใจหลบหลีก ทว่าแท้จริงแล้วปลายนิ้วกลับลูบพัดสีม่วงในแขนเสื้ออย่างแนบเนียน พลังสายหนึ่งกวาดผ่านข้อเท้าของอวี๋เมิ่งเตี๋ยจากปลายพัด

จากนั้นก็ได้ยินเสียงตูม!

เสียงดังสนั่น น้ำกระเซ็นสาดกระจาย!

อวี๋เมิ่งเตี๋ยลื่นล้มทั้งร่าง ตกลงไปในน้ำทะเลสาบเย็นยะเยือกอย่างน่าอนาถ!

น้ำในทะเลสาบเย็นจนเสียดกระดูก ซึมเปียกกระโปรงผ้าแพรหรูหราของนาง อวี๋เมิ่งเตี๋ยว่ายน้ำไม่เป็น จึงตกใจจนตัวสั่นระริก ดิ้นทุรนทุรายพลางสำลักน้ำสกปรกเข้าไปหลายอึก มวยผมบนศีรษะและเครื่องประทินโฉมบนใบหน้าหลุดลุ่ยจนหมด

“ใครก็ได้! รีบมาช่วยคุณหนูของข้าเร็ว คุณหนูตกน้ำแล้ว!”

ซิ่งเอ๋อร์ร้องเรียกอย่างร้อนใจอยู่ริมฝั่ง

แขกเหรื่อทั้งงานพากันมองตามเสียง แล้วทยอยมารวมตัวกันริมทะเลสาบ

แต่สตรีในงานล้วนเป็นคุณหนูที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม ไม่มีผู้ใดว่ายน้ำเป็น แม้จะมีบ่าวชายเฝ้าอยู่ไม่ไกล ทว่าภายใต้สายตาของผู้คนมากมายก็ไม่มีใครกล้ากระโจนลงไปช่วยอย่างบุ่มบ่าม

ความทรมานจากการสำลักน้ำและความหวาดกลัวทำให้อวี๋เมิ่งเตี๋ยเสียสติ นางตะโกนใส่เมิ่งจิ่วเสียงแหลม

“อวี๋เมิ่งจิ่ว นังดาวกาลกิณีชั้นต่ำ ข้าจะตบเจ้าแล้วเจ้ายังกล้าหลบอีกหรือ? เจ้าจงใจทำให้ข้าตกน้ำใช่หรือไม่!”

“คราก่อนที่ข้าผลักนังตัวดีอย่างเจ้าตกแม่น้ำ เหตุใดไม่ปล่อยให้จมน้ำตายไปเสีย จะได้ไม่ต้องให้เจ้ามาก่อเรื่องที่นี่!”

คำพูดไร้ยางอายของนางทำให้แขกเหรื่อรอบข้างขมวดคิ้ว

คุณหนูรองอวี๋ผู้นี้ เหตุใดจึงพูดจาหยาบคาย ไม่มีสง่าราศีของคุณหนูตระกูลใหญ่แม้แต่น้อย?

ยิ่งกว่านั้น นางบอกว่าผลักพี่สาวต่างมารดาตกแม่น้ำหรือ?

ยามนี้ผ่านสารทวิษุวัตมาแล้ว น้ำในทะเลสาบของเมืองหลวงเย็นเยียบ การผลักคนตกน้ำมิเท่ากับหมายเอาชีวิตหรือ?

ซิ่งเอ๋อร์ที่อยู่ข้าง ๆ กระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ โอ๊ย คุณหนูคนดีของบ่าว อย่าพูดอีกเลย! คนริมทะเลสาบได้ยินกันหมดแล้ว หากพูดต่อไปชื่อเสียงของคุณหนูคงป่นปี้!

เมิ่งจิ่วที่ยืนอยู่ริมฝั่งกลับยกมือเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง แล้วเอ่ยอย่างนอบน้อมหวาดกลัว

“น้องหญิง เป็น...เป็นความผิดของข้าเอง เจ้ายกมือจะตบข้า ข้าไม่ควรหลบ แต่ข้าไม่ได้ตั้งใจทำให้เจ้าอับอายจริง ๆ...”

แขกเหรื่อมองท่าทางอดกลั้นไม่ปริปากของนางแล้วต่างรู้สึกเดือดดาลแทน

เป็นบุตรสาวเอกของจวนป๋อเหมือนกัน คุณหนูรองอวี๋กลับรังแกพี่สาวเช่นนี้ การอบรมของจวนติ้งอันป๋อเสื่อมทรามถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

ขณะที่สถานการณ์กำลังวุ่นวายจนควบคุมไม่อยู่ เสียงบุรุษอ่อนแรงเจือความเจ็บป่วยก็ดังแว่วผ่านเสียงอึกทึกเป็นชั้น ๆ อย่างเชื่องช้า

“หมิงเยวี่ย เจ้าลงไปช่วยคน”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป