ราชวงศ์ต้าเซิ่ง เดือนแปด วันที่สิบห้า คืนจันทร์เพ็ญ
เมิ่งจิ่ว ผู้คืนชีพด้วยการยืมร่างผู้อื่น คุกเข่าอยู่หน้าจวนอ๋องจิ้ง น้ำตาคลอเบ้า
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านปู่ เป็นข้าที่อกตัญญู จิ่วเอ๋อร์กลับมาช้าไป!”
แสงจันทร์ขาวกระจ่างดุจน้ำค้างแข็ง ภายในจวนอ๋องจิ้งมีเสียงพิณแว่วไพเราะ เสียงหัวเราะครื้นเครง
ทว่าในสายตาของเมิ่งจิ่ว สถานที่แห่งนี้กลับเป็นจวนผีที่ลมเย็นพัดลอดโถง เสียงวิญญาณอาฆาตร่ำไห้!
เมื่อสิบปีก่อน ท่านปู่ผู้รักนางที่สุด แม่ทัพเฒ่าผู้พิทักษ์แดนเหนือ ถูกใส่ร้ายว่าคิดก่อกบฏ
ราชโองการตัดสินยังมาไม่ถึง จวนแม่ทัพพิทักษ์แดนเหนือกลับถูกสังหารล้างตระกูลในชั่วข้ามคืน
คนตระกูลเมิ่งตายอย่างน่าอนาถ บ้างถูกควักลูกตา บ้างถูกตัดแขนขา บ้างหัวกับร่างแยกจากกัน บ้างถูกธนูนับร้อยดอกยิงทะลุหัวใจ แม้แต่ทารกที่ยังอยู่ในห่อผ้าก็ถูกปิดปากจนสิ้นใจ
ชีวิตคนสด ๆ ถึงสองร้อยสิบแปดชีวิต ต้องฝังร่างไว้ในจวนเก่าแห่งนี้
ทว่าคนในเมืองหลวงกลับกล่าวว่า คนตระกูลเมิ่งฆ่าตัวตายเพราะกลัวความผิด ช่างน่าเวทนาและน่าขันยิ่งนัก!
ดวงตาดำขลับของเมิ่งจิ่วกวาดมองป้ายจวนอ๋องจิ้งลงรักทอง ใบหน้าพลันเคร่งขรึม
ในมือของนางกำพัดพับสีม่วงเล่มหนึ่งซึ่งดูไม่สะดุดตา นิ้วมือที่กุมพัดอยู่พลันกระชับแน่น
อ๋องจิ้ง? เซียวหมิงหลี?
คู่อริที่ไม่ได้พบกันมาสิบปี เหตุใดจึงกล้าเข้ามาอยู่ในจวนอาถรรพ์ที่บ้านนางถูกฆ่าล้างตระกูล?
อยากหาความตื่นเต้นก็บอกนางสิ นางจะชกให้สองหมัด ส่งเขาไปหาความตื่นเต้นที่ปรโลก!
แววตาเมิ่งจิ่วเย็นเยียบ นางพลิ้วกายเข้าไปในจวน
นางอยากรู้นักว่าเจ้าสารเลวนั่นยึดจวนบ้านนางไปด้วยแผนการใด!
“อวี๋เมิ่งจิ่ว? ใครอนุญาตให้เจ้าตามมางานชมจันทร์?!”
บนโต๊ะงานเลี้ยง อวี๋เมิ่งเตี๋ย บุตรสาวคนรองของติ้งอันป๋อ เห็นเมิ่งจิ่วแล้วก็เม้มริมฝีปากอย่างรังเกียจ
ดาวกาลกิณีคนนี้ตามมาด้วยได้อย่างไร? นางชัด ๆ ว่าขังอีกฝ่ายไว้ในห้องเก็บฟืน ทั้งยังปล่อยงูสิบกว่าตัวให้กัด
เหตุใดจึงไม่เป็นอะไรเลย?
เมิ่งจิ่วหันกลับมา ดวงตาดำขลับปรายมองอย่างเย็นชา ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกพุ่งเข้าปะทะ
พัดพับสีม่วงที่นางถืออยู่ก็ถูกเก็บเข้าชายแขนเสื้อในชั่วพริบตา
นางเลิกคิ้ว ดวงตาดำสนิทชวนหวาดหวั่นจับจ้องอวี๋เมิ่งเตี๋ย
“แม่หนูน้อยน่าสงสาร นี่คือน้องสาวต่างมารดาที่ทำให้เจ้าตายหรือ?”
นางลูบพัดในแขนเสื้อ พัดพับพลันร้อนวูบขึ้นมา
เมื่อสิบปีก่อน คนตระกูลเมิ่งถูกฆ่าล้างตระกูล มีเพียงนางที่ฝึกวิชาอยู่บนเขารอดพ้นหายนะ
ทว่านางมีโรคประจำตัวแต่กำเนิด อายุขัยไม่เกินสิบห้าปี
ยังไม่ทันมีชีวิตต่ออีกกี่วัน นางก็สิ้นใจ
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา นางกลายเป็นนักล่าหยินหยางผู้ทำให้ผีในปรโลกหวาดกลัว
คอยทวงความเป็นธรรมให้คนตาย และทวงหนี้เลือดจากคนชั่ว
วันนี้ แม่หนูน้อยผู้ถูกเหยียดหยามสารพัดจนตายมาหานาง
ที่แท้แม่หนูน้อยผู้น่าสงสารคนนี้คืออวี๋เมิ่งจิ่ว บุตรสาวคนโตที่เกิดจากภรรยาเอกของติ้งอันป๋อ
ติ้งอันป๋อใจคอโหดเหี้ยม ไม่เพียงลักลอบมีสัมพันธ์กับหลิ่วซื่อจนให้กำเนิดอวี๋เมิ่งเตี๋ย ทั้งยังเลี้ยงสองแม่ลูกไว้นอกจวนถึงแปดปี
สองแม่ลูกยังวางยาพิษฆ่ามารดาของแม่หนูน้อย แล้วฮุบสินเดิมของนางไป
เพื่อปกปิดความจริง สัตว์เดรัจฉานผู้นี้ยังสร้างคำโกหกใหญ่โต หาว่าภรรยาเอกถูกอวี๋เมิ่งจิ่วทำให้ตาย
“หากเจ้าไม่ได้เกิดมาพร้อมชะตาดาวกาลกิณี มารดาเจ้าก็คงไม่ถูกเจ้าทำให้ตาย”
“หากข้าปฏิบัติต่อเจ้าดี เกรงว่าจะพลอยทำให้วาสนาของจวนป๋อเสื่อมถอยไปด้วย ต่อจากนี้เจ้าจงเป็นบ่าวหญิงในจวน ชำระล้างความผิดของตนให้ดี!”
นับแต่นั้น หลิ่วซื่อกับบุตรสาวก็ได้เข้ามาอยู่ในจวน ชะตาของบุตรสาวทั้งสองแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
อวี๋เมิ่งจิ่วทำงานหนักทุกวัน ยังไม่ทันฟ้าสางก็ต้องซักผ้ากวาดเรือน ส่วนอวี๋เมิ่งเตี๋ยกลับได้รับการทะนุถนอมประหนึ่งแก้วตาดวงใจจากบิดามารดา
แต่อวี๋เมิ่งเตี๋ยผู้มีจิตใจชั่วร้ายโดยกำเนิดยังไม่พอใจ คอยหาวิธีกลั่นแกล้งแม่หนูน้อยอยู่ทุกวัน
ไม่กี่วันก่อน นางเพิ่งผลักแม่หนูน้อยตกแม่น้ำ ทำให้อีกฝ่ายล้มป่วยหนัก
วันนี้นางยังสั่งบ่าวให้ขังแม่หนูน้อยไว้ในห้องเก็บฟืน แล้วโยนงูตัวยาวสามฉื่อเข้าไปสิบกว่าตัว เพียงเพื่อฟังเสียงกรีดร้องเจียนขาดใจของแม่หนูน้อยเป็นความบันเทิง
ทว่าสาวใช้ที่ไปซื้องูกลับซื้อได้งูพิษมาโดยไม่ตั้งใจ จนทำให้แม่หนูน้อยสิ้นชีวิต
ดังนั้นนางกับแม่หนูน้อยผู้ตายอย่างไม่เป็นธรรมจึงทำข้อตกลงกัน—
แม่หนูน้อยยืมร่างของนางกลับคืนสู่โลกมนุษย์ ส่วนนางจะทวงหนี้ชีวิตจากจวนป๋อที่ใจดำอำมหิต
ไม่คิดเลยว่านักทวงหนี้จากปรโลกอย่างนางยังไม่ทันไปหา เจ้าตัวกลับมาปรากฏตรงหน้าเสียเอง
เมื่อเห็นเมิ่งจิ่วมองมา หัวใจอวี๋เมิ่งเตี๋ยพลันกระตุกวูบ
วันนี้สายตาของนังตัวดีนี่ชวนขนลุกยิ่งนัก! นัยน์ตาเย็นเยียบเช่นนี้จะเหมือนคนเป็นได้อย่างไร!
ทว่าความวางอำนาจบาตรใหญ่ที่สั่งสมมาหลายปีก็ยังทำให้นางตวาดเสียงแหลม
“นี่ ข้าถามเจ้าอยู่ พูดไม่เป็นหรือ?”
เมิ่งจิ่วก้มหน้า หลังงองุ้ม แสร้งทำท่าขลาดกลัวไม่กล้าสู้คน
“น้องหญิง ข้าได้ยินมาว่าวันนี้จวนอ๋องจิ้งมีงานชมจันทร์ จึงอยากมาดูความครึกครื้น...”
นางไม่ได้ใช้ร่างมนุษย์มานาน บัดนี้จึงพูดจาติดขัดอยู่บ้าง
ทว่าความรู้สึกที่ได้ควบคุมร่างกายอีกครั้งกลับทำให้นางตื่นเต้นอย่างยิ่ง
การสั่งสอนคนโง่ผู้นี้ยังไม่ต้องรีบร้อน สิ่งสำคัญยามนี้คือนางต้องปรับตัวกับฐานะใหม่ก่อน
งานชมจันทร์บรรเลงพิณและขลุ่ยท่วงทำนองใสกังวาน เสียงขับร้องยังไม่ขาดหาย
แขกเหรื่อที่อยู่ใกล้ต่างมองเมิ่งจิ่วด้วยสายตาฉงน
ใบหน้าของเมิ่งจิ่วงดงามโดดเด่นยิ่ง มีโฉมสะคราญพริ้มเพราที่ไม่ด้อยกว่าคุณหนูในเมืองหลวง
แต่รูปร่างของนางในยามนี้กลับผอมแห้ง ทั้งยังสวมกระโปรงผ้าหยาบเก่า ๆ ใบหน้าคล้ำเหลือง ราวกับสาวใช้ก่อไฟ
ท่าทางห่อไหล่ก้มหน้ามือไม้เก้กังยิ่งไม่เข้ากับบรรยากาศหรูหรางดงามของงานเลี้ยงแม้แต่น้อย
“นั่นใคร? เป็นสาวใช้ของจวนติ้งอันป๋อหรือ?”
คนข้าง ๆ กดเสียงตอบว่า
“ที่ไหนกัน นางเป็นบุตรสาวคนโตที่ภรรยาคนก่อนของติ้งอันป๋อทิ้งไว้ ได้ยินว่าเกิดมาพร้อมชะตาดาวหายนะ เพิ่งคลอดออกมาก็ทำให้มารดาแท้ ๆ ตายแล้ว”
“ท่าทางไม่เอาไหนเช่นนี้ มองแล้วมีแต่ความอัปมงคล”
“เฮ้อ บุตรสาวจวนติ้งอันป๋อคนหนึ่งได้เป็นพระชายาอ๋องจิ้ง อีกคนกลับถูกเลี้ยงดูไม่สู้สาวใช้ในบ้านข้า ช่างเป็นเด็กน่าสงสารเสียจริง”
“ไอหยา เจ้าไม่เคยได้ยินหรือ? อ๋องจิ้งในยามนี้...”
เสียงเพลงขับขานอันไพเราะแผ่คลุมทั่วงาน ไม่นานก็กลบเสียงซุบซิบนินทาเหล่านั้นไป
เมื่อเห็นเมิ่งจิ่วกลับไปเป็นกระสอบทรายให้รังแกเช่นเดิม อวี๋เมิ่งเตี๋ยก็คิดว่าตนคงมองผิดไปเมื่อครู่
นางเชิดคออย่างหยิ่งผยอง กลอกตาคราหนึ่งก็คิดหาวิธีเหยียดหยามพี่สาวได้อีก
“ในเมื่อหน้าด้านตามมาแล้ว ก็อย่ามายืนเกะกะให้ขัดตา มาพัดให้ข้าสิ ซิ่งเอ๋อร์ ส่งพัดให้นาง เจ้าไปพักสักครู่”
เมิ่งจิ่วแค่นยิ้มอยู่ในใจ
ยามมีชีวิต นางเป็นคุณหนูเก้าผู้เป็นที่รักของทุกคนในจวนแม่ทัพ
ยามตาย นางเป็นจอมมารป่วนปรโลก แม้แต่เหล่าเหยียนก็ยังต้องยอมให้นางสามส่วน
คนชั่วใจดำผู้นี้กลับกล้าใช้ให้นางปรนนิบัติตนหรือ?
ทว่านางยังคงรับพัดกลมปักผ้าซูอย่างนอบน้อม ก้มหน้ากล่าวว่า
“น้องหญิง คนในงานนี้มากมายและเสียงดัง ริมทะเลสาบกลับเย็นสบายกว่า พวกเราไปเดินรับลมทางนั้นดีหรือไม่?”
อวี๋เมิ่งเตี๋ยไม่ได้คิดมาก นางเดินไปยังบันไดหินริมทะเลสาบด้วยท่วงท่าหยิ่งทะนงของคุณหนูผู้สูงศักดิ์
แสงจันทร์พร่าเลือน เงาไม้ทอดสลับซับซ้อน นางมองศาลาและหอชมทิวทัศน์ในจวนอ๋องจิ้งแล้วกลับยิ่งไม่สบอารมณ์
“ไม่รู้จริง ๆ ว่าอ๋องจิ้งคิดสิ่งใดอยู่ มีจวนอ๋องหลังใหม่ที่วังหลวงพระราชทานให้กลับไม่อยู่ กลับดึงดันมาอยู่ในจวนแม่ทัพพิทักษ์แดนเหนืออันมืดมนพิกลแห่งนี้”
“เมื่อก่อนแม่ทัพพิทักษ์แดนเหนือก่อกบฏร้ายแรง คนทั้งตระกูลจึงฆ่าตัวตาย!”
“ข้าได้ยินท่านพ่อเล่าว่า กองทหารรักษาพระองค์บุกเข้าไปในจวนแม่ทัพ มีศพกระจัดกระจายเต็มพื้น ทั้งแขนขาด หัวขาด แม้ตายแล้วยังทำให้คนขยะแขยง อยู่ในที่ผุพังเช่นนี้ไม่กลัววาสนาจะเสื่อมหรือ?”
ซิ่งเอ๋อร์รีบเข้ามาประจบ “ข้าก็รู้สึกว่าจวนอ๋องแห่งนี้มีแต่ไอหยิน ทว่าคุณหนูเป็นคู่หมั้นของอ๋องจิ้ง ครั้นได้เป็นพระชายาอ๋องจิ้งแล้ว จะอยู่ที่ใดก็ขึ้นอยู่กับท่านมิใช่หรือ? ถึงเวลานั้นให้ท่านอ๋องสร้างจวนที่คุณหนูชอบขึ้นใหม่ก็พอแล้ว”
คำพูดของซิ่งเอ๋อร์ทำให้อวี๋เมิ่งเตี๋ยเผยสีหน้าลำพองใจ
เมิ่งจิ่วเลิกคิ้วอยู่ข้าง ๆ คนใจร้ายผู้นี้เป็นคู่หมั้นของเขาหรือ? เซียวหมิงหลีมีสายตาแย่ถึงเพียงนี้เชียว?
นางนึกถึงคำพูดที่ได้ยินบนโต๊ะงานเลี้ยงเมื่อครู่ แล้วเอ่ยขึ้นราวกับไม่ตั้งใจ
“น้องหญิง...เมื่อครู่ข้าได้ยินว่าอ๋องจิ้งบาดเจ็บสาหัสในสนามรบ ล้มป่วยนอนซม เกรงว่าคงมีชีวิตอยู่อีกไม่นาน”
“เช่นนั้นน้องหญิงแต่งไปมิเท่ากับต้องเป็นม่ายหรือ?”
สีหน้าอวี๋เมิ่งเตี๋ยเปลี่ยนไปทันที ผ้าเช็ดหน้าในมือถูกบิดจนยับยู่ยี่
นางจะไม่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร!
สามเดือนก่อน จวนติ้งอันป๋อได้รับราชโองการ ให้ยกบุตรสาวของจวนป๋อแต่งให้อ๋องจิ้งเป็นพระชายา
เมื่อนางได้ข่าวก็แทบยินดีจนร่ำไห้ อ๋องจิ้งเป็นใคร? เขาคือแม่ทัพอ๋องผู้เลื่องชื่อไปทั่วราชวงศ์ต้าเซิ่ง!
อายุยังน้อยก็ถือกองกำลังไว้ในมือ มีอำนาจล้นเหลือ อีกทั้งยังเล่าลือกันว่าอ๋องจิ้งมีรูปโฉมงดงามสง่าเหนือบรรดาคุณชายทั้งหลายในเมืองหลวง
นี่เป็นวาสนาฟ้าประทาน นางได้เกี่ยวดองกับตระกูลสูงศักดิ์แล้ว!
แต่ยังยินดีได้ไม่กี่วัน นางก็ได้ยินว่า
อ๋องจิ้งบาดเจ็บสาหัสในสนามรบ รากฐานเสียหายยับเยิน เกรงว่าจะผ่านพ้นฤดูหนาวนี้ไปไม่ได้!
แม้แต่การหมั้นหมายครั้งนี้ก็ยังเป็นเพียงการแต่งงานเพื่อขจัดเคราะห์!
วันนี้นางมางานชมจันทร์ก็เพื่อหาโอกาสพบอ๋องจิ้งสักครั้ง จะได้หยั่งดูว่าข่าวลือนั้นจริงเท็จเพียงใด
ทว่ายังไม่ทันพบตัว ความหวาดกลัวที่ซ่อนลึกที่สุดในใจก็ถูกอวี๋เมิ่งจิ่วเปิดโปงเสียแล้ว!
ด้วยความโกรธ อวี๋เมิ่งเตี๋ยจึงกดข่มโทสะในใจไม่อยู่ ยกมือฟาดไปทางใบหน้าของเมิ่งจิ่วทันที
“นังชั้นต่ำ ใครอนุญาตให้เจ้าพูดจาเหลวไหลถึงอ๋องจิ้ง วันนี้ข้าจะสั่งสอนกฎระเบียบแทนจวนป๋อให้เจ้าเอง!”
เมิ่งจิ่วยิ้มอยู่ในดวงตา ท่าทางคล้ายตกใจหลบหลีก ทว่าแท้จริงแล้วปลายนิ้วกลับลูบพัดสีม่วงในแขนเสื้ออย่างแนบเนียน พลังสายหนึ่งกวาดผ่านข้อเท้าของอวี๋เมิ่งเตี๋ยจากปลายพัด
จากนั้นก็ได้ยินเสียงตูม!
เสียงดังสนั่น น้ำกระเซ็นสาดกระจาย!
อวี๋เมิ่งเตี๋ยลื่นล้มทั้งร่าง ตกลงไปในน้ำทะเลสาบเย็นยะเยือกอย่างน่าอนาถ!
น้ำในทะเลสาบเย็นจนเสียดกระดูก ซึมเปียกกระโปรงผ้าแพรหรูหราของนาง อวี๋เมิ่งเตี๋ยว่ายน้ำไม่เป็น จึงตกใจจนตัวสั่นระริก ดิ้นทุรนทุรายพลางสำลักน้ำสกปรกเข้าไปหลายอึก มวยผมบนศีรษะและเครื่องประทินโฉมบนใบหน้าหลุดลุ่ยจนหมด
“ใครก็ได้! รีบมาช่วยคุณหนูของข้าเร็ว คุณหนูตกน้ำแล้ว!”
ซิ่งเอ๋อร์ร้องเรียกอย่างร้อนใจอยู่ริมฝั่ง
แขกเหรื่อทั้งงานพากันมองตามเสียง แล้วทยอยมารวมตัวกันริมทะเลสาบ
แต่สตรีในงานล้วนเป็นคุณหนูที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม ไม่มีผู้ใดว่ายน้ำเป็น แม้จะมีบ่าวชายเฝ้าอยู่ไม่ไกล ทว่าภายใต้สายตาของผู้คนมากมายก็ไม่มีใครกล้ากระโจนลงไปช่วยอย่างบุ่มบ่าม
ความทรมานจากการสำลักน้ำและความหวาดกลัวทำให้อวี๋เมิ่งเตี๋ยเสียสติ นางตะโกนใส่เมิ่งจิ่วเสียงแหลม
“อวี๋เมิ่งจิ่ว นังดาวกาลกิณีชั้นต่ำ ข้าจะตบเจ้าแล้วเจ้ายังกล้าหลบอีกหรือ? เจ้าจงใจทำให้ข้าตกน้ำใช่หรือไม่!”
“คราก่อนที่ข้าผลักนังตัวดีอย่างเจ้าตกแม่น้ำ เหตุใดไม่ปล่อยให้จมน้ำตายไปเสีย จะได้ไม่ต้องให้เจ้ามาก่อเรื่องที่นี่!”
คำพูดไร้ยางอายของนางทำให้แขกเหรื่อรอบข้างขมวดคิ้ว
คุณหนูรองอวี๋ผู้นี้ เหตุใดจึงพูดจาหยาบคาย ไม่มีสง่าราศีของคุณหนูตระกูลใหญ่แม้แต่น้อย?
ยิ่งกว่านั้น นางบอกว่าผลักพี่สาวต่างมารดาตกแม่น้ำหรือ?
ยามนี้ผ่านสารทวิษุวัตมาแล้ว น้ำในทะเลสาบของเมืองหลวงเย็นเยียบ การผลักคนตกน้ำมิเท่ากับหมายเอาชีวิตหรือ?
ซิ่งเอ๋อร์ที่อยู่ข้าง ๆ กระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ โอ๊ย คุณหนูคนดีของบ่าว อย่าพูดอีกเลย! คนริมทะเลสาบได้ยินกันหมดแล้ว หากพูดต่อไปชื่อเสียงของคุณหนูคงป่นปี้!
เมิ่งจิ่วที่ยืนอยู่ริมฝั่งกลับยกมือเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง แล้วเอ่ยอย่างนอบน้อมหวาดกลัว
“น้องหญิง เป็น...เป็นความผิดของข้าเอง เจ้ายกมือจะตบข้า ข้าไม่ควรหลบ แต่ข้าไม่ได้ตั้งใจทำให้เจ้าอับอายจริง ๆ...”
แขกเหรื่อมองท่าทางอดกลั้นไม่ปริปากของนางแล้วต่างรู้สึกเดือดดาลแทน
เป็นบุตรสาวเอกของจวนป๋อเหมือนกัน คุณหนูรองอวี๋กลับรังแกพี่สาวเช่นนี้ การอบรมของจวนติ้งอันป๋อเสื่อมทรามถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ขณะที่สถานการณ์กำลังวุ่นวายจนควบคุมไม่อยู่ เสียงบุรุษอ่อนแรงเจือความเจ็บป่วยก็ดังแว่วผ่านเสียงอึกทึกเป็นชั้น ๆ อย่างเชื่องช้า
“หมิงเยวี่ย เจ้าลงไปช่วยคน”