ความเจ็บปวดแสบร้อนพุ่งทะลุจากผิวหนังเข้าสู่ไขกระดูก ราวกับมีเข็มจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังทิ่มแทงพร้อมกัน ทำให้เจียงจั้นเยว่เจ็บจนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงร้องเบา ๆ
คิ้วของเธอขมวดแน่น ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าคิดถึงแม่อีกแล้ว
แม้ปากจะร้อง “ซี้ฮ่า~ ซี้ฮ่า~” แต่น้ำหนักมือของเธอกลับไม่ลดลงเลยสักนิด
กดคลึงซ้ำไปซ้ำมา ฝ่ามือออกแรงกดทับรอยฟกช้ำ นวดคลึงให้ลิ่มเลือดที่แข็งตัวค่อย ๆ กระจายออก
ฤทธิ์ร้อนของยาเหล้าซึมลึกเข้าสู่ใต้ผิว รอยฟกช้ำจางลงและกระจายตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เจียงจั้นเยว่กัดฟันแน่น เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดบนหน้าผาก แต่ก็ไม่เคยหยุดมือ
นวดแขนเสร็จแล้วก็ถึงไหล่ หลัง เอว
บางจุดที่เธอเอื้อมไม่ถึง ก็บิดตัวกลับหลังออกแรงนวดต่อ ท่วงท่าพิสดารราวกับกำลังเต้นรำแปลกประหลาดของเรื่องประหลาดบางอย่าง
เหมียวผู้ยิ่งใหญ่ถูกความเคลื่อนไหวของเธอปลุกให้ตื่น หมอบอยู่ในรังแมวเอียงคอมองเธอ ดวงตาใสแป๋วเต็มไปด้วยความงุนงงว่า ‘นี่มันท่าอะไรกัน? แมวไม่เข้าใจ’
ประมาณ 20 นาทีผ่านไป รอยฟกช้ำทั้งหมดที่พอจะนวดถึงได้รับการดูแลอย่างละเอียดถี่ถ้วน
ใช้ยาเหล้าไปเกือบครึ่งขวด แปะพลาสเตอร์ยาอีกสามสี่แผ่นตรงจุดที่ฟกช้ำหนักเป็นพิเศษ
ร่างกายเหมือนถูกประกอบขึ้นใหม่ทั้งหมด แม้จะยังปวดตึงอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกหนักอึ้งอุดตันนั้นสลายไปมากแล้ว คนทั้งคนรู้สึกเบาสบายขึ้นเยอะ
เจียงจั้นเยว่ขยับหัวไหล่ ข้อต่อส่งเสียงกร๊อบเบา ๆ ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว
“ฮือ~ เหนื่อยจัง~”
เธอแผ่ตัวเป็นแผ่นกลมเหมือนแป้งแผ่นใหญ่นอนบนเตียง เริ่มจัดการของในกระเป๋าเป้ แยกของทั้งหมดเป็นหมวดหมู่เรียบร้อยแล้วก็หยิบการ์ดสองใบออกมา