ฟังเสียงเจ้าขนปุยรู้เรื่อง บ้านฉันกลายเป็นสวนสัตว์

ตอนที่ 29 เอาสักคำไหม?

6 นาที· 1.3K คำ

ท่ามกลางคำพูดราวกับสปอตโฆษณาของถังหว่านหว่าน เสียงแซวจากห้องไลฟ์ก็หลั่งไหลตามมาติด ๆ

【ใช่ว่าฉันไม่อยากรับเลี้ยงนะ แต่ไม่มีเวลาดูแลลูกแมวจริง ๆ นี่นา!】

【อยากได้ลูกแมว อยากลูบเสือโคร่งไซบีเรีย เมื่อไรถึงจะเปิดสาขาในเมืองอื่นบ้างนะ!】

【พอเถอะ ฉันอิจฉาจนน้ำตาจะเช็ดอยู่แล้ว!】

สำหรับคนที่ตั้งใจรับลูกแมวกลับบ้าน การรับเลี้ยงไม่ใช่แค่การมีสัตว์เลี้ยงสักตัว แต่เป็นการเพิ่มสมาชิกคนหนึ่งให้กับครอบครัว

หากยังเตรียมตัวไม่พร้อมอย่างรอบด้าน คนส่วนใหญ่ก็ไม่กล้าพาลูกแมวกลับบ้านง่าย ๆ

เจียงฉือคุยกับผู้ชมในห้องไลฟ์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถืออาหารกลางวันเดินเข้ามา

“กับข้าวจากร้านอาหารน่ะ กินข้าวกันก่อนเถอะ”

พอได้กลิ่นหอมลอยมา ถังหว่านหว่านก็หันไปเรียกแฟนคลับขาประจำที่กำลังปรนนิบัติเสือโคร่งไซบีเรีย

“จะกินมื้อกลางวันก่อนแล้วค่อยเล่นไหม?”

“ไม่ล่ะ กินมาแล้ว!”

ตอนนี้แฟนคลับขาประจำไม่มีใจจะคิดเรื่องกินข้าวเลยสักนิด ใจจดจ่ออยู่กับเสือโคร่งไซบีเรียที่นอนเอกเขนกอย่างเกียจคร้านทั้งตัว

เมื่อเห็นหนุ่มคลั่งเสือโคร่งไซบีเรียตรงหน้า ถังหว่านหว่านก็กลอกตาใส่ ก่อนวางกล้องไว้ข้าง ๆ ให้ถ่ายภาพเขากับเสือโคร่งไซบีเรียเล่นด้วยกัน จากนั้นจึงนั่งกินข้าวกับเจียงฉือ

ตลอดหลายวันที่อยู่ศูนย์หาบ้านให้สัตว์ เสือโคร่งไซบีเรียกินดีนอนหลับสบาย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป