แสงอรุณส่องสว่างเจิดจ้าแล้ว โคมวังทรงหกเหลี่ยมใต้ระเบียงยังคงไหวเอนแผ่วเบา
ลายเมฆมงคลเส้นทองบนผ้าโคมต้องแสงตะวัน จนเปล่งประกายสีทองนุ่มนวล
เจียงอิ้งเยว่เดินไปพลางก้มมองชุดวังผ้าโปร่งสีเขียวครามที่สวมอยู่
นางนึกถึงยามองค์รัชทายาทเดินผ่าน ชายเสื้อคลุมหยุดอยู่ตรงหน้านางชั่วขณะ ทั้งยังนึกถึงความเงียบอันชวนกระอักกระอ่วนทั่วทั้งโถง ตอนเซิ่นหว่านชิวเอ่ยวาจาประโยคนั้น
นางถอนหายใจ คิดว่าชุดนี้คงไม่มีโอกาสได้สวมอีกแล้ว
เมื่อกลับถึงเรือนไห่ถัง ชิงเอี๊ยบกับหงซากำลังตากผ้าอยู่ในลาน
พอเห็นนางกลับมา ชิงเอี๊ยบก็เดินเข้ามาหา แล้วถามเสียงเบาว่า “นายหญิง ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
เจียงอิ้งเยว่ส่ายหน้า เดินเข้าห้องแล้วถอดชุดวังผ้าโปร่งสีเขียวครามออก พับเรียบร้อยก่อนเก็บไว้ชั้นล่างสุดของตู้เสื้อผ้า
นางเปลี่ยนเป็นชุดอยู่เรือนสีบัวอ่อน แล้วนั่งลงบนเตียงนุ่ม ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวออกมา
“วันนี้ช่างครึกครื้นเสียจริง” นางพึมพำ
หงซายกชาร้อนถ้วยหนึ่งเข้ามา พอได้ยินก็รีบถามอย่างร้อนใจว่า “นายหญิงเกิดเรื่องอันใดขึ้น? พระชายาองค์รัชทายาทกลั่นแกล้งท่านหรือเพคะ?”
เจียงอิ้งเยว่รับชามาจิบคำหนึ่ง ส่ายหน้าแล้วก็พยักหน้า แม้แต่นางเองก็อธิบายไม่ถูก
นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะตัวเล็ก มือพลันยกขึ้นแตะหน้าท้องโดยไม่รู้ตัว
ส่วนโค้งนูนเล็กน้อยตรงนั้นอบอุ่นและนุ่มนวลเมื่อสัมผัสผ่านเนื้อผ้า ฝ่ามือแนบลงไปแล้วก็รู้สึกสงบใจขึ้นเล็กน้อย
สามเดือนแล้ว อีกเดือนเดียวก็ปิดบังไม่มิดแน่