“มิได้บอกแล้วหรือ ให้เจ้าคอยจับตาดูคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่เหล่านี้ให้ดี”
“หากพวกเขาทำผิด ข้าจะคิดบัญชีกับเจ้า”
หงซาได้ยินว่าตนมีหน้าที่ ทั้งยังได้ดูแลคนอื่น ก็ยิ้มจนหน้าบานในทันใด ยืดอกแล้วตบอกตนเองรับรอง
“นายหญิงวางใจเถิด บ่าวจะจับตาดูพวกเขาอย่างใกล้ชิด!”
เจียงอิ้งเยว่ยิ้มพลางส่ายหน้า ก่อนหมุนตัวกลับเข้าเรือน
นางกำนัลตัวน้อยที่เพิ่งเข้ามาเหล่านั้นเห็นนายหญิงคนใหม่มีอัธยาศัยดี ทั้งยังเห็นชิงเอี๊ยบกับหงซาซึ่งเป็นนางกำนัลคนสนิททั้งสองวางตัวเป็นกันเองและอ่อนโยน
ความตึงเครียดที่ขึงอยู่ในใจแต่แรกจึงคลายลงบ้าง พวกนางมองหน้ากัน รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏที่มุมปาก
ชิงเอี๊ยบเริ่มแบ่งงานอย่างคล่องแคล่วแล้ว
นางให้ขันทีน้อยสองคนไปผ่าฟืนและตักน้ำ ส่วนแบ่งนางกำนัลสี่คนออกเป็นสองกลุ่มผลัดเวร
คนหนึ่งติดตามนางเรียนรู้ธรรมเนียมการยกน้ำชาและส่งน้ำ อีกคนติดตามหงซาเรียนรู้การจัดเก็บเสื้อผ้าและเครื่องประดับ
ภายในเรือนพลันเป็นระเบียบเรียบร้อย แม้คนจะเพิ่มขึ้น กลับสงบและคล่องแคล่วกว่าแต่ก่อน
ทว่าในยามนี้ บรรยากาศภายในห้องหนังสือกลับอึมครึมอย่างผิดปกติ
อิ่งอีคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่หน้าโต๊ะ ก้มศีรษะต่ำ ประคองกำไลหยกขาวไว้ในฝ่ามือ แล้วยื่นคืนให้
เซียวจิ่งเหิงรับมา ปลายนิ้วลูบไล้ลวดลายเรียบลื่นบนผิวกำไล รอให้อีกฝ่ายเอ่ยปาก
“กราบทูลฝ่าบาท” อิ่งอีลดเสียงต่ำ “ข้าน้อยนำกำไลไปให้สำนักหมอหลวงตรวจสอบแล้ว”
“ตัวกำไลผ่านการแช่สมุนไพรจริง เป็นตำรับยาสงบจิต ไม่มีพิษภัย ทั้งยังช่วยให้จิตใจสงบนิ่ง”