เซิ่งหนิงหนิงกะพริบตาอย่างงุนงง
นางจำได้ว่าป้าหลินเคยบอกว่า คนทำอาหารไม่ควรขึ้นโต๊ะกินข้าวกับเจ้าของบ้าน เพราะรับเงินเขามาตั้งมากมายแล้ว
“คุณฮั่ว ฉันยืนก็ได้ค่ะ”
เขายิ้มบาง ๆ ทว่ากลับไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ “นั่งลง!”
เซิ่งหนิงหนิงเลื่อนเก้าอี้ออกอย่างว่องไว แล้วหย่อนก้นลงนั่งทันที นายทุนบ้าเอ๊ย แรงกดดันบ้าเอ๊ย
“นั่งกินเป็นเพื่อนฉันหน่อย”
“……”
เธออยากบอกว่านี่ต้องคิดเงินเพิ่มต่างหาก
แต่พอเห็นแววตาเย็นเยียบของชายหนุ่ม รวมถึงกล้ามเนื้อแน่นแข็งแรงบนแขนที่ปูดโปนด้วยเส้นเลือด ดูเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง
เธอก็อดทนไว้ แล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาเงียบ ๆ
มือคู่นั้นต่อยเธอกระเด็นได้ด้วยหมัดเดียวแน่
อย่าไปยั่วโมโหเขาจะดีกว่า
เธอหยิบชามข้าวขึ้นมาอย่างว่าง่าย ตักข้าวเข้าปากคำเล็ก ๆ ก่อนเงยหน้าลอบมองเขาแวบหนึ่ง
ท่าทางตอนกินข้าวของเขาสุภาพเรียบร้อย ไม่เร่งรีบ
กินกับข้าวบ้าง ซดน้ำแกงบ้าง
ไม่ชมว่าอร่อย และไม่บอกว่าไม่อร่อย
พอเห็นเขาคีบกุ้งขึ้นมาชิ้นหนึ่ง เซิ่งหนิงหนิงก็วางตะเกียบลงทันที แล้วพูดเอาใจว่า “คุณฮั่ว ให้ฉันแกะกุ้งให้นะคะ”
เขาหรี่ตาลงอย่างเกียจคร้าน ก่อนยกมุมปากยิ้มให้เธอ “ไม่ต้อง ฉันมีมือของตัวเอง”
“……”
“อาหารถูกปากไหมคะ?”
เซิ่งหนิงหนิงติดใจคำถามนี้มาก เธอไม่อยากถูกไล่ออกเพราะอาหารไม่ถูกปากเขา ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงานหรอกนะ
ชายหนุ่มแกะกุ้งเสร็จก็โยนลงชาม ก่อนหยิบกระดาษมาเช็ดมืออย่างไม่รีบร้อน