รถของฮั่วเหยียนจอดอยู่หน้าอาคารทีพีเค เขาสอดมือไว้ในกระเป๋ากางเกง เดินไปทางลิฟต์อย่างไม่รีบร้อน
พนักงานต้อนรับสาวสองคนตาไว ร้องทักขึ้นมาว่า “พี่เหยียน!”
ฮั่วเหยียนหันข้างไปทางพวกเธอ ดันแว่นกันแดดขึ้นเล็กน้อย แล้วพยักหน้าให้อย่างสุภาพ ก่อนจะหันกลับไปพอดีกับประตูลิฟต์ที่เปิดออก ร่างของเขาหายลับไปจากสายตาทุกคน
เวลาเพียงสามวินาที พนักงานต้อนรับสาวทั้งสองก็ส่งเสียงกรี๊ดด้วยความตื่นเต้นสุดขีด
“ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริงแล้ว!”
“โอ๊ย หล่อมาก หล่อสุด ๆ!”
“อยากขอถ่ายรูปด้วยจัง!”
……
ลิฟต์พุ่งตรงขึ้นไปยังชั้นบนสุดของสำนักงานใหญ่ทีพีเค
เสียง “ติ๊ง” ดังขึ้น สายตาของทุกคนที่กำลังทำงานอยู่ต่างถูกดึงดูดไปยังชายหนุ่มที่ก้าวออกมาจากลิฟต์
ชายหนุ่มมีรูปร่างสูงสง่า ทุกอากัปกิริยาแฝงความหยิ่งทะนงอยู่หลายส่วน ท่าทางดูเอื่อยเฉื่อย ทว่าทั่วทั้งร่างกลับแผ่แรงกดดันน่าเกรงขาม
“พี่เหยียน!”
“พี่เหยียน!”
“พี่เหยียน!”
ในฐานะนักมวยแถวหน้าของทีพีเค พนักงานต่างพากันลุกขึ้นทักทาย
ฮั่วเหยียนเพียงพยักหน้ารับอย่างสุภาพ เดินตรงไปยังห้องทำงานประธานกรรมการโดยไม่ชายตามองใคร ปลายนิ้วยาวกำลังจะแตะลูกบิดประตู ก็ถูกเสียงหนึ่งเรียกไว้
“พี่เหยียนครับ ประธานกรรมการไม่อยู่ครับ”
ชายหนุ่มสวมแว่นในชุดสูทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา อธิบายพลางหอบหายใจว่า “ประธานกรรมการไปพักร้อนที่มัลดีฟส์กับภรรยา ต้องรออีกเดือนกว่าจะกลับครับ”
ฮั่วเหยียนชักมือกลับ เลิกคิ้วมองชายหนุ่ม “ทำไมฉันไม่ได้รับแจ้ง?”