คนหนึ่งกับอูฐหนึ่งตัวเดินฝ่าทะเลทรายมาเนิ่นนาน
เซิ่งหนิงหนิงทั้งหนาวทั้งหิว นอนฟุบอยู่บนหลังอูฐอย่างสะลึมสะลือ ปล่อยให้มันเดินไปตามทาง
ลมแรงพัดกระหน่ำ หอบทรายปลิวว่อนจนลืมตาแทบไม่ขึ้น นางจึงปล่อยตัวให้กึ่งหลับกึ่งตื่นไปเสียเลย
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร อูฐตัวนั้นก็แบกนางเดินจากกลางวันจนฟ้ามืด ในที่สุดนางก็ได้ยินเสียงแตรสัญญาณแว่วมา
ทหารหลายคนที่อยู่ไม่ไกลเห็นเซิ่งหนิงหนิง จึงถือดาบกับทวนเข้ามาขับไล่ พร้อมตวาดว่า “ที่นี่เป็นเขตยุทธศาสตร์ทางทหาร คนไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้าใกล้! รีบไปเสีย!”
เสียงเอะอะโวยวายของทหารปลุกนางให้ตื่น
เซิ่งหนิงหนิงกระปรี้กระเปร่าขึ้น ก่อนพลิกตัวกลิ้งลงจากหลังอูฐ
นางขยี้ตาแล้วทอดมองไปรอบ ๆ
กระโจมค่ายทหารหลายสิบหลังตั้งเรียงรายเป็นระเบียบตรงรอยต่อระหว่างทะเลทรายกับที่ราบ มองดูคล้ายกองหินขนาดใหญ่
รอบบริเวณมีทหารลาดตระเวนที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีเดินไปมาเป็นระยะ กองไฟที่เติมฟืนไว้ส่งเสียงปะทุเปรี๊ยะ ๆ กลิ่นหอมของข้าวกับเนื้อย่างไหม้ลอยมาแตะจมูก
ธงสีสดโบกสะบัดรับลมยามเย็นใต้ท้องฟ้ากว้าง มองเห็นอักษร “จิ้น” บนผืนธงได้อย่างชัดเจน
นางหยิบป้ายคำสั่งออกมา
“รบกวนช่วยแจ้งให้ที บอกว่ามีคนคุ้นเคยต้องการพบแม่ทัพเผย!”
*
ขณะนั้นเผยจิ้งกำลังหารือเรื่องสำคัญกับผู้ใต้บังคับบัญชาในค่าย ทันใดนั้นก็มีเสียงทหารร้องดังมาจากนอกกระโจม “รายงาน! แม่ทัพเผย ข้าน้อยมีเรื่องสำคัญมาแจ้ง!”
“เข้ามา!”
หลังทหารหนุ่มเข้ามาในกระโจมแล้วก็ลดเสียงลง “ท่านแม่ทัพ ข้างนอกมีคุณชายหนุ่มคนหนึ่งถือป้ายคำสั่งขององค์หญิงเจียซ่านมาด้วย เขาบอกว่าต้องการพบท่าน!”