ถ้อยคำห้าคำนั้นยังวนเวียนอยู่ข้างหูเขา
ใบหน้าหล่อเหลาของเผยจิ้งแดงก่ำจนแทบมีควันออกมา ร่างทั้งร่างราวกับถูกไฟฟ้าช็อต เขารีบอุ้มหญิงสาวบนตัวขึ้นไปวางบนเตียง
“เผยจิ้ง...”
ดวงตาของนางพร่าพรายไปด้วยหยาดน้ำ ตาเปียกชื้นวาววับ แค่ได้ยินนางเรียกชื่อเขา วิญญาณของเขาก็แทบหลุดลอย
เผยจิ้งวางนางลงอย่างอ่อนโยน ก้มหน้าขยับเข้าใกล้ เส้นผมดำขลับทิ้งตัวลงมา ปลายจมูกของเขาแตะกับปลายจมูกของนาง
“เจ้าเหนื่อยหรือไม่?”
“ยังไม่ได้ทำอะไรเลย จะเหนื่อยได้อย่างไร?”
นางเอ่ยคำพูดชวนวาบหวามออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน ได้เห็นเขาหน้าแดงก่ำสมใจ
“...”
เขาถามว่านางเดินทางไกลมาเหนื่อยหรือไม่ ใครจะคิดว่านางจะพาออกทะเลไปเสียได้
แววตาของเผยจิ้งลึกซึ้งขึ้น สายตาของทั้งคู่ประสานกันแนบแน่น
นิ้วของเขาสอดประสานกับนิ้วของนาง กุมมือทั้งสิบไว้ด้วยกัน ก่อนกดนางลงบนเตียง แล้วก้มลงจุมพิตริมฝีปากของนางอย่างทะนุถนอม
จุมพิตแสนหวานดำเนินต่อเนื่องจากริมฝีปากของนางไล่ต่ำลงมา
ประทับลงบนลำคอขาวผ่อง ทิ้งรอยแดงไว้เป็นจุด ๆ
...
*
เมฆลอยบดบังจันทร์ สายฝนแห่งรักค่อย ๆ สงบลง
“หนิงหนิง” เขาซบอยู่ข้างหูนาง เรียกชื่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ตอนนี้ยังเหนื่อยอยู่หรือไม่?”
ปลายจมูกกับริมฝีปากของเซิ่งหนิงหนิงแดงระเรื่อ หางตายังมีคราบน้ำตา นางสะอื้นฮัก ๆ ซุกอยู่ในอ้อมแขนเขา
“เหนื่อย”
ได้ยินดังนั้น เขาก็หัวเราะเสียงต่ำ
“เช่นนั้นยังต้องการอีกหรือไม่?”
คนในอ้อมแขนพลันสะท้านไปทั้งตัว รีบยอมแพ้ “ไม่เอาแล้ว ไม่เอาแล้ว”
เผยจิ้งจุมพิตหน้าผากนาง ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่า “ข้าจะเช็ดตัวให้เจ้า”