ภายในห้อง
“เผยจิ้ง...”
แม้แต่น้ำเสียงของนางก็ยังอ่อนหวานเสียจนเกินไป
เผยจิ้งหลับตาลง
นางจงใจชัด ๆ
นี่มันองค์หญิงน้อยผู้สูงศักดิ์เสียที่ไหนกัน
เห็นชัด ๆ ว่าเป็นจิ้งจอกน้อยเจ้าเล่ห์ต่างหาก
“องค์หญิง โปรดสำรวมพระองค์ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ
น้ำเสียงใสกระจ่างแปรเปลี่ยนเป็นพร่าแหบต่ำ
ใครจะรู้ว่าเด็กสาวกลับเป็นฝ่ายจุมพิตเขาก่อน
น่าเสียดาย...
เขาประเมินความอดกลั้นของตัวเองสูงเกินไป
องค์หญิงน้อยมีชั้นเชิงแพรวพราว
สถานการณ์ค่อย ๆ หลุดจากการควบคุม
เรื่องเดิมพันอะไรกัน
ความอดกลั้นอะไร สุภาพบุรุษอะไร
เขาลืมมันไปหมดสิ้นแล้ว
โยนทิ้งไปไกลสุดขอบฟ้า...
*
แสงอรุณค่อย ๆ สว่างขึ้น แสงแดดอุ่นยามเช้าส่องผ่านกระดาษหน้าต่างเข้ามาในห้องหอ
เสียงไม่เคยหยุดลงเลย
สาวใช้ตัวน้อยสองคนที่เฝ้ายามอยู่นอกห้องหอได้ยินเสียงจนใบหูแดงก่ำ รีบขยับออกไปยืนเฝ้าให้ไกลขึ้น
นี่...นี่ท่านเขย...
ให้คนยกน้ำเข้าไปตั้งหลายครั้งแล้ว
ตอนนี้ฟ้าก็สว่างแล้วด้วย
สาวใช้ทั้งสองหน้าแดงก่ำ สบตากันแวบหนึ่ง แล้วไม่กล้าส่งเสียง
ในตอนนั้นเอง ชุ่ยจู๋ สาวใช้คนสนิทขององค์หญิงก็หอบอุปกรณ์ชำระล้างมาถึง ด้านหลังยังมีสาวใช้ตัวน้อยตามมาด้วยอีกสองคน
ชุ่ยจู๋เดินไปหยุดหน้าประตู นางเพิ่งยกมือขึ้น ตั้งใจจะเคาะประตู ก็ได้ยินเสียงร้องไห้แผ่วเบา