“ไม่ต้องมากพิธี! ลุกขึ้นเถิด!”
เซิ่งหนิงหนิงรีบก้าวเข้าไปประคองเผยหลีให้ลุกขึ้น
เผยหลีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ยืนขึ้น มองเซิ่งหนิงหนิงแล้วเอ่ยเสียงเบา “ขอบพระทัยองค์หญิงเพคะ”
เซิ่งหนิงหนิงยิ้มละไม “ต่อไปเรียกข้าว่าพี่สะใภ้ก็พอ”
เผยหลีชะงักงันไปอีกครั้ง ข่าวลือเล่าว่าองค์หญิงเจียซ่านเย่อหยิ่งเอาแต่ใจ อารมณ์ร้ายและเข้ากับผู้อื่นได้ยากมาก แต่เมื่อได้พบตัวจริงแล้ว นางกลับดูเป็นกันเองอย่างยิ่ง
“ฐานะฮ่องเต้กับขุนนางย่อมต่างกัน หม่อมฉันกลัวพี่ชายจะตำหนิเพคะ”
เมื่อเห็นเผยหลีเอาแต่มองตนอย่างเหม่อลอย เซิ่งหนิงหนิงก็ใจอ่อนลงเล็กน้อย “เขากล้าหรือ? ในเมื่อข้าแต่งเข้าตระกูลพี่ชายเจ้าแล้ว ก็เป็นพี่สะใภ้ของเจ้า ต่อไปเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน”
เผยหลีเป็นคนอ่อนแอขี้เกรงใจ เมื่อเซิ่งหนิงหนิงพูดเช่นนี้ นางจึงวางใจและเรียกเสียงหนึ่งว่า “พี่สะใภ้”
“เจ้ามาหาข้ามีธุระหรือ?”
เผยหลีเอ่ยเสียงเบา “ท่านลุงที่เรือนตะวันตกให้ข้ามาถามพี่สะใภ้ว่า จะไปร่วมกินมื้อกลางวันด้วยกันหรือไม่เพคะ?”
กลัวเซิ่งหนิงหนิงจะไม่ยินดี เผยหลีจึงรีบเสริมทันทีหลังถามจบ
“หากพี่สะใภ้ไม่สะดวก ก็ไม่ต้องไปก็ได้เพคะ”
“เจ้าอยากให้ข้าไปหรือไม่?”
เผยหลีก้มหน้าเงียบ
น้ำเสียงอ่อนโยนของเซิ่งหนิงหนิงดังเข้าหู “ถ้าข้าไม่ไป ท่านป้าของเจ้าคงตำหนิเจ้าสินะ?”
เผยหลีชะงัก ก่อนรีบปฏิเสธ “ไม่ใช่เพคะ ไม่ใช่ ท่านป้าเป็นคนดีมาก”
เซิ่งหนิงหนิงมองออกแต่ไม่พูดอะไร เพียงยิ้มน้อย ๆ “พาข้าไปเถิด”
เผยหลีเดินนำหน้า ส่วนเซิ่งหนิงหนิงมีนางกำนัลกลุ่มใหญ่ติดตามอยู่เบื้องหลัง ทั้งขบวนมุ่งหน้าไปยังเรือนตะวันตกอย่างเอิกเกริก