วันนี้สวี กั๋วจวินไม่ได้คิดจะเดินทางไปไกล
แค่อยากลองยิงปืนแถว ๆ นี้ดู
เขาสะพายปืนออกไปนอกหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยังพื้นที่รกร้างทางฝั่งตะวันตก
ตอนนี้เป็นช่วงบ่ายแล้ว บริเวณนั้นแทบไม่มีคน เหมาะจะลองปืนพอดี
เขาเดินออกไปไกลกว่าหนึ่งลี้เล็กน้อย แล้วเลือกต้นหยางเก่าแก่ต้นหนึ่งในพื้นที่รกร้าง ลำต้นคดงอเป็นปม
สวี กั๋วจวินจึงใช้มันเป็นเป้าทดลองยิง
เขาไม่รู้ว่าทหารในกองทัพทดลองยิงปืนกันอย่างไร แต่ในฐานะพราน เขามีวิธีของตัวเอง
พูดง่าย ๆ ก็คือทดลองยิงที่ระยะ 30 เมตร 50 เมตร และ 100 เมตร เพื่อดูการกระจายตัวของกระสุนในระยะทั้งสาม
ถ้าไกลกว่านั้น สำหรับการล่าสัตว์ก็แทบไม่มีประโยชน์แล้ว
เพราะโอกาสยิงจากระยะไกลกว่า 100 เมตรมีน้อยมาก พรานที่อยากได้สัตว์มักเลือกยิงในระยะ 30 ถึง 80 เมตร ซึ่งเหมาะที่สุด
ถ้าใกล้เกินไป เหยื่ออาจไหวตัวทัน ส่วนถ้าไกลเกินไป นอกจากอานุภาพของปืนแล้ว คนทั่วไปก็ยิงให้แม่นได้ยาก
ปืนลำกล้องดัดแปลงแบบนี้มีระยะสังหารที่มีประสิทธิภาพเกิน 100 เมตรเสียอีก ไกลกว่าปืนล่าสัตว์ทั่วไปมาก
นั่นเพราะลำกล้องมีคุณภาพดี แถมยังมีเกลียวในลำกล้องด้วย
แต่ในสถานการณ์จริง ระยะไกลกว่า 100 เมตรนั้นมองเป้าหมายได้ยาก ต้นไม้กับวัชพืชบดบัง แถมไม่มีช่องให้เล็ง กระสุนจึงผ่านไปไม่ได้
ส่วนในระยะไม่เกิน 30 เมตร ต่อให้เกลียวในลำกล้องสึกจนหมด กระสุนก็ยังเบี่ยงเบนไม่มากนัก เพราะลำกล้องยาว
สวี กั๋วจวินเลือกเริ่มจากระยะ 30 เมตรก่อน เมื่อยืนประจำที่แล้วก็ยกปืนเล็ง
ต้นหยางไม่ได้ใหญ่โตนัก ลำต้นหนาพอ ๆ กับต้นขาของคน