หวังฉิงยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรต่อ
หลังจากสองสามีภรรยาแยกจากจ้าวกุ้ยเซิง สวี กั๋วจวินตั้งใจจะไปหาวัวต้าลี่เพื่อจ่ายเงินส่วนที่เหลือให้ครบ
แต่ทั้งคู่เพิ่งเดินมาถึงตลาดนัด ก็เจอเฮ่า เจี้ยนกั๋วที่กำลังเดินเล่นอยู่ในตลาดพอดี
ชายวัยกลางคนผู้นั้นถือถุงตาข่ายใบหนึ่งไว้ในมือ ข้างในใส่ลูกแพร์แช่แข็งสีดำคล้ำ
สวี กั๋วจวินตะโกนทักจากระยะไกล “พี่เฮ่า!”
เฮ่า เจี้ยนกั๋วได้ยินเสียงก็หันมามอง พอเห็นว่าเป็นสวี กั๋วจวิน จึงรีบเดินเข้ามาหา
“อ้าว กั๋วจวิน วันนี้ทำไมมาช้าจังล่ะ? ฉันนึกว่านายมาถึงตั้งนานแล้ว รอนายอยู่ตั้งนานก็ไม่เห็นแม้แต่เงา”
สวี กั๋วจวินยิ้ม แล้วชี้ไปทางหวังฉิงกับลูกสาวที่อยู่ข้างกาย “ก็แบบนี้แหละครับ เมียผมอยากมาเดินเล่นที่ตลาด ลูกสาวก็อยากมาด้วย ผมเลยไม่ได้ขี่จักรยานมา นั่งรถม้าของหมู่บ้านมาน่ะครับ”
เฮ่า เจี้ยนกั๋วร้องอ๋อ “อ้อ ถ้าอย่างนั้นพวกนายก็เดินเล่นกันเถอะ เอาเงินมาให้ฉัน เดี๋ยวฉันเอาไปส่งให้เขาเอง”
สวี กั๋วจวินคิดดูแล้วก็เห็นว่าได้เหมือนกัน จะได้อยู่เดินเป็นเพื่อนหวังฉิงต่ออีกสักพัก เพราะรถม้าของหมู่บ้านมีกำหนดเวลาออกเดินทางกลับ หากกลับช้าก็จะทำให้ทุกคนเสียเวลา
สวี กั๋วจวินจึงล้วงเงิน 60 หยวนออกจากกระเป๋า แล้วยื่นซี่โครงหมูป่าให้เฮ่า เจี้ยนกั๋วด้วย
“พี่เฮ่า รบกวนด้วยนะครับ”
เฮ่า เจี้ยนกั๋วมองซี่โครงหมูป่าที่สวี กั๋วจวินถืออยู่ ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า “นี่เอามาทำไมเหรอ?”
“เอาไปให้พี่หวังครับ ต้องขอบคุณเขามากนี่นา ฝากเอาซี่โครงหมูป่านี่ไปให้เขาลองชิมด้วยนะครับ”