หลังจากสวีกั๋วจวินเอากรงกลับไปวางบนรถม้า ชาวบ้านก็ทยอยกลับมากันหลายคนแล้ว
ล้วนเป็นคนคุ้นหน้า สวีกั๋วจวินจึงไม่กลัวว่าข้าวของจะหาย เขาพาหวังฉิงเดินไปตลาดนัด
ตลาดนัดในยุคนี้ แม้จะมีผู้คนพลุกพล่านคึกคัก แต่ของที่ขายก็ไม่ได้มีอะไรน่าสนใจนัก
ส่วนใหญ่เป็นผลิตผลทางการเกษตรกับของใช้ที่ไม่ต้องใช้คูปองซื้อ
สวีกั๋วจวินเดินดูไปเรื่อย ส่วนหวังฉิงกลับเดินช้ากว่าเขามาก มีเพียงสวีอิ่งตัวน้อยที่จูงมือแม่ มองซ้ายทีขวาทีด้วยความอยากรู้อยากเห็น
สวีกั๋วจวินสังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของหวังฉิง จึงหันกลับมาถามอย่างเป็นห่วงว่า “เป็นอะไรไป? เหนื่อยหรือเจ็บเท้า?”
หวังฉิงส่ายหน้า “ไม่เดินเล่นต่อแล้วดีกว่า วันนี้ใช้เงินไปตั้งเยอะ...”
ผู้คนในตลาดมีมากมาย หวังฉิงจึงพูดเสียงเบามาก
ทั้งคู่นอนเตียงเตาเดียวกัน สวีกั๋วจวินย่อมรู้ว่าคำพูดนี้ของหวังฉิงหมายถึงอะไร
เธอกำลังเสียดายเงิน!
สวีกั๋วจวินดึงมือหวังฉิง เดินข้ามแผงขายของไปยังตรอกเล็ก ๆ ข้างตลาด
ในตรอกแทบไม่มีคนเดินผ่าน หวังฉิงจึงถามอย่างแปลกใจว่า “มาที่นี่ทำไม?”
สวีกั๋วจวินยัดเงินที่เหลือจากการขายไก่ฟ้าจีนในวันนี้ หลังจากเอาไปซื้อกรงแล้ว ใส่มือหวังฉิง
“เมียจ๋า เก็บเงินนี่ไว้ อยากซื้ออะไรก็ซื้อ ไม่ต้องเอาแต่คิดประหยัดหรือเก็บเงินหรอก เงินไม่ได้งอกมาจากการเก็บหรือประหยัด แต่มาจากการหา!”
สวีกั๋วจวินคิดว่าเมียไม่มีความเข้าใจเรื่องการใช้เงิน จึงตั้งใจจะอธิบายเหตุผลให้เธอฟัง!
ใบหน้าหวังฉิงขึ้นสีระเรื่อ คล้ายความคิดเล็ก ๆ ในใจถูกจับได้ จึงรู้สึกกระอักกระอ่วน