พูดกันตามตรง ในยุคที่คนงานทั่วไปได้ค่าแรงเดือนละสามสิบถึงสี่สิบหยวน เงินสี่หยวนก็ถือว่าแพงอยู่เหมือนกัน
แต่ของดีจากป่าเขาน่ะ ถ้าไม่แพง จะสมกับคำว่า “ของล้ำค่า” ได้อย่างไร?
จ้าวกุ้ยเซิงจึงพอใจกับราคาที่ตั้งไว้ไม่น้อย เขาตะโกนไปทางครัวหลังบ้าน
“เมียจ๋า จุดเตานอกบ้านของเราที แล้วเอาเห็ดเฮเซลออกมาแช่น้ำด้วย เลือกดอกเล็ก ๆ นะ! ดอกไหนใหญ่กว่าปลายนิ้วไม่เอา!”
ภรรยาของจ้าวกุ้ยเซิงเป็นหญิงวัยกลางคนรูปร่างค่อนข้างอ้วน พอได้ยินก็ถือมีดทำครัวเดินออกมาจากครัว
“อากาศหนาวขนาดนี้ จะวุ่นวายอะไรนักหนา! จุดเตาข้างนอก? จะผัดกับข้าวข้างนอกหรือไง?”
จ้าวกุ้ยเซิงหัวเราะหึ ๆ ไม่ได้โกรธ “เธอจะไปรู้อะไร เมื่อกี้เพิ่งรับไก่ฟ้าจีนมาได้ตั้งเยอะ ของนี่ต้องตุ๋นกับเห็ดเฮเซลถึงจะเรียกว่าไก่ตุ๋นเห็ดของจริง เมื่อก่อนยังเคยเป็นของถวายบรรณาการด้วยซ้ำ!
“บอกให้ฟังนะ ของนี่ทั้งสดทั้งหอม เดินผ่านไปไกล ๆ ยังได้กลิ่นหอมเลย!
“คอยดูเถอะ ช่วงนี้แค่มีไก่ฟ้าจีน บ้านเราก็ไม่ขาดคนมากินแน่!”
ภรรยาของจ้าวกุ้ยเซิงมองเขาอย่างคลางแคลงใจ หล่อนเป็นแค่หญิงวัยกลางคนที่ไม่ค่อยมีความรู้ หากจะพูดว่ามีฝีมือทำอาหาร ก็ทำได้แค่กับข้าวในบ้าน งานในครัวส่วนใหญ่เป็นการหั่นผักเตรียมของ ส่วนคนลงมือปรุงจริงยังต้องเป็นสามีของหล่อน
หล่อนจึงไม่พูดอะไรต่อ ได้แต่ทำตามเงียบ ๆ
ส่วนจ้าวกุ้ยเซิงก็เริ่มง่วนกับการจัดที่ เตรียมเลี้ยงไก่ฟ้าจีนไว้ก่อน