สุดท้ายเฒ่าสวีที่อุ้มหลานสาวตัวน้อยอยู่ก็เอ่ยปากขึ้น
“พอได้แล้ว เลิกคุยโวเสียที รีบไปจัดการธุระกันเถอะ
ถ้าไก่ฟ้าจีนขายได้เงิน ก็เก็บเงินไว้ให้มากหน่อย พอเด็กคลอดออกมาแล้วไม่มีเงินจ่ายค่าปรับ เดี๋ยวสำนักงานวางแผนครอบครัวก็จับแกไปขังอีก
ลูกคนโต แกไม่ต้องพาลูกคนที่สามไปด้วยหรอก ไปบอกเจี้ยนกั๋วสักคำก็พอ ถ้าคนจากสำนักงานวางแผนครอบครัวยังไม่มา เรื่องนี้ก็ปล่อยมันไปก่อน รอเด็กคลอดแล้วค่อยว่ากัน
ส่วนถ้าคนจากสำนักงานวางแผนครอบครัวมาแล้ว ถึงตอนนั้นลูกคนที่สามค่อยเอาของไปให้”
สวี กั๋วจวินมองบิดาผู้ไม่ค่อยพูดจาของตน ปกติเฒ่าสวีไม่ค่อยชอบพูด แต่เมื่อพูดออกมาแต่ละครั้งก็มีน้ำหนักไม่น้อย
แถมยังคิดได้รอบคอบด้วย อย่างไรเสีย ตอนนี้คนทั้งบ้านมีเพียงสวี กั๋วจวินคนเดียวที่มั่นใจได้ว่าวันนี้คนจากสำนักงานวางแผนครอบครัวจะมา
คนอื่น ๆ ยังได้แต่หวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่แผนนี้ก็เพียงพอแล้ว การที่คนจากสำนักงานวางแผนครอบครัวมาถึงก็เป็นแค่ขั้นตอนที่จำเป็นหลังได้รับรายงาน ขอเพียงหาตัวคนไม่เจอ ก็ทำได้แค่ตักเตือนด้วยวาจา
ถึงตอนนั้นคนในบ้านก็ไม่อยู่กันสักคน แล้วจะไปตักเตือนใครได้ล่ะ
อีกอย่างยังมีหัวหน้าหน่วยคอยช่วยดูแลอยู่ทางนั้น เรื่องนี้ก็คงเงียบหายไปเอง
อย่างไรเสีย สมัยนี้ยังไม่มีเรื่องปกปิดไม่รายงานแล้วปลดหัวหน้าหน่วยอะไรแบบนั้น การบังคับใช้กฎระเบียบยังห่างไกลจากระดับนั้นมาก
สวี กั๋วเฟิงพาสวี กั๋วจวินออกจากบ้าน คราวนี้เขาไม่ได้พูดอะไรเรื่องที่สวี กั๋วจวินเอาไก่ป่ากับกระต่ายป่าไปวางไว้ข้างเตา อย่างไรเสียช่วงนี้บ้านไหน ๆ ก็ขาดแคลนเนื้อกันทั้งนั้น
เด็กที่อยากกิน “อีก” ไม่ได้มีแค่สวี อิ่งคนเดียว ลูกชายสองคนที่ไปเรียนหนังสือบ้านเขาก็เหมือนกัน ใครเห็นเนื้อแล้วตาไม่เป็นประกายบ้างล่ะ!